Башта Маһия әби, ачаргамы-ачмаскамы дип, кулындагы хатны бик озак кына әйләндергәләп то...
Башта Маһия әби, ачаргамы-ачмаскамы дип, кулындагы хатны бик озак кына әйләндергәләп тора. Ниһаять, сеңлесе белән икәүләп хатны ачып укыйлар. Оныкларын сагынып сары сагышка баткан әбигә бу хат җитә кала, ул, сеңлесенең ай-ваена да карамыйча, шунда ук юлга җыена башлый. – Киленне әйтәм, терелә алмам инде, әни, дигән, балакаем. Шулай әйтергә ярыймы соң? Гомердә булмаганны. Менә кайткач та әйбәтләп тәрбияләрмен үзен хәлемнән килгәнчә, төрле үләннәр белән, шифасы тимичә калмас, Алла боерса, – дип сүзен бетерде әби. Мин аның күзләренә карап уйга чумдым... Булса да булыр икән ап-ак күңелле татар карчыклары!
1 034 просмотров