Бераз икеләнеп торгач, Зәйтүнә ризалашты. Керләрне соңрак та юарга була бит. «Дүрт стен...
Бераз икеләнеп торгач, Зәйтүнә ризалашты. Керләрне соңрак та юарга була бит. «Дүрт стена артында бикләнеп ятканчы, бераз саф һава да сулармын», – дип уйлады ул үзенчә. Соңгы көннәрдә ана кеше, улы күзгә-башка чалынмагач, болай да ике ут арасында яна. Дөрес, килене Люба: «Марат озак вакытлы командировкага китте, ярты елсыз да кайтмас», – дигән иде. Шул сүзләрдән бераз тынычлангандай булса да, ниндидер яман шик һаман күңелен тырнап торды. Милиция формасындагы кешеләрнең килеп, сораштырып йөрүләре дә бу шиген көчәйтте. Шуларны уйлап, соңгы вакытта болай да башы каткан. Монда акылдан шашарга мөмкин, бераз кеше белән дә аралашырмын, дип, күңелен юатты ул бүген. Машина Зәйтүнәнең бакчасы янына җитеп туктагач, Миңсылу, кабинадан төшеп, койма аша гына җиләк-җимеш агачларын караштыргалап торды. Урам капкасын ачып, өйгә таба баручы хатынга: «Теге алмагачыгыз нинди сортлы, монысы нинди?» – дип сораштырды. Менә Зәйтүнә, кесәсендәге ачкычларын барлый-барлый, өйгә якынлашты. Шулчак күзе ишек бигенә төште. Ул ачылган. Соңгы вакытларда, бакча өйләренең йозакларын ватып, әйберләр урлап чыгу очраклары гадәти хәлгә әверелде. Анысына шаккатасы түгел. Ләкин монда йозак та ватылмаган, күгән дә каерылмаган. Ә запас ачкыч бары тик Маратта гына. Зәйтүнә, үзе дә сизмәстән: «Әллә Марат кайтканмы?» – дип уйлап алды. Тик ни өчен ул анда булырга тиеш? Менә анысы аңлашылмый. Шуңа күрә, әле һаман да китәргә ашыкмаган, сораулар биреп йөдәтүче Миңсылуга игътибар да итмичә, ишек янына килеп, аны сак кына үзенә тартты. Ишек эчке яктан бикле түгел иде. Хатын ачты да куркудан катып калды. Нәкъ аның каршында бауда кеше гәүдәсе асылынып тора… Аның ачыргаланып кычкырганын инде машинага кереп утырып, ишекне ябарга җыенган Миңсылу да, ире Хатыйп та яхшы ишетте. Йөгереп килеп җиткән юлдашларына берни дә әйтә алырлык хәлдә түгел иде шул Зәйтүнә. Ул бары тик бармагы белән ишеккә ишарәләп алды да үксеп җиргә чүгәләде. Хатыйп ишеккә барып тотынды һәм каршындагы күренештән өнсез калды… Калганнары бик тиз эшләнде кебек. Хатыйп, машинасына утырып, милиция чакырырга шәһәргә кайтып китте. Зәйтүнә аңа килене Любаның адресын да әйтте. Мондый вакытта аннан да яхшы киңәш бирүче булмас, шалтыратып кара, дип, Наил Хәкимовичның телефон номерын бирде. Хәер, ул бу хакта Хатыйп китәргә җыенгач кына исенә төшерде. Чыннан да, мондый кайгылы вакытта ялгыз хатынга төпле киңәш бирердәй, кайгысын уртаклашырдай һәм кирәк чакта тиешле ярдәм күрсәтә алырдай бер якын кешесе дә юк иде… Берәр сәгать үтте микән, вакыйга урынына милиция һәм «ашыгыч ярдәм» машинасы килеп туктады. Алардан тыш каяндыр ишетеп өлгергән берничә кеше дә килеп басты. Наил Хәкимович та Зәйтүнәнең үтенечен кире какмаган, вакыт табып, кайгы уртаклашырга килеп җиткән. Ул килгәндә, милиция хезмәткәрләре Маратның гәүдәсен баудан төшергән, ишегалдына чыгарып салган иде инде. Наил Хәкимович аны караштыргач, янәшәсендәге егеткә нидер әйтте. Аннан милиция төркеме белән килгән капитанга ниндидер күрсәтмәләр бирде. Соңыннан гына шушы көтелмәгән фаҗигадән нишләргә белмичә гаҗизләнеп калган ана янына килеп, аның иңбашларыннан тотып, кайгысын уртаклашты. Нык булуын, кайгыга бирешмәвен теләде. Бөтен эшен ташлап, монда килеп җиткән һәм чын күңелдән кайгысын уртаклашып торучы бу кешедән дә якынрак кешесе юк иде ананың… Өй тирәсенә беркемне дә якын китермәделәр. Вакыйга урынын фотога төшереп алдылар. Өй эчләрен дә, ишегалдын да җентекләп тикшереп чыктылар. Шикле күренгән бер генә әйберне дә читтә калдырмаска тырыштылар. Тирә-якны карарга да онытмадылар. Урамның бер ягына китеп барган милиционер тиз генә кире борылып та килде. Оператив төркем җитәкчесенең колагына иелеп, нидер әйтте. Кыяфәтенә караганда, ул тагын нәрсәгәдер тап булган. Маратның гәүдәсе янында бер милиционерны гына калдырып, барысы да шул якка ашыкты. Ә бераздан аларның берсе җыелып торучылар янына килде дә «понятой» итеп өч кешене чакырды. Анда да гадәттән тыш нәрсә барлыгын аңлаган кешеләр дәррәү шул якка кузгалдылар.