Үсмер чагында, кыңгыр юлга кереп китмәгәе, дип, бик нык кайгыра иде. Юкса таныш-белешлә...
Үсмер чагында, кыңгыр юлга кереп китмәгәе, дип, бик нык кайгыра иде. Юкса таныш-белешләреннән, әле тегендә, әле монда, кемнеңдер малае группировкага эләккән, кайсыныкыдыр шикле адәмнәр белән аралаша икән, дип сөйләгәннәрен еш ишеткәләде. Ә Марат бу яшьтәге авыр «күчеш чорын» күз төпләрен кара яндырып кайту, түбән класста укучы күрше малаеннан акча «кысу», шуның аркасында зыян күрүче малайның әти-әнисе белән әйткәләшү кебек вак-төяк күңелсезлекләр белән уза алды. Армиядән кайтып, аракылы мәҗлесләр башлангач та, анага, тайгак юлга кереп китмәгәе, дигән уй тынгылык бирмәде. Ул, сиздермәскә тырышып кына, үзе дә улына эш урыны эзләргә кереште. Таныш-белешләреннән сорашкалады, газеталардагы эш тәкъдим иткән белдерүләр буенча шалтыратты. Кайберләрен Маратка әйтеп караса да, улы, ошатмыйча, кул гына селтәде. Бервакыт урамда чыбык очы туганын очраткач та, улын эшкә урнаштыру турында сүз кузгатты. «Ник Наил Хәкимовичка мөрәҗәгать итмисең соң? Хәлгә керә торган бик ярдәмчел кеше бит. Өстәвенә миңа чыбык очы туган тиешле. Ул – миңа, мин сиңа чыбык очы, димәк, ерак булса да туганнар сез», – дип сөйләнде шунда теге хатын. Наил Хәкимович Нәгыймуллин, чыннан да, олы урында эшли. Аның шәһәрдә бик дәрәҗәле кеше икәнлеген Зәйтүнә дә ишетеп белә. Тик бер дә аралашканнары булмагач, аңа ничек барып керергә? Бәлки, үзең ярдәм итәрсең дигәч, ерак туганы: «Ярар, үтенечеңне ничек тә җиткерергә тырышырмын. Наил Хәкимович аның ишеләрне игътибарсыз калдыра торганнардан түгел. Соң, һәрберебезнең дә башыннан узган проблема бит. Барыбыз да аңа барып егылдык. Беребезне дә бормады. Хәзерге көндә балаларыбыз Аллага шөкер», – дип өметләндерде. Әлеге сөйләшүдән соң Зәйтүнә өенә канатланып кайтты. Ә атна-ун көн үткәч, теге хатын гозере буенча, түрәнең аны кабул итәргә риза булуы турында хәбәр җиткерделәр. Наил Хәкимович Зәйтүнәне көтелмәгәнчә җылы каршылады. Ул хәтта кабинет түрендәге урыныннан торып, ишектән керүче хатынның каршысына килде. Аннары: «Нишләп элегрәк мөрәҗәгать итмәдегез? Андый кыенлыклар булганда, оялып тормаска кирәк. Ни әйтсәң дә, туган тиешле дә икән», – дип сөйләнә-сөйләнә, кул биреп күреште. Мондый җылы мөнәсәбәттән эреп киткән Зәйтүнә, бөтенләй чит булган кеше каршында, иң якын туганы белән сөйләшкәндәй чишелеп, энҗе-мәрҗәннәр кебек сүзләрне тезде дә тезде генә. Бары тик үтенечен генә аяк астына салмасын, бары улын гына эшкә урнаштырсын… Наил Хәкимович: «Мәсьәләне тиз көндә хәл итәрбез», – дип озатты Зәйтүнәне. Чыннан да, бер атна уздымы икән, һаман шул чыбык очы туганы аша ул Маратны үзенә чакыртты. Бәхеткә каршы, әллә түрәнең сүзләре үтемле булды, әллә башка сәбәпләр белән, егет аның тәкъдименә ризалашып кайтты. Дөрес, Наил Хәкимовичның үз кул астында эшләмәячәк икән. Бөтенләй башка урында, ди. Шулай итеп, Зәйтүнә, «чыбык очы»н «чыбык очы»на ялгап, максатына иреште. Улы эшли башлагач та, «мальчишник»лар, эчемлекле табыннар сизелерлек дәрәҗәдә кимеде. Зәйтүнә моны да Наил Хәкимович йогынтысы дип аңлады. Бигрәк игътибарлы, кайгыртучан кеше шул. Беркөнне шәхсән үзе, Зәйтүнәләр өенә килеп, аларның яшәеш-көнкүрешләре белән кызыксынды. Үзләренең фәкыйрь генә җиһазландырылган фатирлары өчен Зәйтүнә аның каршында оялып та куйды хәтта. Бары-югы белән табын әзерләп йөргән булды. Чәй янына мәен дә куйды. Кунак анысын да кире какмады. Өстәл янында күп сөйләшмәсә дә, сораулар бирде, Маратның ничек эшләве белән кызыксынды. «Улыгыз миңа беренче караштан ук ошады. Кайнар ноктада хезмәт иткән егетләргә, гомумән, ихтирамым зур. Ышанычлы кешеләр. Үзем дә кайчандыр әфган шулпасын эчкән кеше мин», – дип, Зәйтүнәнең күңелен күтәрде. Йорт каршында торган кара «Волга»сына дәрәҗәсен белеп кенә кереп утырган олы кунакны Зәйтүнә тәрәзәдән карап озатып калды. Марат хезмәт хакын әйбәт алып эшләде. Һәрхәлдә, башта үзенә яхшы өс-баш киемнәре юнәтте. Соңрак, әнисе бик нык үтенеп сорагач, инде ничә дистә ел оста кулы күрмәгән фатирларын ремонтлату җаен да тапты. Зәйтүнә моңа сөенеп бетә алмады. Шундый төшемле эшкә урнаштырганы өчен Наил Хәкимовичны ничек итеп бәхилләп