болдырга чыгып, баскыч култыксасына таянып басты. Монда салкын.
болдырга чыгып, баскыч култыксасына таянып басты. Монда салкын. Тәненә суык үтә башласа да, өйгә керәсе килмәде. Курткасын киеп, төймәләрен эләктерде дә, бөтен гәүдәсе белән куырылып, бөрешеп куйды. Шулчак акрын гына ишек ачылды. Сак кына атлап кемдер чыкты да Маратка таба килә башлады. Җылы йомшак куллар егетнең иңбашына кагылды. Бу Нурия апа иде. – Ник салкында торасың, наным? Туңгансың бит. Әйдә, өйгә керик. Болай ярамый. Юкса салкын тидерүең бар. Ләкин Марат аның сүзләренә игътибар да итмәде кебек. Аннан кинәт кенә: – Нәфисә кем ул? – дип сорап куйды. Нурия аның янәшәсенә үк килеп басты. – Кайсы Нәфисәне сорыйсың? – Безнең урамда, аргы очта яшәүче Нәфисәне әйтәм. – Ә-ә, Сәгыйть Нәфисәседер инде. Бүген шуның янында идеңме әллә? – Нишләп шулай сорыйсың? – Тәк кенә. Янына ир-атлар кергәләп йөри, дип ишеткәнем бар… – Ялгыз булгангамы?... Нурия бераз эндәшмичә утырды. Аннан, Маратның җилкәсенә кулын салды. Җылытырга теләгәндәй, кочыбрак тотты да: – Ялгыз түгел ул. Аның ире бар. Сәгыйть! Электрик иде… – диде. – Нәфисә – чибәр хатын, тик бәхете генә булмады. Өйләнешеп бер-ике ай яшәгәч, ире, машина авариясенә очрап, умырткасын имгәтте. Хәзер ничә еллар инвалид… Аллам сакласын! Нәфисә менә ничә еллар шуны тәрбияләп гомер итә. Балалары юк. Сәгыйть әле бер-ике атна больницада яткан иде. Бүген алып кайтканнар икән, дип ишеттем… Әнә бит ничек… Димәк, Нәфисәнең ирен бүген больницадан алып кайтканнар… – Юк, мин Нәфисәләрдә булмадым. Токарь Хамисның хатыны бәби тапкан. Малай. Шуның тәпиен юдык… Нурия, кулы белән Маратның җилкәсенә акрын гына суккалап алды: – Таһир, наныем. Яңа туган баланың тәпиен юарга кирәк түгел. Ул болай да чиста. Кеше, дөньяга килгәндә, бөтен яктан да чиста була. Тәне дә, күңеле дә пакь, әле язылмаган кәгазь бите шикелле ак. Менә шул тәпи юулардан башлана да инде пычраклык. Син ялгышкансың, наным… Аннан, Маратны кулыннан тотып, өйгә таба атлады. – Әйдә, керик. Никадәр туңганыңны үзең дә сизмисең, югыйсә… Марат берсүзсез аның артыннан иярде. * * * Авылда гайбәт тиз тарала. Бу көннәрдә чыш-пыш килеп тә, кайбер кыюракларның кычкырыбрак та һаман бер нәрсәне – Нәфисәләр өендә булган хәлләр турында сөйләшкәннәрен Марат яхшы аңлады. Ул моны кайчак урамда очраган кешеләрнең үзенә текәлебрәк үтүләреннән дә тойды. Өлкәннәрнең карашы битәрләгән кебек булса, яшь-җилкенчәк ничектер аның яныннан серле генә елмаеп уза, кыз-кыркын арттан нидер пышылдашып, чыркылдашып та кала. Авыл урамында очрашкан кешеләрнең дә, хәл-әхвәл сорашкач, сүз сөрешләре һаман шул бер эзгә төшә. Колонкадан су алырга килгән хатыннар, чиләкләре инде күптән тулганын да онытып, әлеге вакыйганы чәйниләр... Марат ул гайбәтләрне баштарак күңеленә алмады. Харап булган икән, Нәфисәнең биленнән тоткан, имеш. Гыйшык-мыйшык уйнаганда, өсләренә килеп чыкмадылар ләбаса. Ул анысын да әллә ни зур җинаятькә исәпләми. Дөньяда булмый торган хәл түгел. Сөйләсәләр соң, сөйли бирсеннәр. Чәйнәп туйгач, бер туктарлар әле… Маратның әхлак төшенчәсенә карашы бөтенләй икенче. Бала чагында да, үсмер елларында да ул бернинди рухи чикләүләр тоймады. Аны әхлак кысаларына яраклаштырып тәрбияләүче дә булмады. Әнә шуңа ул гайбәтләрне, «чыш-пыш»ларны җиңел үткәрде. Мондый вак-төякләргә җиңел каравының тагын бер сәбәбе – үткән тормышындагы кара таплар. Алар янында моның ише күңелсезлекләр кояшлы яңгыр кебек кенә. Авыл халкының бу вакыйганы зур фаҗигагә әверелдергәнен генә һич башына сыйдыра алмады Марат. Баштарак, «әйдә сөйли бирсеннәр, эт өрә, бүре йөри тора», дип җиңел генә уйласа да, соңрак барыбер сагая төште. Кайда, кемдә яшәгәнен бөтенләй исеннән чыгара башлаган түгелме соң ул?... Ә беркөнне, урамнан барганда, көянтә-чиләкләрен асып суга килүче Нәфисәне очраткач имәнеп китте. Дүрт-биш көн эчендә кеше шулкадәр дә үзгәрер икән! Өстендә бөгәрләнеп беткән иске пәлтә, яулыгын җайсыз гына бәйләгән, кыяфәте дә авырудан яңарак кына терелеп килүче кешене хәтерләтә.