Изге җан дөрес әйткән. Диңгез мине җибәрми. Җибәрергә уйламый да! Дулкынына яткырып, йө...
Изге җан дөрес әйткән. Диңгез мине җибәрми. Җибәрергә уйламый да! Дулкынына яткырып, йөгертеп кенә ярга хәтле якын ук китерә дә кабаттан ялый да ала. Ярдагылар минем диңгез белән көрәшкәнемне тыныч кына карап утыра бирәләр. Ә нәрсә, кисәткәннәр иде бит инде бу кызыйны. Тауларда бер егет мине тыңлый белергә кирәк дип тә кисәткән иде әле. Ә мин бәләкәйдән иркә бала. Мин телим булгач, телим! Диңгез мине тиң күрмәдеме соң? Минем иркәлектән хәбәре юкмы шунда? Җибәрми генә. Ярдагылар да каршы килеп, кул сузмый. Ишетмәде, тыңламады бит. Хәзер үзенә карасын. Иң сөймәгән киңәшем ул минем: үзенә карасын! Башымдагы бу гомеремдә туплаган акыллы киңәшләрне барлый башлыйм. Дулкын белән көрәшкәндә, ягъни өстеңә биек дулкын килгәндә, дулкын астына чумарга кирәк. Бу булды – бер! Диңгез түренә карап йөзгәндә ярый бу киңәш. Ә бит миңа яр кирәк. Гел карышып кына булмыйдыр. Буйсынып карыйм әле диңгезгә. Миңа бер генә юл кала: дулкыннан җитезрәк булырга кирәк. Ихтыярымны бер йодрыкка туплыйм. Тирән итеп үпкәмә сулыш алам». «Без җиңә алмаган дошман тумаган!» Иң биек дулкынның ялына утырам да, ул мине ярга китереп сылауга, ялт сикереп торып, тамашачылар тезелеп утырган ярга ыргылам. Сикереп торырга өлгерә алуым ук җиңү иде. Инде спринтер җитезлеге белән алга омтыласы! Бүтән чарам юк! Шулай эшләдем дә. Учларым әчетә. Вак таш – гравий учыма инкрустация ясаган. Авыртуга гына түзәрмен. Иң мөһиме – үземне саклап калдым. Битараф тамашачыларымның аяк астына исән-сау килеп егылдым. Ә дәү дулкын, ак ялларын усал тузгытып, кире шуышты. Ачулы иде ул – корбан ала алмады бит! – Кардәшем, саклана күр димәдемме мин сиңа! Ишетә белмисең шул син. Син дә... – Минем канлы учларымны үбә-үбә тиргәп торучы кеше, әлбәттә, Инал иде.– Сезнең маршрут килеп җиткәнне ике көн көтәм инде. Сезнекеләр палаталарда «кызынып» яталар. Син юк. Диңгез буена эзләп килдем. Һәм, күрәсең, бик вакытлы килгәнмен. Диңгезгә чума идем, үзең учыма чыгып өлгердең. – Бу юлы мин үзем... үзем котылдым. – Үзең, үзең, Гөлем! (Миңлегөл дип әйтү кыен, ахрысы, егеткә) Кардәшем, саклана күр. Мин тагын китеп югалам. Мин сине үзем табармын әле. Ә хәзер ашыгам. Сиңа бәйләнгән теге дулкын кебек, миңа ачуланып калма! Икенче көнне Яшел Куен турбазасының директоры үзе көн дә диңгезгә башы белән чумып коена торган урында һәлак булган. Теге минем белән уйнаган усал дулкын корбан алу әмәлен тапкан: су төбендәге ташны күчереп куйган. Директор аны белмәгән. Ташлар кешеләр белән, тауларда гына түгел, диңгездә дә үчләшә икән монда. Бу илдә ташлар яшерен корал икән! *** – И минем сабыр әңгәмәдәшем. Инде сүземнең, сезне әңгәмәдәш итеп сайлап алуымның максатына килеп җиткән идек. Ләкин тукталам. Бүгенгә җитәр. Адресыгызны бирегез. Мин сезгә хат язармын. Серләрне телефонга ышандыра торган заман түгел. Фәкать колактан колакка гына. Хатым килмәсә дә, аптырамагыз. Димәк, тәвәккәллегем җитмәгән дип аңларсыз. Минем поездым китәргә ярты сәгать вакыт калды. Мәскәүгә китеп барышым иде бит. Без очрашырбыз әле. Улымны коткарып калу юлындагы михнәтләремне бүтән бер күрешүдә сөйләрмен. – Ә Инал белән очраштыгызмы соң? – Сез һаман Иналны сорыйсыз. Безнең арада дикъкатегезне җәлеп итәрлек берни дә булмый калды шул. Булганын сөйләрмен! Кая битеңнән үбим әле. Йөзекне алмадыгыз инде. Сезгә зыян сала алмас иде ул! Бәлки, син хаклыдыр. Мин аңа барыбер берәр ия табам. Шалтыратырмын. Чаллы ерак ара түгел. Тагын бер очрашырга кирәк безгә. Иң мөһим сүз сөйләнмәде бит әле. Хәрби сер. Чын-чын әйтәмен! Үткәндә калган булса да, «хәрби сер» булудан туктамаган серем ул минем. Шуны түгәсе бар сезнең сабыр җаныгызга. Күркәм кеше сез! – Күрешербез! – дидем мин, бу сүзгә эчке мәгънә салып. Шулай вәгъдә бирү рәвеше ошап калды миңа. – Күрешербез! *** Миңлегөл шалтыратты. Вәгъдә ителгән хатны язарга вакыты булмаган икән.