– Йә тынычлан инде, кардәшем. Бетми идең. Якында гына идем, дидем бит инде. Буркага төр...
– Йә тынычлан инде, кардәшем. Бетми идең. Якында гына идем, дидем бит инде. Буркага төренебрәк, миңа сыеныбрак утырсаңчы. Курыкма. Әйттем бит инде: мин угры түгел, коткаручы гына. Юлыңда мин очраганга сөенергә кирәк, тиле кардәшем! Сыенып утырдым. Җылына да башладым. Хәзер үксеп-үксеп елыйм гына инде. Чыңлатып елыйм. Тавышым шундый музыкаль минем. Рәшитне югалтуым өчен елавым тауларга калган икән. Инал аны беләмени? Тик барыбер юатырга тырыша. – Мин дә елыйммы? Минем дә елыйсым килә. Елый гына алмыйм. – Ә син нигә елыйсың? Син дә сөйгәнеңне югалттыңмыни? – дим мин, борынымны лышкылдатып. – Сорама, кардәшем. Ярама тоз салма. Мин сөйгәнемнән дә кадерлерәк нәрсәмне югалттым. Вөҗданымны! Ләйлә эзеннән йөрүем дә шуңа. Шушы маршрут аша диңгезгә барганда югалттым мин аны. Таулар хәтәр монда, кардәшем. Берүк үзеңне саклый күр! – Ничек югалттың син аны? Ничек? Миңа һаман үзеңне сакла, диләр. Ничек сакланырга кирәклеген генә өйрәтмиләр. – Өйрәтермен. «Ярамый!» дигән сүзне ишетә белергә өйрәнергә кирәк, Миңлегөл. Саклану шуннан башлана. Ләйләгә охшагансың син. Тик ул кара чәчле иде. Тау юлыннан тыныч кына барганда, күзе кыяга сырышып үскән эдельвейс чәчәгенә төште кызның. «Өзеп бир дә, өзеп бир!» дип ялына гына. «Ярамый бит ул чәчәкне өзәргә. Саклауга алынган чәчәк бит ул», – дип, чәчәкне якламакчы булам. Карыша гына Ләйләм: «Син өзмәсәң, үзем менеп өзеп алам», – дип, кыяга үрмәләргә тотынды. Шунда оясыннан тирә-юньне күзәтеп утырган зур бөркет гайрәтле аваз салмасынмы! Мәгърур таулар тынлык ярата. Өркетте бөркет Ләйләне. Ләйләне генә түгел, тынлыкны да сискәндерде. Кыз сул аягын терәгән таш түбәнгә томырылды. Ярый әле янәшәдәге ташлар аңа иярми калды. Барыбыз да бетә идек. Ни талпынсам да, кызны эләктереп кала алмадым. Атып төшерелгән кош сыман, ал блузкасын җилфердәтеп, тарлавыкка очты. Билемдә саклавыч аркан – пружина керешле лонжа иде. Ике дә уйламый кыз артыннан сикердем. Бик тирән упкын иде ул. Төбеннән ашкынып, юлындагы ташларны чөя-чөя, Ардон елгасы ага! Ләйләнең суга чумып, бөтерелеп киткәнен күреп калдым. Минем лонжам кыскарак булып чыкты, аны очып төшкән җайга чишеп ыргыттым да үзем дә суга чумдым. Бәлки әле кыз яр читендәге кыргый алыча ботакларына тотынып кала алгандыр дип, үз-үземне алдалыйм. Кая ул? Мин үзем ботакларны сыдырып кына үттем. Тотынырсың бар! Башым белән ташка бәрелгәнмен. Үземне дә иптәшләр генә коткарган. Ләйләне атна буе эзләдек. Хәзер инде мин аны ялгызым гына эзлим. Шушы маршрут буйлап елына бишәр тапкыр узам. Бер юлысы талга эленеп калган ал тасма таптым. Шул тасманы саклыйм. Бәлки ул Ләйләнеке дә түгелдер... Вөҗданым газаплый мине. Ник туктатып кала алмадым икән? Ник ул гүзәл чәчәкне үзем генә менеп өзмәдем икән? – А-а-а-аһ! – Йөрәгемне ярган аһылдау авазына мәгърур таулар кашларын да селкетмәде. Таулар – таш бәгырьле. Андый гына фаҗигаләрне мең кат күргән инде алар. – Бичара Ләйлә! Гүзәллеге белән шаштырырлык таулар арасында акылдан яздырырлык дәһшәт! – Таулар таш бәгырьле, дисең. Ә бит кыяларның йөзләре адәмнәр хәсрәтеннән ермачланып беткән. Күзләреннән аккан яшьләре әнә ничек бөтерелеп, дулап ага. Таулар да елый. Шашынып елый. Әле алда сәяхәтегез дәвам итә. Син ташларның йөзләренә игътибарлабрак бак әле. Сабыр бул, кардәшем. Тауларны да елатырлык бу дөньяда синдәй назлы җаннарны сакларга кирәк лә. Бу хикәятемне сөйләп ялгыштым. Уйламаска тырыш. Үтә нәзек күңелле син, Гөлем. Алай эндәшкәнемә ачуланмыйсыңмы? Кальбемә тупланган назны тамчылап кына булса да иреккә чыгарасым килгән мәлем. Яшьле күзләреңнең моңын үземә алыймчы! Күрешербез әле... (Дәвамы бар.)