ничек буласын төгәл генә күз алдына китерә дә алмый, ләкин күңеле белән тоя – аның торм...
ничек буласын төгәл генә күз алдына китерә дә алмый, ләкин күңеле белән тоя – аның тормышы хәзер икенче төрле булачак. Шул минутта башыннан бу яңа тормышын кызлары, дуслары, туганнары, коллегалары, директоры ничек кабул итәрләр икән дигән уй сызылып үтте. Хәер, чынлыкта исә бер дә борчымады аны бу сорау – анысы алар эше, диде ул үз-үзенә. Мәдинә тынычланып, бары тик туасы баласы турында гына уйлап йокыга китте. Күпме йоклагандыр, үзе өчен яңа халәттә – эчендәге хәрәкәттән уянып китте – анда әйтерсең туп тибәләр, футбол уйныйлар. Мәдинә үзалдына елмаеп, корсагын акрын гына сыйпый-сыйпый, бәбие белән сөйләште, аны бик яратканын әйтте. Бәби, шуны гына көткәндәй, миңа уйнарга иптәш булды дигән кебек, әнисенең кулына тибеп-тибеп куйды. Мәдинә кулын икенче урынга күчерде, бәби әйтерсең чынлап та футбол уйный, тиз генә борылгандай, әнисенең кулына янә типкәләде. Мәдинә шуны аңлады: алар бала белән уртак тел таптылар, алар – бербөтен, алар бергә. Бу минутта аңа шундый рәхәт, мондый хисне ул күптән оныткан иде бит инде... Әйе, аны тирә-юньдәгеләр барысы да яраталар, якын итәләр, хөрмәтлиләр. Һәммәсенә дә бик кирәкле кеше ул. Нинди генә проблемалары юк якыннарының: кем авырый, кемгә акча кирәк, кемгә эш, кемгә киңәш, тагын әллә ниләр – саный китсәң, очына-кырыена чыгарлык түгел. Үзе дә кирәкле җирдә, нәкъ вакытында, тиешле урында дуслар, файдалы кешеләр таба белә ул. Шуларны исенә төшергәч, башына "мине югалтканнардыр инде" дигән уй килде. Мәдинә үзенең үткән гомер юлын, булып узган вакыйгаларны тәфсилләп искә төшерә, барлый башлады. Кичә аңа 45 яшь тулды. Туган көн сишәмбегә туры килгәнгә, ул көнне өйдә ире белән икесе генә утырырга булдылар. Ә җомга көнне ресторанда якыннары белән бәйрәм итәсе иделәр. Көн бик матур башланды. Иртә таңнан котлаулар, матур сүзләр, купшы чәчәк бәйләмнәре. Бик рәхәт иде Мәдинәгә. Иң беренче чәчәк бәйләмен ире Гомәр бүләк итте: – Мәдинәкәй, гөлкәй, туган көнең белән сине, мин сине бик яратам, – дип, әйтәсе сүзен бер тында әйтеп ташлады да диванга барып утырды. Күп тә үтмәде, кырын авып төште һәм йоклап та китте. Ул иртә таңнан исерек иде инде. Соңгы вакытта бик нык эчә шул Гомәре. Элекке гадәтенә кире әйләнеп кайтты. Бер атна туктаусыз эчкән ир сакал-мыекка баткан, шешенеп беткән. Үзе котлаган була, теле телгә бәйләнми. Атна буе эчү нәрсәгә алып барсын инде. Ул гомер буе машина йөртә. Иң җитди рейсларны ышанып тапшыралар үзенә югыйсә. Эшендә бик ышанычлы ул. Хәзер машинасы ремонтта. Ничә тапкыр сөйләшеп карады аның белән Мәдинә, күпме тапкыр эчүеннән дәваларга омтылды – файдасы юк. Бүген дә аңа, Гомәргә карап, башта бик күңелсез булып киткән иде, аннан бик тиз үзен кулга алды: "Бүген синең бәйрәм, синең көн! Һәр кеше үзенчә яшәргә тиеш. Аңа ошый икән шулай яшәү – яшәсен, ә син аңа карама, матур итеп яшә!" Үзен шулай тынычландыра алуына горурланып та куйды әле Мәдинә. Һәм елмаеп җибәрде – кешегә тормыш бер генә бирелә, ничек яшәсәң дә, гомер уза, Ходай биргән гомерне рәхәт итеп, тормыштан ямь һәм тәм табып яшәргә кирәк икәнен соңгарак калып булса да аңлаганына сөенде ул. Гомәрдән соң кече кызы – Луизасы шалтыратты; шарларын, чәчәкләрен, тортын күтәреп, олы кызы – Айзирәге килде. Кызы белән тәмләп чәй эчтеләр. Аннан Мәдинә матур итеп киенде. Чәчен пөхтә итеп икедән үреп, баш түбәсенә өеп куйды. Мондый матур прическа дөньяда бер Мәдинәдә генәдер, мөгаен. Көзгегә карап, үзенә сокланып куйды. Җырларда җырланган дәрәҗәдә нәфис, сылу гәүдәле булмаса да, яшь чакта да, хәзер дә ир-ат ягыннан да, хатын-кыздан да игътибар көчле булды аңа. Йөзе балкып тора, сөбханалла. Соңгы вакыттагы эч авыртуы, хәлсезлеге, организмдагы ниндидер аңлашылмаган үзгәрешләр дә онытылып торды бүген. Үзе гел күренеп тора торган хатын-кыз табибы, аягын сындырып, өч айлап эшләмәде. Икенче табиб исә: – Что вы хотите, милая? Это киста. Это ваш климакс. Не переживайте, сама рассасется после климакса, – дип, күпмедер вакыттан соң тагын килеп күренергә кушып, кайтарып җибәрде.