Армиядән кайткач, авылда бер атна тордым да Себердә яшәүче ерак туганнарга чыгып киттем...
Армиядән кайткач, авылда бер атна тордым да Себердә яшәүче ерак туганнарга чыгып киттем. Ничә еллар инде шунда эшлим. Әни күпме елады, Гөлнурны ул үзенең килене итеп күрә иде бит инде. Мин нишли ала идем соң? Минем Гөлнурны ана булу бәхетеннән мәхрүм итәсем килмәде. Дөрес эшләдемме-юкмы дип, мин бу соравыма ун ел буе җавап эзләдем. Менә синең яныңда хәзер генә җавап таптым. Бик дөрес эшләгәнмен икән. Зәйтүнә, чык миңа кияүгә. Синең дә, минем дә балабыз булмаячак. Без бер-беребезне аңларбыз. Син мине, мин сине бәхетле итәрбез, бер-беребезнең кадерен белеп, рәхәт итеп яшәрбез. Ничек яшәсәң дә үтә гомер. Хәзергә син мине яратмыйсың, мин дә сине яхшы белмим. Тора-бара бер-беребезгә ияләнербез әле, хөрмәтли башларбыз, бәлки, ярату да килер... Зәйтүнә, зур күзләрен ачып, Шамилгә карый. Аңлыймы ул егетнең әйткән сүзләрен, юкмы, аңа ниндидер әкият сөйлиләр идеме — билгесез. Ә Шамил сүзен дәвам итә: — Гөлнур турында беләсең инде син. Соңлап булса да кияүгә чыккан ул. Ике баласы бар. Гаиләсе бик әйбәт икән. Тагын сиңа әйтәсе килгән сүзем шул: мин медпункт янында өй житкерәм, көзгә яшәрлек булачак. Без синең белән шул вакытта өйләнешербез. Син ризамы, Зәйтүнә? Кыз, ышанырга да, ышанмаска да белмичә, югалып кала — моңа кадәр үзе турында шулай кайгыртканнарын хәтерләми дә ул. Хастаханәдә ятканда карадылар аны, ләкин кемдер кызганды, кемдер гаепләде, кемдер кызыксынды. Ә биредә... Ул Шамилдән күзен ала алмыйча, аның сөйләгәннәрен әллә аңлап, әллә аңламыйча, әкрен генә баш кага. Ул арада егет, муенындагы алтын чылбырын салып, бер сүз дә дәшә алмыйча карап торган Зәйтүнәгә тоттыра: — Минем сиңа бүләгем. Безнең бүгенге сөйләшү билгесе. Ә тагын Шамил, Зәйтүнәдән аерылып китәр алдыннан, болай дип тә өсти: — Бу сөйләшү турында икебез генә белик. Мин өч көннән эшемә китәм. Кайчан кайтасымны әйтә алмыйм, чөнки эшче куллар җитми, кайтсам да, тиз вакытка гына кайтып китәрмен: өйне җиткерүне тизләтү өчен. Ул кайтуда, бәлки, синең белән очраша да алмабыз, син миңа ачуланмассың, яме. Тагын бик мөһим бер әйбер әйтәсем килә: минем турында төрле сүзләр сөйләрләр, мөгаен. Ышана күрмә берүк, — дип, Зәйтүнәне кысып кочаклый да китеп тә бара. Кыз исә су буенда, "төшемме, өнемме бу?" дигәндәй, тагын беркадәр уйланып утыра. Саташам дияр иде — кулындагы күз явын алырдай матур алтын чылбыр "мине муеныңа ки инде" дип тора. Ул әкрен генә урыныннан торып баса. Елгага күз сала, андагы зур боз кисәкләрен күреп, тәннәре чемердәп китә — чактан гына нинди җүләрлек эшләп ташламады бит! …Әйе, Зәйтүнә ул мизгелләрне бүгенгедәй хәтерли әле. Әкрен генә атлап, өйләренә кайтты, чиста киемнәрен алып, мунчага китте. Кичә генә ягылган мунчада җылы иде әле. Юынды, пычранган юеш киемнәрен юып куйды. Өйгә кереп, тәмләп чәй эчте. Шунда гына үзенең бик нык хәлсезләнгәнен аңлады. Ярый өйдә кеше юк иде: әтисе белән әнисе эштә, туганнары мәктәптә. Башы мендәргә тию белән йоклап та китте. Кыз шул ятуда икенче көнне генә уянды. Уянып китсә, янында әнисе утыра, күзләре бик борчулы иде аның. Зәйтүнәнең уянганын күргәч, куркып кына: — Кызым, хәлең ничек? — дип сорады. Зәйтүнә әнисенә соңгы көннәрдә беренче тапкыр елмаеп карады. Торып юынды, чәй эчте, аңа бүген шундый рәхәт иде, әнисе генә берни аңламады, сөенергә дә, көенергә дә белмәде. Ә кызы әнисен тагын шаккаттырды: — Сезгә медпунктка санитарка кирәк дигән идең. Әни, мине эшкә ал әле? — Ярар. Мин районга шылтыратып сөйләшермен, — дип, эшенә китте. Зәйтүнә шунда сәгатькә күз салды, башта берни аңышмыйча, аптырап торды. Аннан соң гына үзенең бер тәүлектән артык йоклаганын аңлады, менә әнисе нәрсәгә кайгырган икән! Ул, кисәк кенә гадәти тормышка кайтып төшкәндәй, кылт итеп, кичә Шамил белән булган сөйләшүне исенә төшерде. Яшергән җиреннән алтын чылбырны алып карады да тиз генә тагын яшереп куйды. Егет ошадымы, юкмы аңа әйтә алмый әле. Ләкин аның тәкъдиме кызны тормышка кайтарды бит! Көзгә кадәр вакыт бар әле, аңа кадәр ничек тә ныгырга, терелергә кирәк.