Тирә-якка бөтнек исе таралган. Аның исе, юшкын кебек, тамак төпләренә утыра һәм шуның б...
Тирә-якка бөтнек исе таралган. Аның исе, юшкын кебек, тамак төпләренә утыра һәм шуның белән күңелгә ниндидер җиңеллек өсти. Фирүзә бер учына азрак кына бөтнек сабаклары өзеп алды. «Менә хәзер, Ходаем бирсә, сыер саварга эшкә чыгам, әбигә бер шешә булса да сөт алып кайтып, бөтнек чәе ясармын» дип, күңеленә беркетеп куйды. Аннан тиз генә чиләкләренә су тутырып, брезенттан тегелгән җиңел, шома аслы чүәкләре белән аяк астын кыштырдатып, өенә йөгерде. Ферма мөдире аларда утырып калган иде. Ул, Фирүзә суга төшеп киткәч тә, өенә кайтырга ашыкмады. – Ничек борчылмыйсың инде, Муззакир?! Бала гына бит әле ул. Иптәшләре әнә укырга китеп беттеләр. Авылда берсе дә калмады. Безнең бу хәерче тамгасы нәселдән кайчан юылыр икән?! – дип, Әсмабикә тынып калды. Аңа кызын фермага эшкә чыгарып җибәрү бигрәк тә авыр иде. Күңеле, бер яктан, кызының ризалыгын хупласа да, икенче яктан, ул аның авыр ферма эшенә чумасына борчылды. Тагын бер кат: «Язмыштыр инде!» – дип көрсенеп куйды. Аннан, башындагы авыр уйларын кугандай, Муззакирга: – Синең башың авыртмыймы? Минем куйган нәрсәм бар, әзрәк авыз ит булмаса, – дип, өстәлгә мич арасыннан өч литрлы банка белән әчегән бал чыгарып куйды. – Их, Әсма, һаман үземне битәрлим! Синең бу авыртуыңа мин гаепле бит. Теге вакытта – көз көне – елгага сыерлар баткач, суга кереп, мөгезләренә баулар эләктереп йөрдең. Югыйсә әзрәк кенә тракторны көтәргә иде. Юк, алайса, сыерлар әрәм булырлар иде! – Нишлисең инде, заманасы шундый иде бит! Эш өчен үзеңне һич җәлләми идең. Ярый әле, тиз арада савымчылар җыелып, сыерларны коткарып кала алдык. Теге Акбашның, ахырга калганга, аягы комда бетон кебек каткан иде. Югыйсә аягы әз генә баткан, ә трактор көчкә тартып чыгарды. Менә нишләтә икән ул агым судагы комлы ләм көзге бозлы суда. Ул мескен сыер барыбер аягына баса алмады бит. Әгәр дә трактор көтеп утырган булсак, барысы да шул хәлгә төшкән булырлар иде. Авыр иде Әсмабикәгә ул вакытны искә төшерү. Шул көннәрдән соң ул бик еш авырта башлады. Эшен күптән ташлаган булыр иде дә, кызын үстерергә кирәк. Муззакирның чынлап та башы авырта, ахры. Алдына китереп куйган банкадан зур кружкага бал тутырып салды да яртысын эчеп тә куйды. Ул вакытта малларны елга аша чыгарганга үзе генә гаепле булды. Югыйсә аларны күпер аша куарга була иде. Ә аның турыдан гына чыгарасы килде. Кем белгән аны шулай килеп чыгасын. Тиз генә чыгып китсәләр дә бернәрсә булмас иде. Юк, шул Акбаш, бөтен сыерларның юлын бүлеп, су эчәргә тотынды. Аның артыннан башкалары да тукталды. Шул берничә минут бөтен хәлне үзгәртте. Аякларын комлы дуен суыра башлады. – Сыең өчен рәхмәт! Үткәннәргә мин барыбер үземне гаепле саныйм. Синең алдыңда гына түгел, кызың алдында да. Сау бул, Әсмабикә, кызыңны хатыннардан рәнҗеттермәм! Башына әче бал барып җиткән идеме, Муззакир тагын бер кат рәхмәт әйтеп чыгып китте. (Дәвамы бар.)