Наил эштән кайтуга, Фирүзә аңа Мансурның аларга килеп, аның төнлә белән кайда булуын со...
Наил эштән кайтуга, Фирүзә аңа Мансурның аларга килеп, аның төнлә белән кайда булуын сораганын әйтте. Наил ачулы иде. Ул, йодрыкларын йомарлап, Фирүзә өстенә килә башлады. – Син нәрсә дидең? – Ничек бар, шулай әйттем. Нәрсә булды, Наил? Нигә ул синең турыда төпченә? – Син белмәгәнгә салышма! Аңа утка түләгән квитанцияне син бирдеңме? Мине утыртып, кабат Мансурга качарга булдыңмы? Елан син, бетле сарык бәрәне! – Син нәрсә, Наил?! Мин бернәрсә дә аңламыйм, нинди ут квитанциясе? Ярар, мине сарыкка санама! Фирүзә, үпкәләүдән атылып чыккан күз яшьләрен тыя алмыйча, тынып калды. Нәрсә сөйли соң болар? Наилне берәр эштә гаеплиләр микәнни? Үзе бернәрсә дә аңлатмый, тузына гына. Фирүзә, тиз генә күз яшьләрен сөртеп, кул югычтан бер уч су алып битенә бөркеде дә эшенә йөгерде. Бүген савымчыларның телендә такта урлау гына иде. Узган төнне пилорам складыннан бер машина такта урлаганнар. Складны ачып кергәннәр. Ә ачкыч конторда эленеп тора. Контор ачкычы директор белән мастер кесәсендә. Хәзер кем урлаганын эзлиләр. Үзләре урламаса, моңа алдан ук әзерләнгәннәр инде, дип нәтиҗә ясап куйды Нәзирә. «Менә нәрсәгә килгән икән Мансур. Болар Наилдән шикләнәләр булып чыга инде. Ул бит өйдә йоклады, төнлә беркая да бармады. Хәер, ул бит келәттә йоклады. Бәлки, төнлә чыгып йөргәндер, кем белә инде аны. Ярар, теләсә нәрсә юрама әле», – дип, Фирүзә үз-үзенә сукранып куйды. Иртәгесен участковый Дамир Мансурны үзенә чакырып алды. – Нәрсәләр белә алдың? – Бик яхшы хәбәрләр юк. Хатыны сөйләгәннәрнең барысын да белешмәгә язып алдым. Ул өйдә кунган, ләкин хатынының тел төбеннән мин шуны аңладым, бергә йокламаганнар. Шуңа күрә ул аның төнлә торып йөргәнен белмәскә дә мөмкин. – Бик әйбәт болай фикер йөртүең. Участок директоры әйтә, урламаганнардыр аны, ди. Ничек инде, бөтен җир ябык, ачкычларның беркайчан да бер җирдә дә калганы юк. Мастер үзе генә берәр нәрсә эшләмәде микән? Тавыш-гауга чыгарып, директорга үч итәсе килмәдеме икән? Чөнки, директорның сүзе буенча, соңгы вакытта аларның арасы бик шәп түгел, минем урынга кызыга, ди. Шуның өчен Наилнең башын бик катырмаска куша. Урман хуҗалыгына эшкә киләбез дип торучылар юк, ә Наил әйбәт эшче, аның кебекләр сирәк, ди. Дөресен генә әйткәндә, мин үзем дә әзрәк шикләнеп карыйм ул мастерга. Тик торганда, каравылчы юк көнне бер машина әзер такта югала. – Ләкин, Дамир абый, машина эзе бар бит. Кемдер машинаны көтеп торган. – Әмма ялган урлау гына ясамадылар микән. Менә, Мансур, шушы сорауларга җавап эзләргә кирәк. Мансур яңадан такта цехының эшчеләре белән сөйләшергә булды. Ул цехка кергәндә, алар ял итеп, кайберләре өйләреннән алып килгән обедларын ашап утыралар иде. – Тәмле булсын, – дип исәнләште Мансур. – Әйдә безнең белән! Менә кыяр, помидор, йомырка – бар нәрсә дә бар. Әзрәк тамагыңны ялгап алырсың. – Юк, рәхмәт! Мин сезнең белән тагын бер кат теге көн турында сөйләшермен дигән идем. – Нәрсәсен сөйләшәсең инде аның?! Күптән струклап җәеп куйганнардыр. Хәзер инде эзләсәң дә таба алмассың. – Барыбер эзләргә кирәк. Урлаган кешесен табарга, ягъни чынбарлыгын ачыкларга кирәк. Ул көнне сез төгәл сигез бәйләм такта чыгарып өеп куйдыгыз. Күрсәтегез әле, ничек өйдегез, – дип, Мансур яссы такта өстенә ризыкларын җәеп иркенләп кенә ашап утыручы эшчеләрнең сөйләшүләренә колак салып, тыныч кына тыңлап утыручы мастерның җилкәсенә кулын куйды. – Алар махсус заказ белән кайтарылган агачлар иде. Андый агачлар сирәк кайта. Без аны өч көндә ярып, тиз генә озатырга тиеш идек. Менә хәзер нишләргә икәнен дә белмибез. Заказны үтәмәгән өчен, безгә үзәк контордан эләгәчәк, бигрәк тә директорга. – Аның бәләкәй генә күн кепкасына һәм кепкасы капламаган, чал төшә башлаган чәчләренә, тырпаеп торган озын кашларына утырган аксыл тузан болай да борчу йөзен тагын да мескен итеп күрсәтә иде. Ә сөйләгән сүзләре, әллә артык дулкынланудан, әллә куркудан, почмакларда асылынып торган агач чүпләренә юан итеп уралып, пилорам эчендә калтырап, сәер булып ишетелә иде. – Без көннекен көнгә өймибез, ә бергә складка кертәбез, һәм анда ул