ук беленеп тора. Авызга кабуга, борынына әниснең тәмле исе килеп керде. «Нәфисәнең апас...
ук беленеп тора. Авызга кабуга, борынына әниснең тәмле исе килеп керде. «Нәфисәнең апасы алтын куллы, ачыласы кафега менә кемне куярга кирәк пешекче итеп», – дип уйлады, тәмләп ашый башлап. Шул вакыт эчендә Нәфисә аңа ниләр генә тыкылдамады! Фирүзә тыңлыймы-юкмы, аңа барыбер, эчен генә бушатасы килде, ахры. Фирүзә аны җәлләп тә куйды. Аның монда күңел кичерешләрен сөйләрлек бер якын дусты да юкмы икәнни дип уйлады ул. – Эшең турында беләм, ул турыда сөйләмәсәң дә була. Гаилә хәлләрең ничек? Фаилең белән араларыгыз ничек? Әйдә, шул турыда сөйлә әле. – Әй Фирүзә апа, безнең барысы да әйбәт! Рәхмәт инде сиңа, Фаилгә үземнең янымда эш бирдең. Ул барысына да өлгерергә тырыша. Көн дә агрофирманы әйләнеп чыга, монда миңа да булышырга өлгерә. Кызыбыз балалар бакчасында. Аллага шөкер, бик тырыш булыр, әтисенә охшаган, ахры. Бакчада ике чит тел өйрәнә. Мин мәктәптә инглиз телен әйбәт укыган идем. Хәзер шуңа күрә әзрәк чамалыйм, ул аны хәйран сукалый. Әле менә үзебезнеке күренми. Миңа әллә ничек! Фирүзә апа, Фаилне хыянәте өчен һаман гафу итә алмыйм, ахры. Ул турыда уйламаска тырышам, ләкин килеп чыга инде. Ул аны үзе дә белә, нишләсен инде?! Юк, мин аны ул яктан әйтмим! Ул яктан минем үземнең дә гөнаһым бар. Теге вакытта сөйләгән идем бит инде. Мансур белән без шундый матур, беркайчан да онытылмаслык кич уздырдык. Ул тагын очрашырга теләгән иде, мин каршы килдем. Чөнки аның яраткан кешесе бар. Араларына керәсем килмәде. Кеше бәхете белән барыбер бәхетле булып булмас иде. Ә Фаилнең минем хисләремә хыянәте күңелгә юшкын булып утырган. Берничек тә шуны чыгара алмыйм! Фирүзә, Мансур исемен ишетүгә, әллә нишләп китте. Аның башында «димәк, аның яраткан кешесе бар» дигән уй туды. «Кем ул?! Үземе, әллә башкамы? Кем булса да, яраткан кешесенә хыянәт иткән бит әле. Әйе шул, яшьлек хисләренең ташкыны барыбер бер урында бөялеп тора алмыйдыр, үзенә юл эзләп, ташып чыгадыр! Үзе белән дә шул ук хәл булды бит. Нишлисең инде?» дип көрсенеп куйды ул, Нәфисәгә сиздерергә тырышмыйча гына. – Нәфисә, мин сиңа нәрсә дип әйтим! Хәзер инде сез бергә торасыз. Бәләкәй кыз сине әнисе дип күңеленә керткән. Минемчә, син үзең дә аңа береккәнсең! Ә менә Фаил белән мөнәсәбәтегезне яхшыртырга кирәктер. Ул бит сине ярата! Син үзең дә аны яратасың! Ләкин арагызда икегезнең дә яшьлектә булып узган мизгелләр тора. Әгәр дә хәзер мәхәббәтегезнең җимеше булып балагыз туса, барысын да оныттырыр иде. – Шулай булыр иде, бәлки, – дип җавап кайтарды Нәфисә уйга чумган кыяфәт белән. Өенә кереп киткәндә Мансурның аның артыннан кычкырып калган сүзләре һаман да исендә тора иде әле. «Хәер, хәзер инде берни дә эшләп булмый. Бәләкәй кызчык мине үзенең әнисе дип атый. Фирүзә дөрес әйтә, баланың күңелен үземнән биздерергә ярамый. Ә үзебезнекен алып кайтсак, күңелләребезгә утырган юшкын балабызга булган ярату белән әкренләп югалыр иде». Нәфисә, тиз генә уйларыннан арынып, Фирүзә апасына чәй агызды. Үзе әле күптән түгел генә эчкән иде. Шуңа күрә үзенә ясамады. Аңа Фирүзә апасы белән менә шулай күңелләрен бушатып сөйләшеп утыру рәхәт иде. Менә хәзер күңелендә буталган авыр уйлары да әкренләп юкка чыкты. Ул кабат Фирүзә апасына эшендә булган кызык хәлләр турында сөйли башлады. Инде Фирүзә чәйләрен эчеп китәргә җыенганда, ул аның тагын әз генә утыруын сорады. – Фирүзә апа, сорарга да кыймыйм инде, ләкин синең турыда йөргән гайбәтне ачыклыйсым килә. Син инде мине ачуланма!Фирүзә аның сүзләреннән сагаеп калды. «Минем турыда нинди гайбәт чыккан тагын?» – дип уйлап куйды ул, Нәфисәнең күзләренә карап. Ләкин ул анда берни дә күрмәде. Аның үзенең күзләре генә гаҗәпләнүдән зурайды. Бу минутларда гайбәт чыгарлык бернинди дә вакыйга исенә төшмәде. – Тагын нәрсә сөйлиләр минем турыда? Кемнең юлын аркылы чыктым икән?! – дип, ачу белән сорады Фирүзә. – Син, Фирүзә апа, мине гафу ит инде! Синнән бу турыда соравы да авыр. Сине үзеңдә эшләүче Николайга кияүгә чыгарга җыена икән, дип сөйлиләр.