Менә нәрсә икән! Каян килеп чыккан бу сүз?! Безнең арада булып узган хәл турында беркем...
Менә нәрсә икән! Каян килеп чыккан бу сүз?! Безнең арада булып узган хәл турында беркем дә белми һәм белергә дә тиеш түгел иде. Николай мактанды микәнни? – Кем сөйләгән бу сүзләрне? – дип сорады ул Нәфисәдән, ачуын басарга тырышып. – Бу сүзләрне Николай үзенең йөргән кызы Люсага сөйләгән, ә ул, елый-елый, иптәш кызына. Иптәш кызы белән без дуслар идек, ә ул миңа сөйләде. «Әйтәм аны, бухгалтериягә кергән саен, миңа Люся астыртын гына ачу белән карый. Юк, бүген кайтуга Николайны чакырып сөйләшергә кирәк» дип, күңеленә беркетеп куйды Фирүзә, әзрәк тынычланып. Димәк, әле бу гайбәт ерак китмәскә тиеш! – Иптәш кызыңа әйт, бу юк сүз, диген. Ул Люсяны тынычландырсын. Менә шулай инде ул ялгыз хатыннарның тормышы. Син һәрвакыт кеше күзе алдында һәм гайбәт белән авызында! – диде Фирүзә. – Синең бу гайбәтләрең белән сиңа булган үтенечем онытыла язды. Без озакламый зур эшләр башлыйбыз. Сәүдә эшләре белән шөгыльләнергә минем вакытым тараеп калачак. Шуның өчен бу вазифаны ышанычлы, акыллы һәм эшенә бөтен көчен биргән кешегә тапшырырга телим. Нәфисә, минем синнән башка бу эшләрне алып барырлык ышанычлы кешем юк. Белемең бар, ярдәм ит миңа! Алын сәүдә комплексының директоры вазифасына! – Фирүзә Нәфисәнең кулларын учына алды. – Шушы көннәрдә приказ булыр. Үзеңнең командаңа кешеләр карый башла. Кафега баш пешекче итеп апаңны билгеләрсең, ә калганнарын минем белән киңәшләшерсең! Нәфисә Фирүзә апасының бу сүзләреннән телсез калды. «Нинди директор чыксын миннән?» дип каушап китте ул. Шул ук вакытта күңеленең иң тирән, ерактагы бер почмагында очкын булып кабынган горурлыгы аңа башкача уйларга кушты. Фирүзә апасы аңа чын күңеленнән ышанып зур эш тапшыра икән, ул аның ышанычын акларга тиеш! – Фирүзә апа, мин риза! Синең шундый зур ярдәмчең булу минем өчен шатлык һәм горурлык! – диде Нәфисә, балаларча шатланып. – Менә сөйләштек, мин сиңа ышанам! – диде Фирүзә, кулларын аңа биреп. – По рукам, руслар әйтмешли! Аларның икесенең дә йөзендә шатлык билгеләре балкый иде. * * * Светлана, Фирүзә киткәч тә, озак кына аңына килә алмыйча утырды. Аның күңелендә төрле уйлар буталды. «Адел белән ялгышты микәнни? Әллә аны һаман да аңлый алмыймы? Нигә мин шундый? Бала-чага кебек, ялтыраганга кызыгаммы? Юк, хәзер үк телефоннан шалтыратырга кирәк» дигән уй белән ул урыныннан торып кабинетын япты да, урамга чыгып, телефон станциясенә юнәлде. Аңа Аделне бик тиз җыеп бирделәр. Ул, юлда килгәндә, ире белән каты гына сөйләшергә уйлады. Соңгы көннәрдә җыелган үпкәсен аның йөрәгенә кадап әйтмәкче иде. Ләкин Аделнең: – Исәнме, Светлана! – дип дәшүенә күңеле нечкәреп, бөтен кыюлыгы югалды. Нәрсә дип сүз башларга да белмичә, аптырап калды. – Син нәрсә, телеңне йоттыңмы әллә? – дип, кабат Аделнең ачуланып соравыннан ул айнып киткәндәй булды. – Исәнме, Адел, ничек яшисез? – дип сорады Светлана икенче кат, дулкынланганын яшерергә тырышып. – Ничек Зарина?! Мине сагынып бик еламыймы? – диде ул, елап җибәрүдән үзен көчкә тыеп. – Син исән икән әле! Сөйләшергә хәлең дә бар кебек. Без инде сине югалткан идек! Зарина да сине онытты бугай. Баштарак, йокларга ятканда, ашарга утырганда, сине чакырып елый иде, ә хәзер синең турыда бер сүз дә дәшми. – Адел, нәрсә сөйлисең син?! Минем монда нишләп йөрүемне бик яхшы беләсең. Сиңа рәхәт! Мин монда ярылырдай булып йөрим. Ресторанны ачарга, Маринаны мәктәпкә әзерләргә кирәк! Җитмәсә, Марина әбисе янында кала. Ул бит минем кызым! Быел әле беренче сыйныфта, аңа минем ярдәмем кирәк. Ә мин аны тагын ташлап китәм! Беләсеңме, Адел, мин утсыз янам! Ә син ул утны сүндерер өчен миңа берничек тә ярдәм итәргә җыенмыйсың! – диде Светлана, күзеннән аккан яшь белән телефон трубкасын чылатып. (Дәвамы бар.)