Светлана ресторанын тиз генә ачып җибәрергә уйласа да, әллә нинди сәбәпләр килеп чыгу а...
Светлана ресторанын тиз генә ачып җибәрергә уйласа да, әллә нинди сәбәпләр килеп чыгу аркасында, көн дә сузыла килде. Аңа инде хәзер барыбер кебек тоелды. Теге көннән соң әле ул Адел белән башка сөйләшә алмады. Эш урынына шалтыратканда, телефонда – кыска гудоклар. Ә өйдә телефонны нигәдер алмыйлар. Мәскәүгә барып кайтырга бөтенләй курыкты. Аның күңелендә Аделнең «Кызыңны яратсаң, аның күңелен ыскытма! Инде ул сине онытып килә» дигән сүзләре яңгырап торды. Аннан соң, күптән түгел генә бер гәҗиттә Авыл хуҗалыгы министрлыгында зур күләмдә акча үзләштерү очраклары булганын язганнар иде. Бәлки, Фирүзә сөйләгәннәр барысы да дөрескә чыгып, Аделләр эштән киткәннәрдер. Ничек кенә булса да, аңа бик авыр иде. Ярый әле ул, көн дә мәктәпкә барып, кызын каршы ала. Кызы куанычыннан нишләргә белми. Өйгә кайтканда, ул әнисенә мәктәптә нәрсәләр өйрәнгәнен, кемнәр белән дуслашканын – барысын да бәйнә-бәйнә сөйләп бирә. Марина белән ул бергә шатланса да, аның күңеле Заринасын сагынып елый иде. Кичә кичке ашны ашаганда, әтисе дә аңа карап, кызганып куйды. – Соңгы вакытларда бигрәк тә бетерендең син, кызым, – диде ул аңа. – Син инде түз, Адел андый җиңел уйлаучы егет түгел! Тормышта төрле хәлләр килеп чыга, һәм, хәзерге чорда яшәр өчен, нинди генә эшләргә барырга мәҗбүр булмыйсың! Шуның өчен ялгышулар да булырга мөмкин. Әмма вакыт һәрнәрсәне үз урынына куя. Синең рестораныңны ачу турында минем әле бер уем бар иде. Ул көнне Фирүзә дә үзенең кафесын һәм кибетендәге зурайтылган залларын халыкка күрсәтеп тәкъдим итмәкче була. Бездә озакламый «Икмәк бәйрәме» узачак. Минем исәп: менә шул бәйрәмне үткәреп, Фирүзәнең эштәге уңышларын күрсәтеп, киләчәктә ул тирәләрне үзгәртеп кору буенча «Ял итү ансамбле»нең программасын халыкка җиткереп, синең рестораныңда банкет оештыру. – Светлана әтисен башта башын иеп кенә тыңлап утырса да, соңыннан аның күзләрендә зур кызыксыну чаткылары күренде. Соңгы сүзләреннән соң, бәләкәй чагындагы кебек, өстәл артыннан сикереп чыгып, аны кочаклап алды. – Әти, рәхмәт сиңа! Мин синсез нишләр идем? Син – минем чын әти! Сиңа Фирүзә өчен дә зур рәхмәт! Ул да сине әтисе кебек хөрмәт итә! Әтисез үссә дә, әти кеше синең кебек булырга тиештер, ди. – Ярар, ярар! Балаларының авыр минутларында аларга булышу һәр әтинең бурычы инде ул, – диде Александр Петрович, кызының аркасыннан сөеп. Боларны күзәтеп кенә ашап утыручы Марина түзмәде, бабасының алдына килеп утырды. – Сез минем иң яраткан балаларым! – дип, бабасы Маринаны күкрәгенә кысты һәм сөеп куйды. Аннан, әкрен генә алдыннан алып, урынына утыртты. – Кызым, тамагыңа аша да йокларга! Иртәгә миңа эшкә, ә сиңа укырга! Без Фирүзә белән бу хакта сөйләшеп бетерербез әле, – диде ул кабат Светланага. – Шунысын гына әйтәм, банкет безнең чуттан булачак! Әмма сез икегез дә үзегезнең дусларыгызны чакыра аласыз! – Александр Петрович хатынына күз кысып куйды. Александр Петрович Фирүзәнең уңышлары белән сөенә иде. Ул аңа беренче мәртәбә үзләрендә сөйләшкәндә үк ошады. Сүзләренең төпле, ышанычлы булуы һәм үзен тотышы, авыл җыелышында халыкны үзенә каратуы аңа зур ышаныч уятты. Һәм менә ул аның ышанычын аклап килә. Бүген Фирүзәнең хуҗалыгында уздырылган тәҗрибә уртаклашу җыенында инде күп еллар авыл җирлегендә рәис булып эшләгән кешеләр дә таң калдылар. Бу хуҗалыкта бөтенесе халык өчен эшләнә. Шуңа күрә дә халык авылдан китми. Авыл яңабаштан төзелеп килә. Бүгенге банкетта Александр Петрович боларның барысын да әйтеп үтәргә булды. Чыгышының ахырында ул хәзерге чорда авыл хуҗалыгы продукциясен җитештереп кенә калмыйча, аны үзеңдә эшкәртеп, кибетләреңдә сатуны оештырырга, хәзерге заманда авыл хуҗалыгында сезонлылыкны бетерер өчен, төрле вак предприятиеләр ачарга өндәде. – Аның шулай кирәклегенә сез бүген үзегез инандыгыз. Яшелчәчелек. Җәй буе яшелчә үстергән кешеләр кыш буе үзләренең уңышларыннан төрле ашамлык әйберләре ясап саталар. Аларны эшкәртеп бетергәч, җәйге эшләр башланганчы, көнбагыштан үсемлек мае сыгалар. Кышкы чорда бушаган механизаторлар урманда агач әзерләп, аны үзләренең пилорамнарында