ниндидер килеп җитмәгән каралучы өчен командага кертеп, хезмәткә алып та китәләр. Мәктә...
ниндидер килеп җитмәгән каралучы өчен командага кертеп, хезмәткә алып та китәләр. Мәктәптә укыганда Салихның, ирекле көрәш белән шөгыльләнеп, хәйран гына җиңүләр яулаган чаклары була. Шуңа күрәдер аны, Чечняга китәсе командага кертеп, махсус төркемгә билгелиләр. Үзенең ел ярым хезмәтендә Салих нинди генә авырлыклар күрми. Инде хезмәтен тутырып, кайтырга приказ булгач, аны часть командиры үзенә чакыра. Ул аннан хезмәтен дәвам итәргә сорый. Ләкин Салих рәхмәтен әйтеп, тәкъдимен кире кага. Аның исәбе, туган якларына кайтып, Казан университетының юридик факультетына укырга керү иде. Поезд Казанга кич белән генә килеп җитте. Салих, поезддан төшкәч, кая барырга дип аптырап торганда, аның янына бер таксист килеп, кая илтеп куярга, дип сорады. Салихның Казанда беренче тапкыр гына булуы иде, ул аңа берничек тә җавап бирә алмады. Шофёр аның хәлен яхшы аңлады булса кирәк: – Сез, солдат, Казанда юл уңаеннан гына, ахры. Хәзер мин сезне кунакханәгә илтеп куям, – дип, ул аны, машинасына утыртып, шәһәр уртасындагы бер кунакханәнең ишеге төбенә китереп куйды һәм, аннан акча да алмыйча, уңыш теләп китеп тә барды. «Яхшы кешеләр барыбер бар әле», – дип уйлап калды Салих аның артыннан. Кунакханәдә аңа биргән бүлмәдә беркем дә юк иде. Әллә шуңамы, әллә ничә тәүлек поездда әвәләнеп кайтканга күрәме, аның бүлмәдә утырасы килмәде. Үтереп ашыйсы да килә башлады. Һәм ул берничә минутлап уйланып торды да, солдат киемнәрен салып, шкафка җыеп куйды. Чемоданыннан чечня базарыннан алган киемнәрен киеп, икенче катта урнашкан ресторанга юнәлде. Вакыт соң булуга карамастан, анда буш өстәлләр юк иде. Салих як-ягына каранып торды да, буш урыннар күрмәгәч, бер өстәлдә кара-каршы утырган ир кеше белән аннан күпкә яшь хатыннан үзенә утырырга рөхсәт сорады. Ир кеше каршы килсә дә, теге хатын, аңа мөлаем елмаеп: – Утырыгыз, урын буш бит, сыярбыз әле, – диде. – Рәхмәт сезгә, мин тиз генә ашыйм да, сезне борчымам, – дип, Салих аның каршысына утырды. Зал музыкадан шау-гөр килеп тора. Көйләр бик еш үзгәреп, күңелне үзенә җәлеп итә. Эчтәрәк бер компания кемнеңдер туган көнен билгеләп үтә иде, ахры. Аннан вакыты белән шау-гөр килеп кычкырып көлгән, кайсыныңдыр кычкырып ниндидер җыр җырларга азапланган тавышлары бөтен залга яңгырый. Һәм ул, музыка белән аралашып, элекке киноларда күрсәтә торган кабакларны хәтерләтә иде. Шул компаниядән кайсыдыр: – Хәзер танцевать итәбез! – дип кычкырды. Һәм шул кычкыручы яшь егет, алар өстәленә килеп, аның каршында утырган хатынны танцыга чакырды. Бу аның белән янәшә утырган ир кешегә ошамады. – Ул биеми, башкаларны чакыр! – дип, ул аның кулын этәреп куйды. – Ничек танцевать итми? Минем белән ул рәхәтләнеп бииячәк! Шулаймы, матурым? – Егет, хатынның кулыннан алып, аны зал уртасына таба тартты. Хатын, нишләргә белмичә, аның артыннан иярде. Алар зал уртасына чыгып бии башларга өлгермәделәр, шул минутта ир кеше, урыныннан торып, теге егеткә ташланды. Арт яктан күлмәк якасыннан тотып алып, артка таба егып ташламакчы булган иде, егет елгыррак булып чыкты. Кулын хатынның кулыннан ычкындырды да, күз ачып йоммаслык тизлек белән борылып, ирнең кулын үзеннән тартып төшерде. Аннан, учлары белән аның йөзеннән тотып, артка таба этеп җибәрде. Ир кеше үзләре утырган өстәлгә сырты белән килеп төште. Тирә-якка бокал пыялалары, аларга салган шәраблар чәчелде. Залда шау-шу купты. Егет белән утырган компания ирләре, йөгереп килеп, теге иргә ташландылар. Алар аны өстәлдән сөйрәп алып, суккалый да башладылар. – Син, кабахәт, нишлисең?! Хатыныңны көнләсәң, өеңдә генә утыр! – дип, тагын әллә ниләр кычкырдылар. Теге хатын иргә ташланды: – Нигә тиясез аңа? Егетегезне тыегыз! Үзе белмәгән теләсә нинди хатынга ябышмасын! Хатынның ирне яклап аларга кычкыруы янган майга су сибү кебек булды. – Ах син, сөйрәлчек! Юньле хатын булсаң, монда атаң кебек ир белән утырмас идең! – дип кычкырды аңа берәү һәм, бармакларын тырпайтып, йөзен умырып алырга ниятләгәндәй, кулын сузды.