Бу җәнҗалны күзәтеп утырган Салихның түземлеге бетте. Урыныннан кискен генә торып, теге...
Бу җәнҗалны күзәтеп утырган Салихның түземлеге бетте. Урыныннан кискен генә торып, теге хатынга бармакларын тырпайтып үрелгән ирне күтәреп алып залга ыргытты. Моны күреп, компания Салихка ташланды. Ул аларның барысын да уңлы-суллы ыргытып, күршесен идәннән тартып торгызды. – Гафу итегез. Сезгә бу хәлдә монда калырга ярамый, мин барында чыгып китегез! – диде. Аннан, теге хатынга борылып: – Ә сез аларны кичерегез инде! Алар исерекләр бит, шуңа күрә авызлары әйткәнне колаклары ишетми! – дип өстәде һәм елмаеп куйды. Алар янына ресторан администраторы килеп җитте. – Нәрсә булды, Азат Шәрипович? Сезгә кемнәр кул күтәрде? Хәзер мин милиция чакыртам, аларны бик тиз җыеп алып китәрләр. – Юк-юк, чакырмагыз! Монда булган, монда бетсен инде. Күпме зыян килгән, санагыз да иртәгә минем өстәлгә китереп куярсыз. Ә менә бу егет булмаса, монда әллә нәрсәләр булыр иде. Ярый ул тынычландырды, – диде, Салихка таба карап. – Менә монысы әйбәт булган. Тукта әле, Азат Шәрипович, сезнең үзегезне саклаучы кешегез дә юк. Әгәр риза булса, алыгыз сез аны үзегезгә. Чая егет күренә. – Администратор Салихка башыннан аягына хәтле карап алды. – Ярар, бүгенге тавышны сезнең әйтүегез буенча худка җибәрмәбез! – дип, ул залдан чыгып китте. Салих өстен каккалады да, яңадан өстәл янына утырып, берни булмагандай ашый башлады. Аның чынлап та тамагы ачкан һәм алдына куелган ризыкны ашап бетерү канына балачактан ук сеңгән. Ашау да тәмле. Солдат азыгы һәм бигрәк тә детдом белән чагыштыра торган түгел иде. Ул һәрбер капкан ризыгын тәмле итеп әкрен генә чәйнәп йотты. Залда кабат күңелне әллә кайларга чакыручы көйләр уйный башлады. Анда утыручылар яңа гына булып узган тавышны әллә оныттылар, әллә инде моңарчы күңелләренә сеңгән кичерешләрне югалтмаска, үзләре тирәсенә артык игътибар бирдермәскә уйладылармы, башка өстәлдәгеләр, тынычланып, үзләренең дөньясында йөзәләр иде. Салих, алдына куелган тәлинкәләрне ялтыратып, урамга чыкты. Аны анда, машинасына утырган килеш, өстәл күршесе көтеп тора иде. Ул, Салих ишектән күренүгә, машинасыннан чыгып, аңа каршы атлады. – Рәхмәт сиңа, егет! Син булмасаң, бу тавыш күпкә эчкәрәк таралган булыр иде. Ә син – молодец! Әйдә миңа эшкә! Минем куркынычсызлык җитәкчесе булырсың. Төп эшең – минем янда булу. Акчасын җәлләмәм! – Ул, кулын Салихның җилкәсенә куеп, күзләренә байтак кына карап торды да үзен аның белән таныштырды. – Без синең белән таныш та түгел бит әле. Мин – завод директоры, дөресрәге, аның хуҗасы булам. Азат Шәрипович Габидуллин! Салих мондый сүзләрне ишетергә җыенмаган иде. Аның шундый үтенеч белән сүз катуы Салих өчен зур яңалык булды. Ул бит монда укуы турында белешүе өчен төшеп калды. Хәзерге вакытта аны укырга беркем дә алмаячак. Ә киләсе елга хәтле барыбер кайда да булса эшләп торырга кирәк. Әле тору урыны да юк. Кесәдәге акчасы да кайчанга хәтле җитәр бит әле. Юк, мондый үтенечне аңа Ходаем җибәргәндер. Ул Габидуллинга карап торды да ризалыгын белгертте. – Мин риза! – дип, Габидуллинның үзенә сузылган кулын кысты. – Минем исемем – Салих! – Салих, бик әйбәт! Син хәзер үк эшкә тотынасың. Минем хәлне күреп торасың, шуңа күрә хәзер мине өйгә кайтарып куй! Ә кайда яшисең? Торыр урының булмаса, мин сиңа хәзер язу язып бирәм, тулай торактан урын бирерләр. – Юк, Азат Шәрипович! Торырга урынны мин үзем табармын. Әйдәгез, мин сезне өегезгә кайтарып куям. Машинаны кайда калдырасын әйтерсез. Хәер, мин барыбер шәһәрне белмим әле, машина сезнең белән калыр. Ә бүгенгә минем урыным кунакханәдә. – Ярый, бик әйбәт! Мә, ачкычны ал да рульгә утыр! – Азат Шәрипович, Салихка машина ачкычын биреп, кереп утырды. Габидуллиннар кунакханәдән ерак тормыйлар икән. Бик тиз кайтып җиттеләр. Ике катлы, зур бакчалы, биек койма белән әйләндереп алынган аерым йорт. Салих машинаны ишегалдына кертеп куйды. Аннан, алар белән саубуллашып, кире кунакханәгә җәяү генә кайтып китте...