– Әйе шул. Вакыт узган саен, аны эшләмәгән җинаятен эшләгән дип кул куйдырырга мөмкиннә...
– Әйе шул. Вакыт узган саен, аны эшләмәгән җинаятен эшләгән дип кул куйдырырга мөмкиннәр. Андый җирдә аның ише кешеләргә бер дә рәт юк икәнен сез яхшы беләсез инде. Түзә алса ярар иде. Мин бүген үк Казанга китәм, бәлки, кем дә булса аның кая киткәнен беләдер. – Фирүзә Иван Васильевичның биргән язуын сумкасына салып куйды. – Сак булыгыз инде! Минем белән хәбәрләшеп торыгыз, – дип, Иван Васильевич Фирүзә белән хушлашып, аны озатып калды. Казанда Фирүзә ул кеше яшәгән фатирны бик тиз эзләп тапты. Фатирның ишегенә шакыгач, олы яшьтәге бер апа ачты. Фирүзә, исәнләшеп, Салих дигән кешене эзләгәнен әйтте. – Мин Салихны эзли идем. Ул, сездә фатирда торам, кирәк булып, әгәр дә өйдә туры килмәсәм, сиңа минем кая киткәнемне һәм кайчан өйдә буласымны әйтер, дигән иде. Мин авылдан, монда эш эзли идем. Ул миңа, булышырмын, – диде. Фатир хуҗасы аңа игътибар белән карап алды. – Салих башка монда яшәми. Аны эшеннән куып чыгарганнар. Ул ниндидер бер заводта каравыл хуҗасы булып эшли иде. Директорны кайдадыр үтергәннәр, ә ул аны саклый алмаган. Әле өченче көн генә аны эзләп килгәннәр иде. Милициядән, ахры. Миңа кенәгәләрен күрсәттеләр. Ул миңа кая киткәнен әйтмәде, – диде фатир хуҗасы. Иван Васильевичның кисәтеп куюы буенча, аңа шундый сүз әйтәселәре билгеле иде инде. Аның исәбе фатир хуҗасыннан танышлары турында белешү иде. – Бәлки, сез аның танышларын беләсездер? – Аның танышлары юк иде, ахры. Ул чечен сугышында булган һәм, шуңа күрәме, бик тә эчле, күп сөйләшми торган кеше. Фирүзә, артык сөйләшеп торуның мәгънәсе юклыгын аңлап, фатир хуҗасыннан гафу үтенеп, урамга чыкты. Хәзер нишләргә соң? Фатир хуҗасы хәбәрдар булмаса да, бергә эшләгән иптәшләре аның кая киткәнен беләләрдер. Хәзер Авыл хуҗалыгы министрлыгына кереп, Италиядә оешкан азык-төлек ярминкәсенә җибәрелгән сыр һәм ысланган ит экспонатларының нәтиҗәсен белергә һәм аннан заводның офисына барырга кирәктер, дип уйлады Фирүзә. Авыл хуҗалыгы министры Фирүзәне үзе янына чиратсыз кертеп җибәрергә кушты. Фирүзә зур, авыр ишекләрне ачып кергәндә, министр, аның каршына үзе килеп, ике кулын биреп күреште. – Исәнмесез, Фирүзә Борһановна! Сез һаман яшь һәм очкын кебек янып торасыз. Ә эшләрегез гомер буе хезмәт куйган олы җитәкчеләрнекеннән җир белән күк аермасы кебек. Сез белемегез һәм куйган максатыгызга ирешүдәге тырышлыгыгыз аркасында авыл хуҗалыгы хезмәтен, югары технологияләр белән промышленность линияләренә салып, авыл халкы тормышын инде күп еллар хыялланып йөргән шәһәр тормышы белән тигезләдегез. Рәхмәт сезгә! Дөресен генә әйткәндә, теге вакытта миңа сезнең бизнес-планыгыз ошаган иде, һәм мин ул вакытта сездә нидер күрдем. Әмма шушындый ук зур уңышларга ирешерсез дип уйламаган идем. Безгә барыбер сезнең модельдә андый зур эшләргә тотынырга туры киләчәк. Чөнки андый зур эшләр алар – заман ихтыяҗы һәм сулышы. Италиядәге ярминкәгә җибәргән сыр һәм ысланган ит ризыклары анда кызыксыну уяткан. Фирүзә Борһановна, сезгә тагын бер кат рәхмәт һәм алга таба да уңышлар телим! – дип, министр егетләрчә аның кулын кысты. – Үзегезгә зур рәхмәт теге вакыттагы миңа булган ышанычыгыз өчен! – диде Фирүзә, аның зур кулын үзенең бәләкәй генә кулы белән каты итеп кысарга тырышып. (Дәвамы бар.)