– Кадерле дуслар! Мин Фирүзә белән Мансурны бик аз беләм. Аларның бер-берләренә булган ...
– Кадерле дуслар! Мин Фирүзә белән Мансурны бик аз беләм. Аларның бер-берләренә булган мәхәббәтләре, үзләрендә генә чагылып калмыйча, аларны әйләндереп алган эшчеләренә дә уңай һәм йомшак мөгамәлә булып чагыла. Шуңа күрә эшчеләренә әйтелгән бер авыр сүзне дә ишетмәссең! Һәрвакыт уртак тел табып, алларында килеп чыккан авырлыкларны бергәләп хәл итәргә тырышалар. Мин аларга мәңгегә яратышып, күп итеп балалар үстереп, хәзергечә үзләренең эшчеләренә терәк булып яшәүләрен телим! – Салих аларның икесен дә кочаклап алды. Барысы да аңа кушылып, залны яңгыратып кул чабып алдылар. Салих, кабаттан кулын күтәреп, тынлык сорады. – Кадерле кунаклар! Мансур белән Фирүзә минем өчен гади генә дуслар түгел, ә иң кадерле кешеләр булып калачак. Алар мине алдагы киләчәгем белән очраштырдылар. Мин аларга мең рәхмәтлемен! Хөрмәтле дуслар! Әгәр сез гаепкә санамасагыз, мин шушы минутларда сезнең алдыгызда үземнең янар йолдызымнан аның минем тормыш юлдашым булуына ризалыгын сорар идем. Бер секундка дип әйтерлек зал тынып калды. Аннан көчле алкышлар белән төрле яклардан «Без риза, сора!» дигән тавышлар, кул чабулар бөтен залны тутырды. Кабат күпләр, авызларын ачып, Салихка төбәлде. Салих, кулына микрофонын тотып, Флүрә утырган өстәлгә юнәлде. Аннан Флүрәне зал уртасына чакырып, аның каршына бер аягына тезләнеп, ризалыгын сорады. «Мин риза!» дигән сүздән бөтен зал алкышка күмелде. Шуны гына көткәндәй, оркестр вальс уйнап җибәрде. Инде утырып арыган кунаклар, берәм-берәм өстәл артыннан чыгып, үзләренә парлар табып бии дә башладылар. Нәфисә, ничек кенә күңелен күтәрергә тырышса да, күкрәгенә кереп утырган үкенеч ташын чыгарып ата алмады. Аның үз-үзенә ачуы килде. Теге вакытта нигә соң ул Мансурны кире какты? Яратмаса, яратышырлар иде әле. Инде әллә кайчан аны оныткан Фаиленә тугры каласы килде. Соңгы вакыттагы очрашуда тагын үзен әллә кем итеп тотты. Имеш, ул аны яратмаган, ә үтеп баручы яшьлегенең үч ташкынына гына эләккән. Хәер, бер уйлаганда, Мансурга кырт кисеп дөрес тә эшләгән. Икейөзлеләнеп азапланганчы, кырт кисү – ул инде үзеңнең чыга алмаган чоңгылдан арынуың белән бер. Әнә ничек яраталар бит алар бер-берләрен. Мансур, аны ташлап, барыбер Фирүзәсенә киткән булыр иде. Ул вакытта инде Фирүзә белән аның арасы чәлпәрәмә килеп таркалачагын көт тә тор. Ә бу инде Нәфисә өчен бик зур һәлакәт булачак! Шулай да ул үзенең үчлегеннән Фирүзәгә нинди дә булса начарлык эшлисе килде. Ул салмак бию биюче Мансур белән Фирүзә янына килеп, аларны бәйрәмнәре белән котлады. – Туегыз белән котлыйм! Ходай сезгә озын гомерле, бәхетле тормыш бирсен! Яныгызда бер дистәләп бала йөгереп йөрсен! – дип, ул аларны икесен бергә кочаклап, яңакларыннан үбеп алды. Аннан Мансурдан кәләше белән биеп алырга рөхсәт сорады һәм, рөхсәтен көтеп тә тормыйча, араларына кереп, Фирүзәнең биленнән тотып бии башлады. – Фирүзә, син үткен! Тәки Мансурны үзеңә алдың! – Нәфисә, сиңа тагын нәрсә кирәк? Без синең белән ул турыда сөйләштек бит инде. – Юк, мин болай гына, сиңа сокланып кына! – Нәфисә, минем сиңа сөйләгәнем бар иде бит инде. Ул минем беренче һәм соңгы мәхәббәтем! Күпме еллар без хисләребездә адашып йөрдек. Монысын мин сиңа гына әйтәм. Мансур – Ильясымның әтисе. Ул да аны хәзерге көннәргә хәтле белмәде. Ә менә хәзер без тулы гаилә! – Аның күзләрендә шатлык нурлары сирпелә иде. Нәфисә бу хәтлесен үк белми иде шул әле. Аңа оят булып китте. Менә ул ничек кеше язмышына чөй булып кергән. Ходай аңа, үзе аңламаса да, ничек итеп Мансурны кире кактырган. Аның күңелен шатлык биләп алды. Ул аздан гына үзенең иң якын дустына начарлык эшләп атмаган. – Фирүзә, син мине гафу ит инде! Мин ул хәтлесен белмәгән идем. Мин сиңа чын күңелемнән бәхет телим! – Нәфисә, синең дә барысы да җайланыр! Беренче мәхәббәт барыбер үзенекен алачак. Тормышта чынбарлык белән яшәргә кирәк. Хыялый уйдырмалар балачакта гына ярый алар. – Фирүзә, син дөрес әйтәсең. Мин, чынлап та, болытларда йөзә башлаганмын, ахры. Хәзер мин сиңа бер яңалык әйтәм. Минем бәбием булачак!