– Бибинур, ач әле капкаңны! Әллә һаман да йокысыннан тормаган инде! – Аның тавышына төн...
– Бибинур, ач әле капкаңны! Әллә һаман да йокысыннан тормаган инде! – Аның тавышына төнгә сарайларына ябып куелган казлар шар ярып каңгылдый башлады. Иртә торып тавыклары янында кукраеп йөрүче әтәч тә бу тавышка кинәт кенә кыркылдап куйды. Сак булыгыз дип кисәтүе иде, ахры. Ул арада өйалды ишегеннән Бибинур күренде. – Нәрсә булды? Ул-бу юктыр бит, шулхәтле тавышланасың! – Чыккан уңайга, аягына галошын да таба алмыйча, яланаяк Әсмабикә янына ашыкты. – Әсма, нәрсә булды? И Ходаем, әче таңнан болай керүең юньлегә түгелдер инде! – Бибинур, үзалдына сукрана-сукрана, капканың аркылыга куйган, инде катып сөяккә әйләнгән каен киртәсен этәргә тотынды. – Бибинур, сине әтәчләр белән уятуыма ачуланма инде. Кичә кич балалар, туй ясыйбыз, диделәр. Минем, туйга әзерләнү түгел, үз гомеремдә бер туйда да булганым юк. Нишләргә дә белмим, башым катты! Менә иртүк сиңа йөгердем. Аның әле йолалары да бар бит. Кеше арасында оятка калмыйк, дим. Син бит кияүгә туй белән чыктың. Әз булса да рәтен беләсеңдер. Менә шуңа күрә сиңа йөгердем. Әле туйга хәтле хәйран вакыт бар. Бүгеннән үк тотынсак, иншалла, оятка калмабыз дип уйлыйм. Син, Бибинур, миңа ярдәм итәрсең инде! – Әсмабикә әллә шатлыктан, әллә инде күңеле нечкәрүеннән юешләнгән керфекләрен сыпырып куйды. – Ничек инде итмәскә! Бер дә исең китмәсен. Хәзер яшьләр туйны өйдә түгел, йә ресторанда, йә кафеда уздыралар. Акчаларын түлиләр дә, шундагы бер җаваплысы оештыра. Элек кенә ул туйга бер айлап җыена идең. Өйне җыештырудан тотынасың, мич башына дүрт-биш бидон бал әчетергә куясың. Ул әле, әчи башлагач, мич башы буйлап тәгәрәп йөреп ташый башлый. Бик еш кына куәтлеген тикшерәсең. Йә шикәр, йә чүпрә өстисең. Әле аның иң авыры бүләк әзерләү. Чиккән сөлгедән башлап ашъяулык, тәрәзә, түшәм, матча кашагалары, ястык, мендәр тышлары – барысы да чиккән булырга тиеш. Миңа әни, мин җиденче сыйныфны укып бетерүгә үк, кызлар сандыгы алып куйды. Менә шунда инде бөтен чиккән әйберләр тула торды. Тагын бер четерекле нәрсә – килен ягыннан кияү туганнарына бүләк әзерләү. Монысы инде иң хәтәре. Әгәр күңелләренә ошамаган бүләк биреп хәтерләрен калдырсаң, син инде иң начар килен. Туйга килүчеләрдән иң якын туганнары, өч көнгә әзерләнеп, үзләре белән пешкән йә каклаган каз, паштет, гөбәдия алып киләләр. Туй беренче көнне – яшьләр, икенче көнне – урта яшьтәгеләр һәм өченче көнне өлкән кешеләр белән уздырыла. Авылдагы бала-чагалар өчен өч көнендә дә бәйрәм инде. Алар туй булган йорт яныннан китмиләр. Әз-мәз булса да йә бәлеш катысы, йә нинди дә булса татлы ризык эләгә. Туйчылар өйләренә күңел ачарга кереп киткәндә, йөгереп кенә кайтып киләләр. Ә кунаклар тәнәфескә чыкканда, алар инде анда. Ничек шунда булмасыннар – кем ничек биегән йә кем дә булса исерек килеш тавыш кубарган – барысын да, күпне белгәндәй, үзара берсен берсе уздырып сөйләшәләр. Туй туй инде. Төне буе бал эчеп, гармун тартып, рәхәтләнеп җырлап утыралар да авылдашлары – өйләренә, башка авыллар кайсы кая йокларга ята. Ә хәзер карты да, яше дә бергә. Туйны тәртип белән билгеләнгән кешеләр алып бара. Юк, бушка түгел, акчага. Шуның өчен дә син, Әсма, бер дә курыкма да, кайгырма да! Без синең белән кунаклар булып туйны күзәтеп утырырбыз. – Ходаем, шулай булса ярар иде! – Бу сөйләшүдән Әсмабикә тынычланып калды. – Шулай да балалар белән сөйләшергә кирәк әле. Ярар инде, Бибинур, элекке туйларны күрергә насыйп булмаса да, кызымның бу заман туен күрергә насыйп булсын инде, Ходаем! – Әсмабикә үзалдына эченнән генә ниндидер дога укып куйды. – Рәхмәт сиңа, Бибинур, тәмам тынычландырдың мине. Өйгә йөгердем, йокыларыннан торалардыр инде. Ашарларына әзерләргә кирәк, эш кешеләре бит. – Әсмабикә ничек ашыгып керсә, шулай ук ашыгып, кире өенә йөгерде. (Ахыры бар.)