урамы, яр буе ансамбле! Бар җирдә тәртип һәм тынычлык! Болар барысы да халык өчен, сезн...
урамы, яр буе ансамбле! Бар җирдә тәртип һәм тынычлык! Болар барысы да халык өчен, сезнең хезмәт дип әйтәсем килә. – Адел күтәренке күңел белән, Александр Петровичка ике кулын биреп, рәхмәтен әйтте. – Халкыгызның ихтыяҗларын аңлап, аларның көнкүрешләрен яхшырту өчен тырышуыгызга сезгә бик зур рәхмәт! – Әйе, Адел, тормышта һәркемнең үз урыны! Үземнең районда яшәүче халыкның язмышын миңа тапшырганнар икән, димәк, аларның тормышларына мин җавап бирергә тиеш! Безнең районда әллә ничә милләт халкы яши. Алар бер-берләре белән тату гомер итәләр. Чөнки, милли традицияләрен саклап калу өчен, төрле чаралар оештырабыз. Ул чараларда һәр милләт үзенең горурлыгы белән дусларча аралаша. Иң мөһиме, авылларны саклап калу өстендә эшлибез. Авыл халкы милли традицияләргә бик бай. Алар аша теге яисә бу милләтнең тарихын өйрәнә алабыз. Туксанынчы елларда, базарча мөстәкыйльлеккә керәбез дип, илебездә күп нәрсәнең таркалуына юл куелды. Сәнәгать тә, авыл хуҗалыгы да, базар иләге аша уза алмыйча, дәүләт тарафыннан игътибарсыз калдырылды. Ярый әле соңгы елларда, юкны бар итәр өчен күп хезмәт кирәген, ә барны тизрәк үзгәртеп булуын аңлап, ярдәм күрсәтә башладылар. – Әйе, Александр Петрович, соңгы елларда авыл хуҗалыгына дәүләт тарафыннан бик күп ярдәм күрсәтелә. Мин, озак еллар шул юнәлештә эшләгәч, күп нәрсәне аңладым. Минем уйлавымча, акрынлап зур авыл хуҗалыгы комплексларына күчәргә кирәк. Хәзерге заманда авыл хуҗалыгы җитештерүчәнлеген элеккеге чорлар белән чагыштырырга ярамый. Ул заманнарда авыл халкының ихтыяҗы тамак туйдыру белән өстенең бөтенлегеннән артмаган. Ә хәзерге яшьләр, элекке кебек, ат булып җигелергә өйрәнмәгән һәм алар аны теләми дә. Хәзерге вакытта оешкан крестьян хуҗалыклары вакытлыча гына дип әйтер идем. Чөнки ул хуҗалыкларда берничек тә яңа технологияләрне кертеп булмый. Хәзерге заманда яңа технологияләрсез яңа уңышларга ирешеп булмаячак. Алар, кабат базар иләге аша уза алмыйча, үзләренең чүпләре арасында югалып калачак. – Дөрес әйтәсең! Миңа күп вакыт шундый сораулар бирәләр. Менә хәзер безнең авылда ферма бетә. Безгә нишләргә? Дөрес сорау! Минемчә, менә шушында инде хөкүмәтебезнең безгә ярдәме кирәк тә. Хуҗалык үзенең җитештергән әйберләренә хуҗа булып, аларны үзенең хуҗалыгында кибет киштәләренә куярлык итеп эшкәртә алса, монда фермадан бушаган бер кеше дә эшсез калмаячак! Ә аны тормышка ашыру өчен, зур комплекс хуҗалыкларына ярдәм кирәк. Шул вакытта авыл яшәячәк! Чөнки аның халкына хуҗалыкта сәгатьле эш һәм өендә үз хуҗалыгы белән дә шөгыльләнергә, ял итәргә дә вакыты калачак. Ярар. Адел, син безнең тормышны аңлагач, рәхмәт сиңа! Иртәгә ике адашып йөргән мәхәббәтнең бергә кушылуына шаһит булачакбыз! Икесе дә бер-берләренә менә дигән пар. Кеше бәхете өчен тырышалар, үзләренеке дә ярларыннан ташысын инде. Алар икесе дә минем балаларым кебек! – Александр Петрович үз балалары белән горурланган кебек елмаеп куйды. Алар әле төн уртасына хәтле җәйге беседкада зур бер гаилә булып сөйләшеп утырдылар. Аларның һәркайсы шат иде. Ниһаять, Александр Петрович җиңел сулап куйды. Аның кызы балалары һәм ире белән бер өстәл артында әнисе белән әтисенең ягымлы карашларын тоеп чәй эчеп утыра. «Туй» дигән сүзне ишетүгә, Әсмабикәнең күңел тынычлыгы бөтенләй бетте. Шулай булмыйча, аның әнисе дә әтисенә туйсыз гына кияүгә чыккан. Үзен дә Борһан кичке уеннан күтәреп алып кайтты. Ә Фирүзәнең үзе белән нәрсәләр генә булып бетмәде! Йә Ходаем, ничек әзерләнергә?! Ул бит туй ясауның рәтен дә белми. Алай гына да түгел, аның шушы яшенә җитеп бер туйда булганы да юк. Хәерчеләр рәтендә булгач, аларны санга алучы булмады. Ходаем рәхмәте, менә аның Фирүзәсе туй күлмәге киячәк! Аның нинди йолалары бар икән? Кеше арасында оятка калмагаең әле. Әсмабикә, йокысыннан торып, тиз генә тавыкларына бодай сипте дә Бибинурларга кереп китте. Аның капкасы бикле, үзе дә күренми. Ул юан имәннән эшләнгән урыс капкасын шакырга тотынды.