Ире фермага эшкə йөри башлагач, Миңсылуның да кəефе арулана төште, өй эшлəренə аерым бе...
Ире фермага эшкə йөри башлагач, Миңсылуның да кəефе арулана төште, өй эшлəренə аерым бер дəрт белəн тотынды. Туганнарының ярдəме белəн кош-корт, мал-туар тергезə башладылар. Тана бозау да алдылар, сарайга чыккан саен малкаен иркəлəп-сөеп керə. Бер-ике елдан сөтле, майлы, итле булырлар əле алар да. Шул хакта уйласа, бар хəсрəтлəре онытылып, күңеле күтəрелеп китə, ире кайтуга юктан да бар итеп, ашарга əзерлəргə тотына. Беркөнне Шаһинур пошаманга төшеп кайтып кергəч, аптырап китте. Сəбəбен сораштыра башлагач: – Бер савучы эшкə чыкмады, бригадир Касыйм алмашка берəүне дə таба алмаган. Авылда кешелəр бар кебек, фермага килергə генə ашкынып торучы юк, – диде ул, Миңсылу бүлеп куйган токмачлы ашны суытырга телəп, болгата-болгата. – Шулайдыр инде, сугыш чорында ачка күтəртеп үлгəн маллар өчен кешелəрне гаеплəп, нилəр генə кылмадылар. Шуңа күрə эшкə барырга куркалардыр, – диде Миңсылу, көрсенеп, һəм төрмəдə танышкан дустының язмышы хакында сөйлəп бирде. – Ə нигə хəсрəтлəнəсең əле, үзем барам эшкə, ун сыер саумас кеше буламы? – Чынлапмы? – дип сикереп торды урыныннан Шаһинур. – Лəкин авыр булмасмы, əле ныгынып та җитмəдең. – Менə шунда бергə-бергə тырышсак, ныгынырмын. Шулай итеп, икенче көнне Миңсылу малларны кабул итеп алды. Ун сыерның яртысы гына саудыра икəн, калганнары кайсы кысыр, бер-икесе буаз булып чыкты. Əмма сөт дигəнең дə инде... Карт арык сыерлардан кəҗə сөте кадəр дə өмет итеп булмый. Эштə дə, өйдə дə сүз хəзер гел ферма хакында. Карт сыерларны таналар исəбенə алыштырырга кирəк, əмма ничек? Колхозның каяндыр мал сатып алырга акчасы юк. Беркөнне сөйлəшеп утырганда: "Нигə халыктан тана бозауларны ашлык исəбенə булса да алыштырып алмаска?" – дип əйтеп куйды Миңсылу. "Əйе шул, баш та бар инде үзеңдə, иртəгə идарəгə баргач, сүз катыйм əле бу хакта", – диде Шаһинур, мөһим ачыш ясагандай куанып. Əмма ни турында сөйлəшсəлəр дə, сүзлəре уллары Сабирга барып тоташа. Сугыш бетсə дə, улларының армия хезмəте шактый озакка сузылды, шулай кирəктер, ата белəн ана моның өчен борчылмыйлар, əмма сагынулары гына чиктəн ашты. Инде танырлык та түгелдер инде газизлəре, тəмам ныклы ир-егет булып җитешкəндер, хатларын да олыларча, төпле фикер йөртеп яза бит. Шаһинур белəн Миңсылуның дəртлəнеп эшлəп йөрүлəре шулай да бер кешегə ошап бетми иде. Бригадирлыктан алып, колхоз бухгалтериясенə эшкə куелган Вəсилə эшлəгəн юньсезлеклəреннəн һаман канəгать түгел, көнлəшү хисе күңелен кимерə дə тора. Нəселлəрен корытам дип кылган явызлыклары барып чыкмады, инде ничек боларны аертып туктарга, дип баш вата башлады. Уйлый торгач тапты юлын. Авылда тол хатыннар җитəрлек, фермада да бар алар. Əнə Рəсимə аның өчен бик тə кулай, аны котыртырга гына кирəк. Бер кичне бер əчмуха чəен кыстырды да Рəсимəлəргə юл тотты Вəсилə. Бəхетенə каршы, əти-əнисе каядыр киткəн, Рəсимə өйлəрендə берүзе генə булып чыкты. Вəсилə чəй табыны артына утыргач, читлəтеп кенə кияүгə чыгу хакында сүз башлап җибəрде. – Синең дə яшең үтеп бара, ир назы күрми, минем кебек кияүгə чыкмый утырып калмасаң ярар иде, дим. Авыз ачып йөрсəң, утырып та калырсың шул. – Бəй, Вəсилə апа, нигə дип минем хакта борчыласың əле? Үзең дə ялгыз бит, – диде аның тел төбен аңлап җитмəгəн Рəсимə, Вəсилəнең сүзлəрен өнəп бетермичə. – Минем өчен кайгырма син, минем күңел юатучым бар, – диде Вəсилə, мəгънəле генə итеп. – Менə син Шаһинур абыеңны чамала, төрмəдəн кайткан хатынны əллə яратадыр дисеңме? – Ничек инде, бик тату күренəлəр бит. Миңсылу белеп калса, бер генə сугып əйлəндерер. Ул төрмəдəн əллə нинди өнəрлəргə2 өйрəнеп кайткандыр əле. – Менə-менə, шулай, тупасланып кайткандыр ул, əллə иренə хатын-кыз назы бирəдер дисеңме? Ə син йомшаграк, назлырак бул, җаен тап. Ир заты тиз бөгелə ул, – дигəн сүзлəр Рəсимə күңеленə коткы салгандай итте. (Дәвамы бар.)