алды, ул баскан урынында идəнгə ава башлауга, янында нишлəргə белми каушап калган Шаһин...
алды, ул баскан урынында идəнгə ава башлауга, янында нишлəргə белми каушап калган Шаһинур аны тотып, иплəп кенə идəнгə сузып салды. Ул урамга йөгереп чыгуга, авыл кешелəре дə җыелып өлгергəн иде. Һəркайсының кулында чилəк, йөгерешəлəр, шаулашалар, утны тизрəк сүндерергə тырышалар. "Колхозны һаман яратмыйлар дошманнар!", "Юк, Сабирга каршы кеше эше бу!", "Көнчеллек эше инде бу!" дигəн сүзлəр ишетелə. Таягына таянган Шаһинур, зиһене таралып, əлеге сүзлəрне ишетеп, тагын Вəсилəлəргə барып тоташа микəнни, дип аптырап басып тик торды. Тик өйдə хатынының һушын югалтып ятып калуы исенə төшеп, йөгерə-йөгерə су ташып булашкан Сабир янына килеп: "Əниеңə, фельдшер чакырырга иде", – диюгə, улы өйгə йөгерде. Бəхеткə, кемдер Шаһинурның сүзлəрен ишетеп, фельдшерны чакырырга йөгерде. Ярый анысы тиз килеп җитте, уколлар ясап, Миңсылуны ат арбасына салып хастаханəгə алып киттелəр. Шаһинур да аларга иярде. Түзəргə өйрəнгəн йөрəк түзə икəн, Миңсылу исəн калды, əмма ай буе кузгалмый ятарга туры килде, йөрəгенə көчле өянəк булган иде. Колхозның ут сүндерүче атлы арбасы килеп җиткəнче, тəки җиңделəр янгынны, лəкин утны сүндерсəлəр дə, машина бернигə яраксыз булып калган иде. Бик авыр булды Сабирга бу хəлне кичерү! Өстəвенə, əнисе авырып егылды. Көн саен дəваханə юлын таптады егет, ул барысына да риза, əнисе генə терелеп чыксын. Шаһинур да көне-төне хəлəле яныннан китмəде. Һушына килгəч Миңсылуның беренче соравы: "Сабирны алып китмəделəрме?" – булды. Хəл белергə килгəн улы үзенең бер гаебе дə юклыгын сөйлəп биргəч, хəле күзгə күренеп яхшыра башлады. Шаһинурга да авылга кайтырга куштылар. Əмма җаны өзгəлəнə шул, улының эчтəн сызып йөргəнен күреп тора, тик ничек тынычландырырга гына белми. Ичмасам, машинаны ишегалдына да кертеп куярга уйламаганнар. Колхозга техника бүленде дə бит, саклар урын юк. Шуңа да машинаны капка төбенə алып кайтырга мəҗбүр булган иде Сабир. Милиция Сəхиповка бик озак эзлəргə туры килмəде. Машинага ут төрткəн кешенең эзенə тиз төштелəр. Кичтəн "йолдыз санап" йөргəн егет белəн кыз Вəсилəнең абыйсы Хəтминең машина тирəсендə уралганын күреп калган икəн. Бераздан бу хакта Сабирга җиткерүне кирəк таптылар. Кулга алынган Хəтми гаебен танымыйча озак кына тарткалашты, əмма милициягə бер барып элəккəч, тиз генə котылырмын димə, əйттерделəр дөресен. Шулай итеп, җинаять эше кузгатылып, бу хəл зыянны каплату, өч елга төрмəгə утыру белəн тəмамланды. Шаһинур: "Хөкемгə тарттырмый гына булмыймы? Барыбер үз җəзасын алыр əле", – дип караган иде дə, машина колхоз милке ич, закон үтəлергə тиеш, диделəр. Бу вакыйгадан соң Сабир байтак вакыт уйланып, кулы эшкə бармый йөрде. Нигə соң əле аларга гел Вəсилə белəн бəйле рəвештə каза күрергə туры килə? Теге вакытта көн буе эссе кояш астында эшлəп, ач килеш өйгə кайтып кергəн малайны Вəсилə фашлап, əнисе яныннан аерып алып чыгып киттелəр. Əнкəсенең артыннан елый-елый əллə күпме ияреп барганын, колониядə кичергəн авырлыкларны һич онытырлык түгел. Əле килеп, бу хəллəр кинодагы кебек кабат Сабирның күз алдыннан үтте. Беркөнне бакчадагы агачлар астында эскəмиядə утырганда, янына əткəсе дə килеп утырды. – Улым, ни уйлаганыңны сизеп торам, – диде Шаһинур һəм яшьлектə Вəсилə белəн дуслашып йөрүлəре, лəкин күрше авылдан Миңсылу исемле кызга өйлəнгəч, ике арада дошманлык урнашуы хакында сөйлəп бирде. – Менə ничек икəн! – дип куйды Сабир. – Димəк, безгə əле килəчəктə дə бик сак булырга кирəк. – Əйе, улым, тормыш юлы шулай катлаулы нəрсə инде, тигез генə бармый, сикəлтəлəре була да тора. Шуңа да яшəү ул – көрəшү, дилəр бит. Ярый, без солдатлар əле, бирешмəбез. – Шулай, əткəй, бирешергə ярамый болай булгач, андыйларның йөрəген яндырырлык итеп яшəргə кирəк! Шул сөйлəшүдəн соң Сабир кабат дəртлəнеп эшкə тотынды, комбайнга утырып, соңгы иген уңышын суктырып бетерми торып, басудан кайтмады. Ул елны иген уңышы да ярыйсы мул булды, халыкка хезмəт көненə күп кенə ашлык бүленде. Өстəллəрдə арыш ипиеннəн башка бодайныкы да күренə башлады. Икенче елга исə колхозга яңа техника кайта башлады, Сабир да кабат автомашинага утырды