– Миңсылу апа, улың кайта! – диюгə, Миңсылуга əллə ни булды, ни җавап бирə алмый, ни ат...
– Миңсылу апа, улың кайта! – диюгə, Миңсылуга əллə ни булды, ни җавап бирə алмый, ни атлый алмый, басты да катты, үзе бертуктаусыз: "Сабир улым, Сабир улым", – дип кабатлый. Əгəр малайлар алдан сөенче алмаса, улын танымас та иде, ул шундый үзгəргəн, соңгы тапкыр күргəндəге арык тəнле, үсеп кенə килгəн малай урынында инде киң күкрəкле, пəһлевандай ир-егет басып тора. Исең китми, нишлəрсең! Сабир да шундый ук халəттə иде бу минутларда. Аның алдында япь-яшь əнисе урынында еллар талкыган, чəчлəре агара башлаган, гəүдəгə бераз калыная төшкəн, əмма шул ук сөйкемле əнисе басып тора. Шул арада һушына килеп, егет əнисен кочагына алды да, иркəлəп аркасыннан сыпыра-сыпыра, битеннəн, күзлəреннəн үбə башлады. Кочаклашкан килеш аналы-уллы озак кына басып тордылар. Бер-берсенə əйтер сүзлəре шулкадəр күп, əмма теллəрен кыймылдатырлык хəллəре юк, хислəр тулып ташыган, икесенең дə күзлəреннəн яшь кенə ага. Шатлык яшьлəре иде бу. Өйлəре элекке булса да, капка-койма яңартылган, ишегалдын тутырып кош-корт йөри. Нинди күңелле, җан кергəн, тынычлык тулган дөньяга. Сабирның да күңелен канəгатьлек хисе билəп алды. – Я, улым, өйгə керик, – дип, беренче булып телгə килде əнисе. – Əткəй өйдə юкмыни? – Җəйлəүгə көтүлеклəрне карап кайтырга, дип киткəн иде. Əнкəсен кочаклаган килеш өйгə керүгə, андагы үзгəрешлəрне дə күреп, дулкынланып китте. Озак вакытлар чит-ят җирлəрдə йөргəннəн соң, ул үзлəренең кечкенə өйлəрен шулкадəр тансыклаган иде. Бер як почмактагы мич акбур белəн агартылган, элекке сəке сүтелеп, бер якка – кулдан эшлəнгəн агач карават, каршы якка тимер карават куелган. Аларга чигелгəн мендəрлəр өелгəн, бизəкле ситсыдан чаршау корылган. Тəрəзə башларына кул белəн бəйлəнгəн челтəр тотылган пəрдəлəр эленгəн. Уртадагы өстəлгə шундый ук челтəрле ашъяулык өстеннəн клеенка җəелгəн. Хəтта савыт-саба шкафы да барлыкка килгəн. Менə бит ничек матур итеп яшəп ята икəн кадерлелəре. Хəер, алда тагын да əйбəтрəк булыр əле. Шул рəвешле хислəргə чумып басып торганда, түр башына эленгəн бəллүне, бер читтəге өстəлдə тегү машинасын күреп, бераз сəерсенеп китте Сабир. – Əйе, улым, ничектер сиңа хəбəр итəргə җаен тапмадык, менə сиңа сеңлекəш алып кайткан идек. Əйбəт кенə үсеп ята, килəчəккə бер туганың булыр, дигəннəн инде. Соңгарак калынды шул, шул каһəр суккан сугыш аркасында... Миңсылу, гаепле кешедəй, нишлəргə белми, алъяпкычын бөтəрлəп торуын белде. Əйе шул, Сабирның моңа кадəр бертуган энесе дə, сеңлесе дə юк иде, менə хəзер булачак. – Һич тə кыенсынма, əнкəй, чыннан да, туганым булачак, мин бик шат. Сеңлемнең исеме ничек? – диде ул, əнкəсен кыен хəлдəн чыгарып. – Таңсылу. – Таңсылу, Миңсылу... Бигрəк матур яңгырый икəн. Тегəргə дə өйрəнгəнсең шикелле. – Анысы төрмəдə, улым. Төрмə сүзен ишетүгə Сабирның тəне эсселе-суыклы булып китте. Ул бу турыда уйламаска өйрəнгəн иде инде, əмма бөтенлəй онытылмый икəн шул. Бəллүдə исə бик матур кызчык мышнап йоклап ята. Ул арада əнисе йөгереп табын хəстəрли башлады, катыгы, сөт өстесе, мае килеп утырды. Казан астына ягып, бəрəңге пешерергə куйды. – Əткəң кайткач, тавык суярбыз, улым. Нигə алдан хəбəр итмəдең, əзерлəнеп көтеп торган булыр идек, – дип сөйлəнде Миңсылу. Нəкъ Сабир уйлаганча, телеграмма килеп җитмəгəн, димəк. Озак та тормый, ишектəн таягы белəн тукылдый-тукылдый Шаһинур кайтып керде. Ул инде улы турында хəбəрне урамда ук ишеткəн иде. – Я, кая ул минем улым? – диде дə, каршында торган баһадирдай солдатны күреп, беразга туктап калды. Танырлык та түгел шул, Шаһинур сугышка киткəндə ун яшьлəр тирəсендəге малай иде бит ул. Ə хəзер... Аның каравы Сабир əтисен тиз таныды, ул бераз картая төшкəн дə, чəчлəре агара башлаган, сугыш галəмəтедер инде. Икесенең дə күзлəренə яшь тулган ата белəн ул, ирлəрчə, каты итеп кочаклаштылар... Бу минутларда алардан да бəхетле кеше бар иде микəн! Дөньяда ныклы таянычы булырдай улы өчен куаныч та, горурлык хислəре дə кичерə иде ата кеше. Ниһаять, өйлəренə иминлек, бөтенлек əйлəнеп кайтты. (Дәвамы бар.)