Ирне бүлмәсенә кертеп, бергәләп урынына күчереп салдылар. Бераздан бәләкәй кызчык та йо...
Ирне бүлмәсенә кертеп, бергәләп урынына күчереп салдылар. Бераздан бәләкәй кызчык та йокыга талды. Ирина белән Илүзә бер түбә астында яшәп тә аралашканнары юк иде, бу юлы ачылып, сөйләшеп киттеләр. Илүзә әтисе белән әнисен җирләве турында сөйләгәч, Ирина да үз язмышын ачып салды. – Яшәрлек рәтем булса, монда килер идеммени, җиде ят гарип кешене карарга? Шулкадәр авыр яшәдем. Иртәгәсе көнгә бер кабым ризык булмаган чакларыбыз булды. Баланы ашатырга кирәк. Елый. Авырып та китә. Ташлап эшкә чыгып булмый, яследә урынга чират җитми, карашырга якын кешем юк. Балалар йортының капка төбенә күтәреп баргач, ниндидер көч кире этәрде, рәхмәт яугыры. Аллаһым булышкандыр, ялгыш юлдан саклагандыр... – Сине саклаган. Мине сакламады шул, – дип аптыратты Иринаны Илүзә. – Киресенчә, шайтан котыртты. Башым әйләнде шунда. Авылга мескен булып кайтасым килмәде. Әй, үкенәм, Ирина! Айнурым балалар йортында бит минем. Кеше белә күрмәсен! Гарьлек! Оят! – Илүзә яшьләрен тыймады да. – Нигә барып алмыйсың соң? – Бирмиләр. Эт кебек ябышалар. Үзем дә әлегә кадәр кеше өстендә яшим бит менә, ничек алып кайтыйм соң? – Хәзер була инде, әтиеңнәр үлде дисең бит. Аларның өе буш калгандыр бит? Әйдә, барып алып кайтыйк. Мин Бикмурзинның машинасын йөртергә өйрәндем, кешегә ялынасы түгел. Әйдә, иртәгә үк барабыз! – Ирина шундый җиңел итеп сөйләп куйды, барысы да шулай тиз хәл ителсен иде ул! – Анда алып кайтсам, кем карый дип уйлыйм, мин эштә бит иртәдән кичкә кадәр. Күршеләргә ничек дип аңлатырмын? – Күп сөйләнеп, аңлатып торма. Үзләре аңласыннар да телләрен тыйсыннар. Тыймаса тагын, шуның өчен көеп торырга! Балаң өчен гайбәткә генә түзәсең инде! Мине, беләсеңме, ничек сөйләделәр?! Җиде буынымны тикшерделәр! Сөйләделәр дә туктадылар. Ә без яшәп ятабыз менә! Монда алып кайтыйк. Кызыма иптәш булыр уйнарга. Мин көннәр буе өйдәмен бит, карармын. Бер авырлыгы юк! Озак серләштеләр. Ирина гади генә итеп кабул итә дөньяны. Тирәнгә кереп уйланмый, еракка карап планнар кормый. Тормыш шулай өйрәткәндер: бүген яшәргә җылы өй, кияргә киеме булганга, кызының тамагы туйганга куана, шул да бәхет аңа. – Линарга таянып булмый, Илүзә. Берәр төпле ирне табып, гаилә корырга иде, бала табарга кирәк тагын. Безгә, хатын-кызга, Ходай Тәгалә, ана булырга кушкан бит. Үзем дә ялгызмын, кызым туганлы булсын иде дип телим. Аның теләкләре дә гади. Ярату-яратмау турында уйлап та бирми, байлыкка омтылу, дәрәҗәләр яулау кебек зур хыяллар белән янмый. «Аллаһым кемне насыйп итсә, шул кешене яратам, аны ничек бар, шул килеш кабул итәм, аңа гына тугры булам мин, Илүзә. Тагын нәрсә кирәк? Бәхет шул була бит. Ирем, балаларым сау-сәламәт булса, шуңа шөкер итәрмен. Ашарга оста пешерәм, баланы әйбәт карыйм мин. Медицинаны да әйбәт беләм, укыдым. Айнурыңны курыкмыйча минем кулга тапшыра аласың!» Иринаның дөньяга карашы кызыктыра, гаҗәпләндерә, бер үк вакытта уйландыра иде. «Илгизәр дә шулайрак сөйли иде бит. Байлык – бәхет түгел, ди иде. Әллә һавадагы торна артыннан куып, бәхетемне югалтам микән мин?» Үзе ачык йөзле, беркатлы булгангамы, юлы да уңа икән Иринаның. Өмет балкыган зур күзләре белән ышанып баккан хатынга кешеләр дә каршы дәшәлми, киресенчә, ярдәм итәргә ашыга. Киеменә дә, кыланышына да, сүзләренә дә игътибар итмиләр, күзләренә карыйлар да, ышанмый чаралары калмый. Һәр кешегә кычкырып сәлам биреп, туктаусыз бытылдап, Илүзә алдыннан ерып йөреп чыкты балалар йортын. Комендантка китергән акчалары да үз юлын «тапкан»: директор, без сүз эндәшми, документларга имзасын салды. Айнурны күргәч тә яратты Ирина. Бала да ятсынмады, тартынмады, Иринаның шаталакланып сөйләнгәненә кушылып нидер тәтелдәде, көлде, шундук якын күрде аны. Машинага утыргач та, бәхетле әнисенең итәгенә башын салып йоклап китте Айнур. Юл буе назлап, чәчләреннән сыйпап, яратып кайтты