Алар Кызыл Ярдан түбән төшеп, Нократ ярына килделәр. Бу ташлы яр иде, су керергә уңай у...
Алар Кызыл Ярдан түбән төшеп, Нократ ярына килделәр. Бу ташлы яр иде, су керергә уңай урын: төбе чиста комлы, үзе тирән, салкынча, каршыда гына Бәләкин утравы җәйрәп ята. Елга буйлап көньяккарак китсәң, Шөн инеше тамагына барып төртеләсең; бу тирәдә чирәмлек урыннар, ә анда ала-тилә һәм ап-ак йорт казлары. Һәр гаиләнеке аерым оя, аерым көтү булып йөри. Әнә, аларның каз көтүе, аны ата казга да буйсынмаган бүрекле ана каз җитәкли. Ата каз да тәкә кадәр бар, үзе усал, үзе тешләк, ләкин нигәдер бүрекле ана казга буйсына ул. Ана башы белән башына бүрек кигәнгәме? Белмәссең! Җәүдәт кармагын суга салса да, күзе калкавычта түгел иде аның. Уе еракта, дөресрәге, Җүәйрә тирәсендә. Нинди Казан егете аның янында бөтерелә икән? Аның Җүәйрәсе янында… «Җүәйрәсе», имеш, синекеме соң ул? Сез бит әле бер тапкыр да үбешмәдегез. Нинди ярату булсын ди сезнең арада? Нәрсә соң ул чын мәхәббәт? – Әйдә, Җәүдәт, су коенабыз! – диде аны читтән генә күзәтеп торучы Зина. – Нә-әр-сә? – Егет аңа борылып карады һәм… Һәм шаккатты! Зина су коену күлмәгеннән – купальниктан гына калган. Кием астыннан ул бераз какча, хәтта ябыграк күренсә дә… Чишенгәч… Зинадагы ул зифалык! Андагы ул су кызыдай сылулык! Ходакай гынам! Егет башын юләрләндерер, аңын томалар, зиһенен таркатыр, кыргыйларча әвәсләндерер өченмени бу гүзәллек?! Кыз, яшь боландай, суга атлады… Егет тезгә җиткән трусигы белән аның артыннан тәпиләде. И, бу авыл гыйбадының мокытлыгы! Зәңгәр плавкиен киеп төшмәгән иде Җәүдәт. Ул бит су коенырга уйламады да… Нократта Җәүдәтнең Зина белән су коенуын ишеткән Җүәйрә көнләшүдән илереп елады… Сөбханалла! Гаҗәп матур, кояшлы, рәхәт, ипле, җайлы, җылы көн. Җәйнең яме-нуры кояшның җирне иркәләвендә. Кояш үзенең биниһая яктылыгын бер дә җәлләмичә, җәеп-җәеп кенә салган. Әйтерсең лә, шушы яктылык түшәгендә күктән иңгән фәрештәләр назлы гына, бераз гына ял итеп алырга тиешләр. Ә аннан соң тагын Аллаһы хозурына… Юл буйлап, әллә нигә бер таза гына пошкырып, ат теркелди. Ул әле башак ашады, солы чемченде, коедан алып кергән бер чиләк салкынча суны эчте. Кыскасы, ул дөньядан канәгать. Әйе, ат та канәгать була белә. Әнә, ничек күркәм басып бара ул!... Арбада Җәүдәт. Аңа бүген нигәдер бик рәхәт… Их! Өзелеп-өзелеп яшисе килә! (Дәвамы бар.)