– Шулайдыр, наный, шулайдыр… Андый хәлләрне дә ишеткәләп торабыз…
– Шулайдыр, наный, шулайдыр… Андый хәлләрне дә ишеткәләп торабыз… Карт авылга кайтып җиткәнче башка сүз катмады. Әллә Маратны җәлләде, әллә башка сәбәп белән, таягына таянып, үз уйларына бирелеп утырды. Вакыт-вакыт нык кына тамагын кыргалап көрсенде… Авыл башындагы шомартылмаган такталардан әмәлләп куелган тукталыш будкасы янәшәсенә килеп туктагач, автобус эчендә чын мәгънәсендә мәхшәр купты. Авыл хатыннары, урыннарыннан торып, сумкаларын, төенчекләрен барлый башладылар. Кемнеңдер пакеты авып, алмалары коелган, кайсысыдыр юл өстендә ятучы әйберләр астыннан үзенең биштәрен эзли. Шунда кемдер, абайламыйча, каяндыр килеп кергән бер көчекнең аягына баскан булса кирәк, ул чиный башлады. Ә Маратның янәшәсендә утырган карт, автобуста еш йөри, күрәсең, тирә-юньдәге мондый тамашага игътибар да итмәде, нәкъ килеп утыргандагыча, ашыкмый гына сумкасын күтәрде. Шулай ук кабаланмыйча гына аның эчендәге әйберләрен бер кат тикшереп чыкты. Таягын сөрткәләгәндәй итте. Югыйсә әле аңа тузан кунарлык вакыт узмады да. Аның шулай озаклап маташуына Маратның ачуы да килде хәтта. Шулай да карт ишек ягына кузгала башлагач: – Кая, бабай, сумкаңны күтәрешим. Авырдыр, – дигән булып, сумкасын алды. Карт исә: – Ай, рәхмәт, балакаем! Безнең кебек карт кешегә төенчек тә авыр, – дип, анысына сөенде тагын. Авылга кереп бераз баргач, карт бер тыкрыкка борылды. Марат кая барасын үзе дә белми бит. Сорарга да уңайсыз. Аның белән тыкрыкка борыла башлаган иде, карт, сумка бавына үрелеп: – Ярар, наный, монысы өчен дә рәхмәт! Син үз юлың белән бар. Моннан гына үзем дә кайтып җитәм инде, – диде. Марат та, аклангандай: – Өеңә кадәр озатып куярмын дигән идем, – дигән булды. Карт: – Син Хафиз абыеңнарга кайтып җиткәнче, мин инде әллә кайчан табын артында чәйләп утырган булырмын. Кайтасы җирең ерак бит, авыл башында ук, ү-үнә теге шифер түбәле йорт, – дип, карт авылның түбән очында күренеп торучы бер йортка күрсәтте. Шулай итеп, Марат кая кайтачагын аңлап алды. Хәзер аңа, елгага төшеп, шундагы күпер аша чыгарга кирәк. Аннан уңга борылып, түбән оч башына кадәр төшәсе… Ә инде иң кырыйдагы соңгы йорт Хафиз «абыйныкы». Күпер янындарак чишмә бар икән. Бер яшь хатынның су алып торганын күргәч, Марат тамагы кипкәнен тойды. Кичтән күпләп эчкәч, үзенекен итә. Иртән чәйләп тә алмады шул. Хәер, аңа мөмкинлеге дә юк иде. Егет, чишмә янына килеп, хатынга сүз кушты: – Кая, апасы, су эчертеп җибәрмәссеңме? Эндәшкән тавышка хатын башын күтәрде. Кап-кара чәч, кыйгач каш… Авылда да шундый гүзәлләр булыр икән. – Нәрсә, егеткәй, җәй челләсендәге кебек сусадың? Кичтән күбрәк җибәргән идеңме әллә? – дип чытлыкланды яшь бичә. Кара син аны, кыек атып туры тидердеме, әллә, чыннан да, кыяфәтенә чыкканмы? – Юк, эчмәдем. Ерактан кайтып килешем. Юлда бик йончыдым. Сезнең Татарстанда автобуслар бигрәк начар йөри икән. Юлларыгыз да мактанырлык түгел, – дип сөйләнгән булды Марат, үзенең ерактан кайтып килүенә, Татарстаннан да түгеллегенә ишарәләп. Хатын, иелеп, чиләгенә су агызды, аны чайкаштыргандай итте дә читкә түкте. Иелгәндә, курткасының киң итеп ачылган түшеннән мул күкрәкләре күренде. Алар, эчтәге халат изүенә сыешмыйча, тулышып-уйнап торалар иде. Хатын кинәт кенә башын күтәрде. Маратның үз күкрәгенә ымсынып карап торганын күреп, куртка якаларын тарткалап рәтләштерде. Аның тарафына наян гына караш ташлап, кабат башын иде. Чиләгенә бераз су агызып, егеткә сузды. – Кайсы яклардан кайтасың соң? – дип сорады ул. – Үзбәкстаннан, – аннары, теге карт әйткән сүзләр исенә төшеп, – алмалы, әфлисунлы җирләрдән, – дип тә өстәде. – Күргәнем дә бар шикелле, кемнәргә кайтасың соң син? – Түбән оч Хафиз абыйларга. Теге, мулла Хафиз… Сәлмән Хафизын беләсездер?... – диде егет, карттан ишеткән «Сәлмән» сүзен катнаштырып. – Нишләп белмәскә, бик яхшы беләм. Без бер урамныкылар. Алар теге баштарак кына яши. Мин сине дә беләм әле. Исемеңне генә оныттым... – Мар… То есть, Таһир исемле мин… Тфү, шайтан! Таһир дигән исемгә берничек ияләнә алмый.