Ул көнне алар әйбәтрәк дигән бүрәнәләрнең барысын да шушы машинага сыйдырып бетерергә т...
Ул көнне алар әйбәтрәк дигән бүрәнәләрнең барысын да шушы машинага сыйдырып бетерергә тырыштылар. Шофёр каршы килеп караса да, килгән кешеләре шыплап төяргә кушты. Аның исәбе тагын бер кат килеп йөрмәскә иде. Машинаны озатып җибәргәч, Наил иптәшләрен, шалашка алып кереп, бик әйбәтләп сыйлады. Тимер мичтән таралган җылы һәм тәмле нарат сагызы исе күпме эчкәннәрен сиздермәде дә. Вахта машинасына алар көчкә атлап чыктылар. Кайтып җитәрәк, бер урман аланында тагын туктап, калган аракыларын эчеп бетерделәр. Вахта шофёрына һәрберсен өйләренә хәтле озатып куярга туры килде. Наил өенә кергәндә, Фирүзә әле эштән кайтмаган иде. Ул, ишектән атлап керүгә, әллә инде аның гадәтенә әйләнде, идәнгә ауды һәм тиз генә йоклап та китте. Икенче көнне Фирүзәгә Казанга китәргә кирәк иде инде. Ул кичтән Наилне уятмады, иртән үзе торыр әле дип уйлады. Ләкин Наил уянмады. – Син торасыңмы әле? – дип, Фирүзә аның яңагыннан үбеп алды. Ләкин хатынның соравына җавап ишетелмәде. Әллә төш аралаш кына Наил аңа: «Пошёл!» – дип җавап кайтарды. Фирүзәнең ачуы чыга башлады. – Син, Наил, торасыңмы? Мин бүген Казанга китәм, имтиханга! Бер айга, аннан да күпкә булмаса. Нәзирә апага әйттем, ул килеп йөргәләр. – Фирүзә ишектән чыгып барганда гына аның «Олак, башка монда кайтып йөрмә!» дигән сүзен ишетте. Эшкә килгәндә, Наилне директор көтеп тора иде. Ул аны тиз генә үзенә алып кереп китте. Директорның йөзе борчулы һәм нигәдер бик тә ачулы иде. Наил, нидер булганын сизеп: – Абзый, нәрсә булды? – дип сорады, айный алмый азапланган башын күтәреп. Абзыйсы нигәдер бер сүз дә дәшмәде. Нәрсә булырга мөмкин? Машина белән булган, ахры. – Машина? – дип, ул абыйсының күзләренә текәлде. – Әйе, Наил, машина! Кайтканда, бер бозлавыкта машинаны кырыйга ыргыта. Машина үзе аумый, ләкин, биек төялгәнгә, инерция белән бау өзелә, һәм бер җиңел машинаның артына бүрәнә эләгеп, консерва банкасы ясап куя. ГАИ, документларны тикшереп, монда шалтырата. Ә безнең учётчица кыз, бүген бернәрсә дә төямәдек, дип, миннән дә сорамыйча, телефонга җавап биргән. Ул вакытта мин монда түгел, шәһәрдә идем. Ярар, монысы чүп кенә, иң мөһиме: накладной белән төялгән бүрәнә саны чагышмый. Син ун бүрәнәне азрак язгансың. Бүген ревизия белән контордан һәм милициядән кешеләр киләчәк. Әгәр барысын да әйбәтләп чагыштырсалар, безнең бу агачлар беркайда да саналмый, һәм эзләү китәчәк. Берәр ничек алдап булырмы, белмим инде. Бернәрсә дә барып чыкмаса, сөйләшкәнчә, син боларның барысын да үзең эшләдең! Комиссия килеп, бөтен отчётларны тикшереп, бүрәнәләр базадан төялмәгәнен ачыкладылар. Аннан, бер фикергә килеп, бу эшне тикшерү органнарына тапшырырга карар кылдылар. Икенче көнне органнардан тикшерүчеләр килеп, кайдан һәм ничек, сиңа кем сатты дип, машина шофёрын кулга алып, бүлеккә алып килделәр. – Миңа куштылар, мин килдем, һәм урманнан киселгән әзер агачны төяп җибәрделәр. Анысына мин гаепле түгел, – дип җавап бирде шофёр. Наилне кабаттан конторга чакырып керттеләр. Учётчица кыз өстәле артында бер олы яшьтәге кеше һәм аның ярдәмчесе Мансур утыра иде. – Чакырган идегезме, исәнмесез! – дип исәнләште Наил, олы яшьтәге кешегә карап. Аның эчке дөньясын көчле дулкынлану һәм Мансурга карата ачу биләп ала башлады. Бу үзгәреш аның күзләренә һәм йөзенә бәреп чыкты. Олы яшьтәге тикшерүче моны сизми калмады. – Нәрсә, Наил, безнең сиңа берәр зыяныбыз тидеме әллә?! Ферма үгезе кебек карыйсың. Син, ярсыганчы, безгә шуны әйт әле, нигә накладнойга бөтен бүрәнәләрнең дә санын язмадың, ә унга киметеп яздың? Үзеңә артык өлеш чыгарасың килдеме? Кем белән бүлешәсең килмәде? Менә шул турыда безгә ачыклык керт әле. – Ни дип әйтим инде мин сезгә? Минем Мансурга гына ачуым килә. Авылдагы бөтен эшкә ул тыгылып йөри. Без аның белән яшьлек дошманнары. Мин аның яраткан кызын хатынлыкка алдым. Ул миңа һаман шуның өчен ачу итә һәм хатынымны кабат үзенә кайтармакчы була.