«Бүген төнлә белән үк эшне түгәрәкләп, кайтып китәргә кирәк», – дип уйлады Наил, тәмәке...
«Бүген төнлә белән үк эшне түгәрәкләп, кайтып китәргә кирәк», – дип уйлады Наил, тәмәкесен тартып бетереп. Аның бөтен тәне юешләнеп беткән иде. Ул, туңа башлаганын сизеп, утырган җиреннән торды да тәмәке төпчекләрен җыеп кесәсенә салды. Кабаттан тирә-юнен тагын бер кат карап чыкты. Кесәсеннән төшеп калган йә үзе ыргыткан бернәрсә дә күренмәде. Агачтагы канны балтасы белән кыркып, пычрак белән сөртеп куйды. Көн инде кичкә авыша башлаган. Аяз булса да, урман караңгылыгы үзенең шәүләсен тирә-якка сеңдерә. Наил ашыгырга кирәген яхшы аңлады. Әлеге егерь турында да тизрәк ачыкларга кирәк иде. Ул, тагын ярты колгасын тотып, суның тирәнлеген карый-карый, кабаннар киткән юнәлеш белән урманга таба атлады. Бу кеше дә шуннан килгән булырга тиеш дип уйлады ул. Чыннан да, йөз метрдан су бетеп, урман эченнән ике чакрымлап юл узгач, сукмак басу кырыена килеп чыкты. Андагы игеннәр сугылып, саламнары шул килеш чүмәләләрдә таралып ята. Ул бер кат басуга карап торды да урман кырые буйлап машиналар гөрелтесе ишетелеп торган юлга таба китте. Аның уйлавынча, кеше шул яктан килергә тиеш. Наил озакламый урман буенда ике тәгәрмәчле бәләкәй мотоцикл эзен күрде. Эз басуга таба борылган. Бераз баргач, аз гына салам белән капланган мотоциклның үзен дә тапты. Ул аны кабызмыйча гына этеп барды да ярдан суның тирәнрәк күренгән җиренә ыргытты. «Шулай тынычрак булыр», – диде ул үзенә һәм, вакытын әрәм итмичә, иптәшләре янына ашыкты. Алар инде Наилнең шулай озак күренмәвенә борчыла башлаганнар иде. Ләкин эзләп сазлыкка керергә кыюлыклары җитмәде. Шулай да, тагын да озаграк күренмәсә, эзли башларга таяклар әзерләп куйганнар. Диләнкедә күренүгә, аңа ябыштылар. – Син нәрсә, Наил! Безнең котны алып кая югалдың? Булмаса булмас, кире кайтырга иде. – Еккан агачыгыз булса, тиз генә эшен бетерегез дә, барыбыз да барып, итләрне алып киләбез. Аннан, җыенып, төнлә булса да, бүген үк кайтып китәбез! Ул аларның аны кызганып әйтелгән сүзләренә игътибар да итмәде. Аның йөзе кырыс һәм ачулы төс алды. – Мин тиз генә киемнәрне алыштырам, алайса, каты юешләндем. Калган нәрсә булса, бер-ике стакан җибәрәм, – дип, Наил шалашка кереп китте. Аңа каршы әйтергә берсенең дә йөрәге җитмәде. Алар нәрсәдер булганын гына аңладылар һәм сүзсез генә эшләренә тотындылар. Тиз генә соңгы еккан агачны эшкәртеп, ботакларын күчкә өеп, аякларындагы итекләрен озын кунычлы резин итекләргә алыштырдылар. Наил, шалашка кергәч, тиз генә өстен алышты һәм почмакта торган әрҗәдән бер яртыны алып, бүгенге булып узган хәлләргә аны гына гаепләгән кебек, тешләре белән шешәнең сургычын суырып чыгарды. Аннан шешәне кулы белән болгады да авызына койды. Аракы, голт-голт килеп, аның авызын тутырды. Бугазындагы төерне уйнатып, егерьның Наилдән «исемең, фамилияң, әтиеңнең исеме» дигән соруларын, иелгән башын һәм тонык кына тавыштан соң агып чыккан каннарын юарга тырышып, эчкә акты. Наилнең тәненә азрак кына җылы керде, күңеле тынычланып китте. «Үзе гаепле, – диде ул, һаман да күз алдыннан китмәгән егерьның бөгәрләнеп төшкән гәүдәсенә. Бу сүзләрдән соң аның күңеле чистарып калган кебек булды. – Мин дөрес эшләдем! Алай эшләмәгән булсам, күпме кеше зыян күрәчәк иде. Ә болай ул гына. Минем сүзне тыңлаган булса, беркем дә! Илне ничек талыйлар, миллиардларны чит илләргә чыгаралар. Ә ул – дурак, поши белән биш-алты агачны җәлләде!» Наил икенче яртыдан азрак кына эчте дә, егетләргә берни дә әйтмичә, аларны ияртеп, утрауга китте. Шулай өчәр мәртәбә барып килделәр. Сукмаклары, суга әйләнеп, ерактан ук күренеп калды. Иң ахырдан тагын бер кат бөтен җирне Наил үзе тикшереп чыкты. Егетләренә, аларның аптырауларына карамастан, хайван суелган җирдә берни дә калдырмаска, эчәгеләрен суга батырып, түмгәк белән капларга, аякларын, баш һәм тиреләрен үзләре белән алып, юлда урман эченә ташларга кушты.