Ул киредән участокка әйләнеп кайтты. Бөтен түземлеген җыеп, ачуын тышка чыгармаска тыры...
Ул киредән участокка әйләнеп кайтты. Бөтен түземлеген җыеп, ачуын тышка чыгармаска тырышып, стена кырыенда тәмәке тартып утыручы Наил янына килде. – Наил, әйт әле, бүген төнлә бакча артыгызда нишләп йөрдең син? Чыклы эзең ярылып ята. – Кая барыйм мин төнлә белән? Иртән эшкә шуннан йөрим. Әйе, бүген иртән чык әйбәт төшкән иде. Мансурның күзе аның чалбар балагына төште. Чалбар балагы чиста һәм коры иде. Әгәр юеш булса, аз гына утырган тузан эзе булыр иде. Димәк, монда нәрсәдер дөрес түгел. – Ярар, синең беркая да бармаганыңны берәр кеше әйтә аламы? – Нигә, минем хатыным бар! – Наил эчке бер көлемсерәү белән генә Мансурга карап куйды. Наилнең бу җавабы Мансурның йөрәгенә хәнҗәр белән кадаган кебек булды. Әйе, Наил аның бәхетен урлады. Үзенең бик тиздән кызып китәчәген сизеп: – Ярар, хатының булса! – дип кенә куйды ул һәм участковый Дамирны эзләп китте. Ә ул директор бүлмәсендә нәрсәдер язып утыра иде. Мансур килеп керүгә, башын күтәреп: – Ну, студент, ничек хәлләр?! Нәрсәләр белештең? – дип сорады. Мансур Дамир абыйсына ниләр күргәнен, белешкәнен сөйләп бирде. Дамир, бер сүз дә эндәшмичә, аны тыңлап утырды һәм соңыннан гына тагын бер кат борылышта кемдер машина көткән җирне бик җентекләп карап чыгарга кушты. – Кешегә андый вакытта күбрәк көтәргә туры килсә, ул, нервылары какшап, контролен югалта башлый һәм, үзе дә сизмәстән, нинди дә булса ялгышлык эшли. Син хәзер кабат шул урынга бар һәм бик җентекләп яңадан карап чык! Барыбер нәрсә дә булса табарсың! – диде. Мансур, үзе йөргән җирләрне әйләнергә дип, яңадан посадка буена менеп китте. Әле бернинди дә техника узмаган һәм машинаның юлдан төшеп туктаган җире беленә иде. Ул тапталган урынны бик әйбәтләп карады, ләкин берни дә тапмады. Соңыннан, Дамир абыйсының сүзләрен искә алып, эчкәрәк кереп, тигәнәк, каен төпләрен карарга булды. Каен төбендә исә тартылмыйча изелгән тәмәке, эчтәрәк тигәнәк яфрагының сабагына эләгеп калган кәгазь тапты. Ул аны ертырга тырышмыйча гына ачып караса, сызгырып куйды. Бу – Наил исеменә язылган утка түләү кәгазе иде. Ул әле ачык һавада ятып төсен үзгәртмәгән, һәм аннан кулга аз гына дымлылык сизелә. Тапкан әйберләрен пакетка салды. Димәк, ул Наилнең кесәсеннән кичә генә төшеп калган. «Менә хәзер нәрсә диярсең икән, – дип уйлады Мансур, пакетны папкасына салып. – Бу сиңа гади кәгазь генә түгел инде! Бу – тактаны син урлаганны күрсәтә торган документ. Хатыным бар дип кенә котыла алмассың!» – Мансур, эчке бер шатлану белән, үзе дә белмәгән бер көйгә сызгырып, Дамир абыйсы янына ашыкты. – Менә нәрсәләр таптым мин теге кешенең машина көткән җиреннән. – Ул, папкасыннан чыгарып, каен посадкасында тапкан әйберләрен өстәлгә куйды. – Карале, кара син аны! Бу Наилнең утка түләгән кәгазе бит. Чакыр әле үзен! Мансурның кабат Наил белән очрашасы килмәсә дә, аны эзләп чыгып китте. Ул әллә эш юктан, әллә күңеле төшкәнгәме, һаман эшләмичә, тәмәкесен тартып эскәмиядә утыра иде. – Наил, сине Дамир абый чакыра! – Ярар, кайда соң ул? – Наил тәмәкесен тагын бер суырды да, дулкынлануын сиздермәскә тырышып, аны ком салган тимер мичкә эченә ыргытты. Аннан, акрын гына урыныннан торып, директор бүлмәсенә керде. Наил килеп керүгә, Дамир алдында утырган кешегә кәгазьләренә кул куйдырды һәм, аны чыгарып җибәреп, сорауларын яудыра да башлады: – Әйт әле, кичә кич син кайда идең? – Өйдә йокладым. Фирүзә раслар. – Синең бу тартылмаган сигаретың һәм утка түләгән кәгазең ничек итеп машина көткән сукмакка килеп чыккан? – Нинди сигарет, нинди ут кәгазе анда килеп чыгарга мөмкин? Бу ниндидер аңлашылмаучылык. Мин бернәрсә дә әйтә алмыйм. – Наил, син әйбәтләп уйлап бетер һәм дөресен генә сөйләп бир! Кемгә саттың? Әле тактаны урнаштырып бетермәгәннәрдер, барып алып кайтырбыз, һәм шуның белән эш тә бетәр. Сиңа да бернәрсә булмас. – Сез нәрсә, Дамир абый, мине караклыкта гаеплисезме? Мин бернәрсә дә урламадым. Ә ул кәгазьне гаепләр өчен ташлаганнар, – диде Наил, эчке калтырану белән, ачуы чыга барып.