чәй эчеп йокыга талган. Әсмабикә, аны уятырга тырышмыйча гына, өстен дә чишенмичә, рәтт...
чәй эчеп йокыга талган. Әсмабикә, аны уятырга тырышмыйча гына, өстен дә чишенмичә, рәттән торган сәкегә йокларга ятты. Галия апасы, аның кергәнен сизеп, йокы аралаш кына: «Кайда йөрдең?» – дип сорап куйды һәм, соравына җавап та көтмичә, тагын гырлап йокыга китте. Иртә белән аларны эшкә килгән савымчылар уятты. Әсмабикәнең бөтен җаны актарылса да, ул беркемгә дә берни дә сиздерергә тырышмады. Хәер, беркемнең беркемдә эше юк иде. Һәркем үз эше белән мәшгуль. Үзең белгертмәсәң, кемнең башына килсен төнлә җәйләүдә ниндидер хәлләр булгандыр дип. Иртәнге савымнан кайтканда, Борһан эшкә киткән иде инде. Ә кич белән ул нигәдер хатыны кайтканчы йокларга ятты. Әсмабикә, әкрен генә килеп, авырып китмәде микән дип, иреннәрен аның маңгаена тидереп карады. Борһан аның иреннәрен сизмәде һәм тыныч кына йоклавын дәвам итте. Әсмабикә, әкрен генә чишенеп, тамагына да ашамыйча, икенче агач караватларына йокларга ятты. Ире янына ятарга күңеле тартмады, үзен пычрак итеп хис итте. Иртә белән, тагын аны уятырга тырышмыйча гына, ашарга әзерләп, эшкә китеп барды. Кич белән эштән кайтканда, Борһан аны ишегалдында каршы алды. Ул үзенең эш кораллары әрҗәсеннән нәрсәдер эзли иде. Әсмабикәне күрүгә, башын күтәреп: – Югалттым инде мин сине, кайда шулхәтле югалып йөрдең? Ашарга берәр нәрсә әзерлә, туйдым инде синең салкын ашыңнан! – дип, эзләгән әйберен табып, абзарга таба китеп барды. Әсмабикә, нәрсә дип җавап бирергә икән дип аптырап, авызын ачып калды. Бу вакытта аның күңеле тынычланып килә иде инде. «Бернәрсә дә сөйләмәскә кирәк, шулай икебез өчен дә әйбәтрәк булыр. Бала тугач, барысы да онытылыр әле, аңар да охшаса», – дип уйлады. Һәм, ире яраткан берәр ризыкны пешерергә дип, ашыгып өенә кереп китте. Борһанга ул үзенең авырлы икәнен гәүдәсендә сизелә башлагач кына әйтте. Ир шатлыгыннан, хатынын кулларына күтәреп, күзләреннән үбеп алды. – Менә без тиздән чын гаилә булачакбыз! Миңа кем булса да ярый, ләкин матурлыгы белән сиңа охшасын, ә холкы минеке кебек, үзе өчен торырлык булсын! Әсмабикәнең күзләре яшьләнде. Борһанның бу сүзләре аның күңелен актарды. Ул үзен көчкә тыеп калды. Чүт кенә җәй көне булып узган вакыйганы сөйләп бирмәде һәм, иренең муенына асылынып, калын иреннәреннән үбеп алды. – Нәрсә әйтәсең килә? Нидер әйтәсең килде, ахры, минем сүзләргә каршы. – Борһанга Әсмабикәнең йөзендә ниндидер үзгәреш булганы сизелеп китте. – Юк, Борһан! Мин сине яратам инде. Син – минем бөркетем. Туачак балабызның әтисе! – Син дә сөйләп күрсәтәсең инде. Әтисе булмыйча, күршесе булмам инде! – Борһан кычкырып көлеп куйды. Аның көлүендә балаларча шатлык һәм риясыз сафлык сизелеп тора иде. Март ахырларында аларның кызлары туды. Борһан куанычыннан нишләргә белмәде. Кызына исемне дә үзе тапты. Фирүзә! Андый исем авылда юк иде әле. Эштән кайтуга, кызының бишегенә килеп карый. Йокламаса, эченнән нидер көйләп, әкрен генә тирбәтә, ә йоклаган булса, чыбылдыгын ачып, сулышын тыңлый. Әсмабикә имезгәндә, аларга карап соклана иде. Озакламый бала елмайган кебек була башлады. Борһанны бу бөтенләй шаштыра, ул, бала йокыга талганчы, аның яныннан китми иде. Озакламый көннәр җылынып, тау битләрендә, басуларда карлар эреп, ерганакларда сулыклар барлыкка килә башлады. Олырак яшьтәге бабайларның әйтүенә караганда, быел язгы ташу көчле булачак. Чөнки кыш карлы булды. Ә көннәр кисәк кенә җылынып, кар күзгә күренеп суга әйләнә башлады. Әсмабикәнең күңеленә ниндидер шом кереп утырды. Аның йөрәге нигәдер тынгысызлана иде. Үзе генә борчылса да ярар иде, ләкин аның халәте кызында да сизелде. Ул нигәдер елап уяна һәм тиз генә йокыга китә алмыйча азаплана. Аның белән бергә Әсмабикә дә төн йокыларын калдыра башлады. Ул Борһанны: «Син аңа күз тидердең!» – дип гаепләп, ачуын да китерде. Язгы ташуның көчле аккан көннәрендә урман хуҗалыгы эшчеләренә ике атналап ял бирделәр. Язгы ташу елга аша салынган күпер һәм басмаларның берсен дә калдырмыйча юып алып китеп бетерде. Борһан азрак бала тирбәтеп утырды да, авылны әйләнеп кайтам әле дип, өйдән чыгып китте. Әсмабикә, көне буе йокламаган