Фирүзә, арыганлыгын да онытып, юынырга да бармыйча, улын тыңлый һәм, кочагына алып, бер...
Фирүзә, арыганлыгын да онытып, юынырга да бармыйча, улын тыңлый һәм, кочагына алып, бер-ике минут дөньясын онытып ала. Ул вакыт эчендә әнисе, өстәл әзерләп, табынга чакыра. Өстәл янында Фирүзә әнисе белән үткән көннең кичерешләре, булган авырлыклары һәм алга таба булачак эш планнары белән уртаклаша. Кичке аштан соң әнисенең «ятып ял ит инде» дип әйтүенә карамастан, үзе белән алып кайткан китап-журналларны актарып, нидер яза-сызгалый башлый. Бу вакытларда аңа әнисе дә, улы да сүз әйтергә батырчылык итми иде. * * * Бүген Мансур уяныр алдыннан гына бик сәер төш күрде. Шул ук Макар тавы. Анда ничек килеп чыккандыр, ул аны аңламады. Тауны яртылаш томан каплаган. Ә томан эченнән еракта Фирүзә тавышы килә. Ул аны чакыра, ә Мансур, томан эчендә адашып, тавышның кайдан килгәнен абайлый алмый, төрле якка йөгереп караса да, арып егыла. Шулвакыт янындагы агачтан аңа бер кош кеше теле белән: – Арыдыңмы, егеткәй? – дип сүз башлый. – Син минем җырымны тыңла әле. Мин дә бу томан эченнән үземнең тыңлаучыны эзләп арыдым инде. Без шулай икебез дә ял итәрбез! – дип, кошчык сайрый башлады. Мансур, аның сайравына таң калып, үзенең кайда икәнен дә онытты һәм, ул аны алырга дип кулын сузганда, кабат еракта Фирүзәнең тавышын ишетте. Ул сискәнеп китте. Аның сузылган куллары һавада асылынып калды. Тирә-якта сәер тынлык урнашты. Ерактан томан таралып килә. Ә кошчык күккә күтәрелде дә, үзенә каршы килә торган кошка ияреп, таралып килә торган томанга каршы очып китте. Мансурның аңа «мине ташлама» дип әйтәсе килгән иде дә, өлгерә алмады, уянып китте. «Нәрсә булыр икән инде бу? Фирүзә, син мине чынлап та чакырасыңмы? Сагындым бит инде мин сине, кайчан күреп сөйләшә алырмын икән инде?» – дип, үз-үзенә сөйләнде Мансур йокы аралаш. Гүя хәзер күзләрен ачса, аның күз алдына килеп баскан Фирүзәсе төшендәге томан арасына кереп югалыр кебек тоелды. Һәрвакыт, авылга кайтканда, күңелендә аны очратырмын дигән чаткы уяна иде. Колхоз җыелышыннан соң янына килеп котларга уйлаган иде, ләкин кыюлыгы җитмәде. Аңа ялагайлана дип уйлар кебек тоелды. Әллә нинди иде аның күз карашы. Ул анда үзенең каршындагы каршылыкларны җимереп атарлык көч тойды. Гүя алар Мансурга «син мине күпме генә кимсетсәң дә, мин әле синнән көчлерәк» дияләр иде. Ничек кенә уйламасын Фирүзә, соңгы елларда ул аның белән генә яшәде. Ләкин очрашырга ничек кенә ашкынса да, берәр сәбәп табып сүз катарга көче җитмәде. Шул секундта аның күз алдына хаты һәм аңа каршы язган сүзләре килеп басты. Бу вакыйга аның бөтен өметләрен, очрашырга теләгән уйларын күңеленнән сызып ата иде. Киңәшмәдән соң җитәкчесе Мансурга әзрәк тоткарланырга кушты. – Бүген иртән, сез җыелганчы, Александр Петрович шалтыратты. Сезнең авылда оешкан агрофирманың шәһәрдә кибете бар. Ул кибеткә минем кергәнем бар, яңа суеп алып килгән ит, ысланган дуңгыз ите, сөт, каймак, эремчек ише ашамлык әйберләре һәм, үзләре ясап, йорт хуҗалыгы әйберләрен саталар. Менә кичә шул кибеткә ябылыр алдыннан биш-алты егет кереп, сатучыдан шул үзләре җитештергән әйберләрне шәһәрдә сату өчен рөхсәт акчасы сораганнар. Бәясе бик бәләкәй түгел, азапланып, көчкә очын очка ялгап баручы авыл кешеләре өчен бик зур сумма. «Түләмәсәгез, без сезгә сатарга ирек бирмәячәкбез, вакыты – бер атна», – дигәннәр. Минем уйлавымча, бу Мамайлар группасы булырга тиеш. Алар үзләрен «шәһәрне караучылар» дип йөртәләр. Син хәзер кибеткә бар, тагын бер кат белеш һәм, баш кешесен табып, бу кибетне кыерсытмауларын, аның тирәсендә чуалмауларын сора. Сиңа бер көн вакыт һәм язма рәвештә отчёт бирерсең! – дип, җитәкче кулы белән җиңелчә генә Мансурның җилкәсенә кагып куйды. – Ярар, мин аңладым, китәргә мөмкинме? – Мансур, рөхсәт сорап, кабинеттан чыгып китте. Аның ул кибетне күргәне бар. Туры шунда юл алды. Кибеткә керүгә, аны, исәнләшеп, авылдаш кызы каршы алды. Ул кыз алар тирәсендәрәк яши иде һәм элек колхозда хисапчы булып эшләде. – Исәнме, Нәфисә! Син нишлисең монда? Син бит бухгалтериядә эшли идең.