яратуын аңлавы аны күп уйлатты. Теге вакытта Светлана дөрес әйткән икән, кеше бәхетенә ...
яратуын аңлавы аны күп уйлатты. Теге вакытта Светлана дөрес әйткән икән, кеше бәхетенә өлешкә кереп, үзеңне бәхетле итеп булмый. Бәхет ул акчага да сатылмый. Күп акча тапкач, Светланасы аның һәр мин-минлегенә юл куяр дип уйлады Адел. Инде үзенең максатына ирешә алмагач, үч итеп, аны кызыннан аерды. Нәрсәгә иреште? Баласын әнисез калдырып, үзен сагыш сазына батырды. Әнисе Аделне кисәтеп килде. Ләкин ул кул гына селтәде. Эшендә уңайсызлыклар килеп чыккач, кичләрен рестораннарда вакытын уздыра башлады. Беркөнне, кич белән соң гына кайтканда, йокларга ятмыйча, аны кызы каршы алды. Ул аннан әнисенең нигә аны ташлап китүе турында сорады. Адел исә бернинди уңай җавап бирә алмады. Шулвакыт ул кызының, кыргыйланып, тупаслана баруын аңлады. Һәм вакытлар узу белән кызын югалтырга мөмкинлеген уйлап куйды. Боларның барысына да эче пошып йөргән әтисе Заринаны йокы бүлмәсенә озатып куйды да Адел янына керде, Светланага шалтыратып, аннан гафу үтенергә кушты. Хәзер генә Светлананың аңа эндәшүе һәм аның тавышын ишетү, бөтен күңелен әрнетеп, күз алдыннан булып узган вакыйгаларны исенә төшерде. – Адел! Син ничек шалтыратырга уйладың әле? Зарина ничек? – Светлана үзен ничек кенә тыныч тотарга тырышса да, булдыра алмады. Аның соңгы сүзләре калтыранып, күз яшьләренә буылып чыкты. – Адел, начарлыкны син беренче чиратта миңа түгел, ә Заринага эшләдең! Зарина әти-әниле тулы гаиләдә үссен дип, ялгышларыңны аңлагансың икән, мин барысына да риза! Алдагы көннәр гаиләбезгә бары шатлык-куанычлар алып килсен! – Светлана үзен кулга алды. Аның әкренләп кәефе күтәрелә башлаган иде инде. Беренче булып Аделнең шалтыратуы аның өчен зур шатлык иде. Адел үзенең ялгышларын чынлап та аңлаган булса, алар, кабат бергә булып, башка беркайчан да аерылышмаслар дип уйлады ул. Аерылышып ничә ел бергә тормау дәверендә ул аның турында күп уйлады. Хәтта кызыннан аерган ачу да күп вакытларны аны сагынудан туган сагыш каршында югалып кала иде. Аның шушы минутта Аделнең муенына асылынып, аны шашып үбәсе, аннан кызы белән өчесе бергә кочаклашып, тын гына калып, бер-берләренең сулышын тыңлыйсы килде. – Кайчан очрашабыз?! – дип сорады ул, түземсезләнеп. – Светлана, вакыт табып, ничек тизрәк очраша алсак, шулхәтле әйбәт булыр иде. Зарина белән без сине бик тә сагындык! Тизрәк кайтуыңны көтеп калабыз! – диде Адел, шатлыклы тавыш белән. – Мин шушы көннәрдә кайтам, каршы алырсыз! Икегезне дә үбеп калам! – Светлана трубканы тавыш чыгарырлык итеп үбеп куйды. Аннан әкрен генә куеп, аларның сөйләшүен тыңлап инде елар дәрәҗәгә җиткән кызы Маринаның маңгаеннан үбеп алды. – Кызым, нәрсә булды? Адел белән сөйләшкәнемә ачуың килдеме әллә? – Әни, син тагын ул кызың янына китәсең. Мин тагын әби белән каламмы? Миңа шундый рәхәт иде синең белән. Әни, син мине ташлап китмә инде! – дип, Марина әнисенең куенына керде. Аның кайнар күз яшьләре әнисенең ачык беләкләрен пешереп алды. Маринаның бу сораулары Светлананың күңелен ярып үтте. Үзе дә сизмәстән, аның күзләренә яшь тулды. Ул аларны яшерергә дә уйламады. Шулай итеп, бер-берләренә берни дә әйтмичә, икесе дә сүзсез генә еладылар. Бу минутларда Светлана Маринаны кызганды. Мәктәпкә йөри башлаганчы ул аның янында була алмады. Адел белән аерылышкач кына, бөтен буш вакытын кызы Марина белән уздырырга тырышты. Ә менә хәзер Марина тагын әбисе белән генә калачак. Аңа тагын әнисе җитмәячәк. Юк, Адел белән кабаттан Марина турында сөйләшәсе булыр. «Аны үз кызым кебек яратачакмын» дигән сүзләрен исенә төшереп, ничек кенә булса да аны үзебезнең янга аласы булыр, дип уйлады ул, кызын тынычландырырга тырышып. – Кызым, беркайчан да курыкма, мин сине ташламыйм! Адел белән сөйләшәм дә, быелгы уку елыңны монда бетерерсең, ә икенче уку елында Зарина белән бер мәктәптә укырсыз. Мин сиңа вәгъдә бирәм! Кара әле күзләремә, ышанасыңмы? – дип сорады Светлана, аның күз яшьләреннән кызарган күзләренә карап. – Мин сиңа ышанам, әнием! Ташлама инде мине! – Марина ялварулы күзләрен әнисенә төбәде. Аннан кабат әнисенең муеныннан кочып тынып калды.