мине сагынып, акылына зәгыйфьлек килер», – дип уйлады. Хәзер әтисенең сүзләре аның бөте...
мине сагынып, акылына зәгыйфьлек килер», – дип уйлады. Хәзер әтисенең сүзләре аның бөтен күңелен, йөрәген актарып ташлады. Яңа гына якты бер нокта булып уянган өмет чаткысы аны инде язгы кояш кебек яктыртты. Күзләреннән яшь тамчылары тәгәрәде. Күз алдына Заринасы килеп басты. Адел белән булачак сөйләшү күңелендә өмет уяткандай булды. «Шалтыратырмы икән?! Әгәр шалтыратмаса! Юк, шалтыратырга тиеш! Инде, бәлки, аңлагандыр кызыбызның әнисез үскәнен. Ничек кенә булса да, аны көтәргә һәм, кичерүемне сораса, кичерергә кирәк», – дип уйлады ул, шатланып. Аннан, бүлмәсеннән чыгып, йөзен су белән чылатып алды. Әнисенә үзенең эшенә кереп чыгасын, аннан хастаханәгә Фирүзәнең әнисе хәлен белергә сугыласын әйтте. Ресторанда аны ике яшь пар көтеп тора иде. Алар озакламый өйләнешәчәкләр һәм туйларын аның ресторанында уздырмакчы булалар икән. Светлана, аларның бу уйларын хуплап, үзенең тәкъдимнәрен әйтә башлады. Аларга ул, әгәр теләсәләр, ресторанда ук, бөтен җыелган кунаклар алдында, язылышуны оештырырга һәм туй барышында җыр-музыка белән алып баручы табын хуҗасын да үзеннән үк билгеләнәчәген әйтте. Бу – яшь парлар өчен көтелмәгән шатлык иде һәм алар тәкъдимгә рәхәтләнеп риза булдылар. Светлана хастаханәгә килгәндә, Фирүзә инде кайтып киткән иде. Аңа Әсмабикәнең хәле әйбәтләнә башлаганын, ләкин әле һаман да аңына килә алмаганын әйттеләр. Ул хастаханәдән туры өенә ашыкты. Өй бусагасыннан атлап кергән уңайга әнисеннән Аделнең шалтырату-шалтыратмавын белеште. Әнисе бернинди дә шалтырау булмаганын әйткәч, йөрәге әрнеп куйды һәм, бүлмәсенә кереп, башын артка ташлап, диванга утырды. Аңа авыр иде. Аның күңелендә хәзер ниләр генә бөтерелмәде! Уйлары белән суд залына очты. Кызын судка алып килмәгәннәр иде. Аның өчен ул әзрәк кенә булса да шатланды да. Чөнки монда әйтеләчәк пычрак сүзләрне ишетмәсен һәм бәләкәй бала йөрәге әти-әнисенең аңа карата кылган хыянәтләрен тоймасын, дип уйлады ул. Кызын үзендә калдырырлар дип ышанды. Ләкин Аделнең адвокаты, көчле дәлилләр китереп, аны киләчәге зур булган ирләрдән бала табып, алдагы көннәрендә алардан файда күреп яшәргә җыенган хатын итеп күрсәтте. Алай гына да түгел, ул аны «урман күкесе» дип атады. Адел Светлана турында алай уйламаса да, адвокатның сүзләреннән соң моңа ышануы бик мөмкин. «Ә менә хәзер ниләр кичерә икән ул? Кызының әнисез үскәнен күрә бит. Мине кызымнан ваз кичте дип уйлый микән? Әллә үзем шалтыратыйммы? Юк, түз, йөрәгем! Мине шул вакытта үзенең адвокаты аша түбәнлеккә төшергәне өчен әз генә булса да түз! Әгәр бүген шалтыратмаса, иртәгә Мәскәүгә барырга кирәк», – дип уйлады Светлана. Укудан кайтып килүче Маринаның тавышы ишетелде. Ул, ишектән кермәс борын, мәчене чакырып, аңа нидер аңлатмакчы була иде, ахры. Тегесе, койрыгын текә генә тотып, аңа таба атлады. Үзе янына килеп җиткәндә, Марина аны тотмакчы булып үрелгән иде, тегесе хәйләкәррәк булып чыкты. Кисәк кенә кырыйга тайпылды. Кызын каршы алырга чыккан Светлана бу хәлне күреп көлеп куйды. – Кызым кайта, кызым мәктәптән букчасына бишлеләр төяп кайта! – дип такмаклап, аны кочаклап алды. Заринасын шушылай кем каршы ала икән, әбисеме? Әбисе барыбер әнисен алыштыра алмый инде. Ул кызын тагын да кысыбрак кочаклады. – Әни, кысып үтерәсең бит инде! Нәрсә булды, әнием? – Марина әнисен үбеп алды һәм аның кочагыннан чыгарга ашыкты. – Без бүген укудан соң, әдәбият дәресе вакытында, бер спектакльдән өзек уйнадык. Мине чын артисткага тиңләделәр. Мин, Ходаем кушса, артист булам! – дип, Марина әнисенең ике битеннән дә үбеп алды. – Син, әнием, беркайчан да елама! Мин сине, авырлык китереп, беркайчан да елатмам! – Ул бик эшлекле кыяфәт белән букчасыннан китап-дәфтәрләрен чыгарып, дәрес әзерли торган өстәленә куйды. Аннан кулын юды да әбисе янына аш бүлмәсенә йөгерде. (Дәвамы бар.)