Кыюсыз гына, менә сүнәм-менә сүнәм дип, өмет уты кабынды.
Кыюсыз гына, менә сүнәм-менә сүнәм дип, өмет уты кабынды. – Беркая да язарга кирәкми, җәмәгать! Әйдәгез, уйлашыйк... Салкыннарга кадәр вакыт бар. Барак эчендә җил уйный дисезме? Тайгада мүк беткәнме? Мүкләрбез! Түбәдән яңгыр үтәр дисезме? Түбә ябучылар юкмыни арабызда? Ә мичне сүтеп яңадан чыгарабыз. Үзем алынам. Яхшы мичсез булмый, туганнар! – диде әтисе. – Акбур табып, мичне акшарлап та җибәрсәк! Кунак кызы кебек булыр, менәтрәк! – дип, әтисенең сүзен җөпләде әнисе. Кешеләр елмайдылар. Бар борчулар бер адым артка чигенде. Яшәрләр! Җан биргәнгә җүн биргәнсеңдер әле, Ходаем!.. Салкыннар башланганда, тишек-тошыклар мүкләнгән, түбә ябылган, сүтеп, яңадан чыгарылган мич акшарланган; әнисе әйтмешли: «кунак кызы кебек булган» иде. (Дәвамы бар.) «КУ» 09, 2024