– Нигә элегрәк кушылмадыгыз Линар белән? Син ташлап киткәнсеңдер бит? – дип сорады Бикм...
– Нигә элегрәк кушылмадыгыз Линар белән? Син ташлап киткәнсеңдер бит? – дип сорады Бикмурзин. «Үзенә күрә түгел, яклап маташа улын...» Ирина әтиле Линардан бераз көнләшеп тә куйды. Әмма ир белән эчкерсез сөйләшүен дәвам итте: – Икебез дә ятим булгач, яшәп булмас дип курыктым шул. Бигрәк дуамал да иде бит, җиңел-җилпе. Кайта ул! Курыкмагыз! – Үзең беләсең инде. Минем хәл мөшкел, йөреп булмас. Әллә үзем гаепле, әллә ул... Линар күрәлми иде бит мине, ике кабат үтерә язды. Ул гарип итте мине. Мин дә аңа нәфрәтле булырга тиешмен бит. Манара башыннан мине этәреп төшергән өчен генә түгел, Нәзирәне, зур әнисен, тере килеш утта яндырганы өчен дә утыртып куя ала идем, теләсәм. Күптән шулай иткән дә булыр идем, бәлки... аякларым йөрсә. Дәваханәдә, хәрәкәтсез калуымны белгәч, уйга тарыдым. Линарның бу кадәр дә кыргый, читлектән чыгып качкан бүре кебек явыз да, юлсыз да булуында мин гаепле шул. Минем гаеп зуррак. Яшь чакта кем уйлап бетергән инде. Әлеге дә баягы аракы... Гөнаһлар өчен куркып калтырый торган кеше түгел идем дә соң! Кеше күзенә карап утыра башлагач, уйландыра икән. Хәтта күзенә карап ярдәм көтәрлек бер кешем дә юк икән. Шуны аңлагач, Линарны чакырттым. Ә Илгизәр шалтыратканга да җавап бирми... Кичке тынлыкта Иринаның бәйләм энәләренең берсенә берсе тигәне генә ишетелә. Кызы тыныч аның: сабыр гына рәсемле китапларны актара, төсле каләмнәр белән яза-сыза да утырган урынында ятып йоклый. Күчереп саласы да өстенә ябындырасы гына була. Радик Гаянович шулай беравык сөйләп ала да, уйларына бирелеп, тукталып кала. Бу сүзләрне, аклануларны кич саен ишетте Ирина. Озакламый көндәгечә бер сорау яңгырады: – Кайтыр микән Линар? Үзгәрер микән? – Кайтыр, Радик Гаянович. Ләкин үзгәрмәс, – Иринаның җавабы катгый. – Нинди булып үзгәргәнен телисез соң Сез аның? – Әллә инде. Минем кебектер. Мин дә бер юлсыз егет идем бит. Тырышып, кешечә яшәргә өйрәндем. – Үзгәрергә тели, ләкин булдыралмый ул. – Их, шунда бәләкәй чагында ук эзләп табасы да, үземә охшатып тәрбиялисем булган! Соңладым шул... Ирина аның үзе алдында үзе алдашуын белә иде. Эндәшмәде. «Ялган бу сүзләр. Байлар, властька килгән кешеләр гел рәхәт яшәрбез дип уйлый. Яки бөтенләй уйламый. Үзегезне мәңгелек дип беләсез сез. Кызымны әтисеннән аерганда үзләрен аның зур әнисе, зур әтисе дип уйлаган диме, күңел газабы кичергәннәр, дисеңме? Юк инде! Җәмгыять алар кулында бит, алар – көчлеләр! Синең дә ике ятып бер төшеңә дә кермәде инде Линар. Җир җимертеп яшәгәндә картаермын, кеше кулына калырмын, кем карар, кем җирләр мине, кемгә мөлкәтемне калдырырмын дигән сораулар уеңа да кереп чыкмаган. Соңлап үкенү дә ихлас түгел. Бичара булып үз аягыңда йөри алмаудан...» (Дәвамы бар.)