Иң беренче: Җәүдәтнең әтисе хәзер инде яткан караватыннан бөтенләй кузгала алмаска әйлә...
Иң беренче: Җәүдәтнең әтисе хәзер инде яткан караватыннан бөтенләй кузгала алмаска әйләнде; барысы да шунда эшләнә: ашавы-эчүе, тышка чыгуы һәм йоклавы да… Моңа ияләнмәгән йортка бу башта бик авыр кабул ителде, гаилә халәтенә кире йогынты ясады. Әтиләренең мондый хәлдә ятуларын, иң беренче, әлбәттә, сабыйлар-нәниләр аңламады: – Әни, ник безнең әти гел урынында ята ул? – Әти кәкәй иткән… Менә сиңа! Бу сүзләргә чыдый алмагач, әниләре ак яулыгына уралып йөзен яшерә дә кычкырып елап җибәрә. Хәзер балалар аталары янына йөгерәләр: – Ә-ти! Нәнә ник елый? – Әтәй, әнәйнең яулыгы ертылган… Инде сүзләрнең монысы ата йөрәген агулый, ул үз-үзен өйдән чыгарып атардай була. Менә йөрәктә шырт-шырт килеп ниндидер тыгыз җепләр өзелә башлый. Ир ыңгырашып башын бер якка сала һәм көч-хәл белән: – Әниләре… – дип дәшә. Хуҗабикәдән җавап булмагач, ул, кычкыра төшебрәк: – Сиңа әйтәм! – дип куя. Бу сүзгә уянып киткән әниләре әтиләре янына чаба… – Җаббар мулланы чакыр… – ди өй хуҗасы, тоныклана барган күзләрен түшәмгә бер ноктага терәп. – Әтиләре, нишләвең бу? – ди тетрәнеп калган хуҗабикә. – Һәркем дөньяда беркөн эшләргә тиешле булганны эшләвем. Әнә… Ки-лә-ләр… Балаларны өй-дән алып чы-гып кит… Лә илаһы илла Аллаһы Мөхәммәдер рәсүлиллаһ вә габдеһү… Ә бу вакытта Җаббар мулла Арыслангали йортында утыра. Бер айдан артык бүлнистә ятып чыккан арыслан ир, бер валчык та ризык каба алмыйча, ике ай инде урында ауный иде. Шушы коточкыч арык вә сары йөзле кешегә карап беркем дә элекке сельпо рәисен танымас иде. – Миңа нишләргә инде, Җаббар бабай? – ди ул. – Әзерләнергә… – Әзерләнергә? Ничек? Ник? – Тәүбәгә килеп… – Ә ул тәүбәгә ничек киләләр соң? – Гомер буе… – Гомер – озак еллар бит ул. Тәүбәгә кадәр әле… – Онытма, Арыслангали, гомернең үз бүлемтекләре бар аның. – Әйтеп күрсәт әле, Җаббар бабай! – Утызга кадәр парыңны табасың, утыз белән кырык арасында акыл туплыйсың. Кырык белән илле арасында ак эшләреңне эшлисең. Илле белән алтмыш арасында балаларыңны аякка тәмам бастырасың, башлы-күзле итәсең. – Алга таба? – дип түземсезләнә нигәдер Арыслан. – Алтмыш белән җитмеш арасында ныклы актив картлык, ә җитмеш-сиксән яшьләрдә пассив картлык килә. – Алга таба? – дип тагын да түземсезләнә йорт хуҗасы. – Сиксән белән туксан арасында догаларга күңел саласың, ә туксаннан соң Тәүбәгә киләсең дә… әзерләнәсең һәм көтәсең… Менә үзем… мин дә көтәм… Соңгы сүзләрне Арыслангали тыңламый иде инде, чөнки ул үлем йокысына чумган һәм… гүя элекке матрос диңгез өстендә йөзә. Менә судан зур гына бер балык, акай күзләрен елтыратып, башын чыгара. – Килдеңме? – дип сорый ул Арысланнан. – Килдем, – ди… (Ахыры бар.)