Нинди кыз? Кем ул? Марат аның йөзен аермачык күрмәде дә хәтта. Тик кыз йөгерә һәм аңа к...
Нинди кыз? Кем ул? Марат аның йөзен аермачык күрмәде дә хәтта. Тик кыз йөгерә һәм аңа кулларын болгап кычкыра, нидер әйтергә тели иде сыман. Сәер төш… Маратның беркайчан да мондый төш күргәне юк иде әле. Гомумән, аның төшенә бер кайчан да кызлар кергәне булмады… Уянуга, башына иң беренче булып «моннан тизрәк качарга кирәк» дигән уй килде. «Ышанмаслар. Беркем дә ышанмас…» дигән сүзләр миен телгәли иде аның. Инде бер кат пычранган кеше өчен монысы муеннан шакшыга кереп бату белән бер иде. Әле кайчан гына, Вася әмере белән Порхны манчыгач, кеше тормышына кул сузмаска, дип, бер мәртәбә тәүбә иткән иде югыйсә. Теге көнне Косойны атып егуы да язмышында кара тап булып калды. Кеше үтерү шаяра торган нәрсә түгел шул. Хәтта барып чыккан җинаятьчеләр дә «мокруха»га барырга бик атлыгып тормый. Бер килсә килә бит… Ә монда тагын ике мәет ята. Юкса ул андый хәлләрне бүтән теләмәгән иде. Кемнең гаепле икәнлеген дә аңламассың. Әйе, бары тик аны гына гаепләячәкләр. Шаһитлар юк… Чын дөресенә беркем дә ышанмаячак. Эзне яшереп торудан да мәгънә юк кебек. Тегеләй дә, болай да барыбер аннан шикләнәчәкләр. Бар булган әйберләрен җыеп, шунда ук чыгып сыпыртмакчы иде, тик туктап калды… Артёмның тартырга чыккач әйткән сүзләре исенә төште: «Таһир урынында булырга кем комачаулый соң сиңа?» – дигән иде түгелме? Чыннан да, кем комачаулый соң? Хәзер инде беркем дә комачауламый. Әйе, Артём аның өчен «тырышкан». Ләкин Марат үзе моны теләмәгән иде… Әйе, Таһир белән алар бик охшашканнар. Бүген мәетләрне бу хәлдә калдырып китсә, тапкан кешеләр, һичшиксез, Таһир мәетен ул дип уйлаячак. Ә бит Маратка Таһир булып яшәү мөмкинлеге бар… Кеше үлеме аша үзеңнең гомереңне озайту түбәнлек икәнлеге юләргә дә аңлашыла. Тик саклану инстинкты Маратны җиңә барды… Ул Таһирның мәетенә үз киемнәрен кидерде дә, үзләренең бакча өйләрендәге чоланга илтеп, бау белән асып куйды. Моннан тизрәк табарлар. Дөрес, беренче булып әнисе күрәчәк. Марат аңа җиңел булмаячагын да төшенә. Моңа кадәр дә аңа әллә ни куаныч китермәде. Ул исән калып, монда ике мәет ятса да, әнисенә җиңел булмаячак. Тирә-ягындагылар барыбер, улың – үтерүче, дип төртеп күрсәтәчәкләр. Ике кешене үтерү уен-муен эш түгел. Ә болай бер Артём гына кебек… Яшьләр арасында нәрсә килеп чыкмас… Аннан соң Марат, икенче эш итеп, Артёмның гәүдәсен урам чатына алып чыгып ташлады. Моннан тизрәк табып алырлар, дип уйлады ул. Аның версиясе буенча, әлеге хәлне, алар ара сында низаг чыгып, Марат башта Артёмны чәнчеп үтергән дә, соңыннан, намусына көч килеп, үзе башын элмәккә тыккан, дип аңлаячаклар. Чыннан да, беренче карауда ук теләсә кемнең башына шундый уй киләчәк. Ә асылынган Таһирның Марат икәнлегенә шик тә булмаячак. Тукта… Охшавын охшаган, ә аерым билгеләре… Шунда Марат үзенең корсагында ярадан калган җөй барлыгын исенә төшерде. Аны белүчеләр дә юк түгел бит. Ә күкрәгендәге «Орлы гнездятся на скале» дип язылган, бөркет рәсеме төшерелгән татуировкасы?... Шунда ук беләчәкләр… Марат кабат үзләренең бакча өйләренә ашыкты. Ул ишегалдыннан кытыршы койма тактасы табып, мәетнең татуировка һәм ярадан калган җөй урыны булган тән өлешләрен тиресе сыдырылганчы ышкыды… Марат, Таһирның киемнәрен киенгәч, чемоданын алды да юлга кузгалды. Дөрес, башта ул шәһәргә кадәр Артёмның «Ока»сында кайтырга исәпләгән иде. Ләкин кире уйлады. Соңыннан, машинаны шәһәр читеннән табып алсалар, монда өченче кеше дә булганына төшенәчәкләр. Җәяүләп кенә барса да, автобуска өлгерәчәк. Таһир иртәнге автобусны, сәгать сигездә булачак, дигән иде. Марат, әнә шуларны уйлап, турыдан гына, мөмкин булганда агачлар арасына ышыкланыбрак, шәһәр ягына атлады... * * * Ул автобуска алданрак керде. Исәбе – арткы урынга барып посу. Анда аулаграк булырга тиеш. Җирле рейсларга билетлар сатканда, гадәттә, урыннарны күрсәтмиләр, кем беренче керсә, урын шуңа. Марат автобуска кереп утырды да якасын күтәргәләп куйды. Шикләнеп, каш астыннан гына тирә-якка күз салды.