Тегеләр дә җүләр түгел, Маратның аннан чыгып качу мөмкинлеген инде күптән исәпкә алганн...
Тегеләр дә җүләр түгел, Маратның аннан чыгып качу мөмкинлеген инде күптән исәпкә алганнардыр. Ишекне дә хәйлә өчен генә тыкырдатып торуларыдыр. Хәзер монда бер генә юл – тыныч кына көтәргә кала. Әгәр тышкы ишекне ватып керергә маташсалар күз күрер… Марат өстәлдә яткан пычакны эләктереп алды да, мәче кебек сак кына атлап, чоланга чыга торган ишеккә якынайды. Кулындагы пычак – аның бердәнбер коралы. Теге көнне урман полосасында, Женя артыннан куганда, соңгы ядрәләрен атып бетергәч, пушкасын кайдадыр ташлап калдырган иде ул. Марат чолан ишеген акрын гына эткән иде, ул тавыш-тынсыз гына ачылып китте. Гадәттә, мондый өйләрдә ишек шыгырдап ачыла. Башта бу ишек тә шулай, җанга тиеп, ямьсез шыгырдый иде. Маратның шуңа эче пошып йөрде дә, беркөнне ике кулга бер эш булыр, ичмаса, дип, савытта торып, инде искерә башлаган маргарин мае белән күгәннәрен яхшылап майлагач, ул тавышсыз ачыла башлады. Менә шуңа хәзер Марат, тавыш-тын чыгармыйча, чоланга үтте. Тик, гөнаһ шомлыгына каршы, бер адым атладымы икән, идән сайгагы яман шыгырдап куйды. Моны тышкы яктагы адәм дә бик яхшы ишетте. Шунда ук: – Марка, ач әле, бу мин – Артём. Мин үзем генә, курыкма, ач, – дигән тавыш ишетелде. Бу, чыннан да, Чегән тавышы иде. Юмалап алдырмакчы була. Үзем генә, имеш. Ишекне ачып җибәрсәң, хәзер өстеңә ташланып, кулыңны боргычлап алырлар. Марат, сак кына басып, ишек янына килде дә, күзәтү өчен ике такта арасын бераз аерыбрак, үзе алдан ясап куйган тишектән ишегалдына карады. Кайчак, Люба килеп, ишекне ача башлауга, ул икәнлегенә ышану өчен, шул ярыктан карый иде егет. Ишек янында торучы, чыннан да, Чегән икән. Марат аның сулышын да тойды хәтта. Ярыктан күрә алырдай тирәлеккә дә күз салды егет. Тик башка беркемне дә күрмәде. – Марат, синең анда икәнлегеңне беләм… Ач ишекне, курыкма… Сөйләшәсем бар… Ха, курыкма, имеш. Синең ишеләрдән курка торган туннар инде күптән тузган. Маратның әллә нинди киеренке вакытларда да шыр җибәргәне булмады. Тик монда, үтертеп ташлату өчен, ниндидер бер чирүгә ишекне ачып, ахмаклык эшлисе килми. Ничек булса да бу хәлдән чыгу ягын карарга, бәлки, качып котылып булыр… Ә инде үләргә туры килә икән, сугышып үләргә. Марат әнә шуларны уйлап алды. Тик инде эндәшмичә ятудан да мәгънә юк. – Нәрсә, эзгә төштегезме? Ничәү килдегез соң?... Ә-ә, дүртәүдер, шулаймы?... Анысы дуракка да аңлашыла, синең «Ока»ңа үзең белән бергә дүрт кешедән артык сыймый ла… Ишекнең теге ягында торучы чертләтеп җиргә төкерде. – Марка, ач, юкка шикләнәсең, миннән башка беркем дә юк монда… Марат хәйләгә керешергә булды. Ярыктан тагын бер мәртәбә тирә-якны яхшылап күзәтте ул. Шикләнерлек нәрсә күренми сыман. Димәк, алгы якта беркем дә юк. Әгәр засада оештырганнар икән, ул йә өйнең почмагында, йә тагын да арырак, коймалар янындагы ботак-чатак, чүп-чар өеме артында. Әгәр Артёмга ишекне ачса, засададагылар килеп җиткәнче, аның белән алыш-биреш ясап өлгерерме? Чегән белән беркайчан да көч сынашып караганы булмаса да, Марат аның егәрле икәнен белә. Хәер, үзе дә төшеп калганнардан түгел. Өстәвенә, кухня пычагы гына булса да, салкын коралы да бар. Артём да буш кул белән түгелдер анысы. Чегәннең «заданиеләр»гә пушкасыз йөрмәгәнен Марат бик яхшы белә. Сүз белән юмалап, уяулыгын киметергә дә, ишекне ачарга, аны-моны уйлап өлгергәнче бөтереп алырга, һөҗүм итә калса, пычакны корсагына батырырга… Җитез эш итә белгәндә, пычак пушкага караганда яхшырак та әле. Чегәнне тиз генә түндерә алса, гәүдәсен эчке якка аударып, засададагылар килеп җиткәнче, ишекне эчке яктан кабат бикләп алырга өлгерер. Аннан, Артёмның пушкасы белән кораллангач, калганнары белән алыш-биреш ясау озак булмас. – Йә, ярый, Артём, мин ишекне ачам. Тик шуны онытма: нинди дә булса кискен хәрәкәт ясыйсың икән, шунда ук атып егачакмын... Монысын ул Артём аны буш кул белән түгеллеген белсен өчен әйтте, билгеле.