Эш сәгате бетүгә, Наил өенә ашыкты. Фирүзә эштән кайтканчы, ачкычны ясарга кирәк иде. Ә...
Эш сәгате бетүгә, Наил өенә ашыкты. Фирүзә эштән кайтканчы, ачкычны ясарга кирәк иде. Әтисенең эш кораллары салынган тартмасын актарып, үзенә кирәкле әйберләрне тапты да эшкә кереште. Берне ясады, ясап бетергәч кенә бозып ташлады. Икенчесен ясаганда, бик ашыгырга тырышмады һәм нәкъ пластилиндагыча килеп чыкты. Ясап бетергәч, майга манчып, яңадан бик яхшылап сөртте. Фирүзә кайтканда, Наил, юкны бушка аударып, ишегалдында эшләгән кебек йөри иде. Алар бергә утырып кичке ашны ашадылар да, йокларга җыена башлагач, азрак һава сулыйм дип, Наил капка төбенә чыгып китте. Ул кергәндә, Фирүзә чишенеп йокларга яткан иде инде. – Фирүзә, мин бүген бик арыдым, бөтен җирем яна. Өйдәге эсселеккә йоклый алмам, ахры, читен булса да, миңа урынны келәткә җәеп бир әле, – диде. – Наил, анда урын болай да җәелгән. Мин кайчак көндезләрен анда әзрәк черем итеп алам. Мә, алайса, анда өскә ябынырга әйбер юк, – дип, ул аңа җылы одеял биреп чыгарды. Наил келәткә кереп азрак ятты да, йә йоклап калырмын дип, өстенә киенеп, бакча артына чыкты һәм үзенең сукмагы буйлап участокка таба китеп барды. Посадкадагы юл борылышына килеп җиткәч, агачлар арасына кереп, машинаны көтә башлады. Ул һаман күренмәде. Нервыланып, кесәсеннән тәмәкесен чыгарды һәм, кабызырга дип, шырпы эзли башлады. Бөтен кесәләрен актарып бетерде, ләкин шырпы юк иде. Наил, ачуыннан кесәсен актарганда, үзе дә сизмәстән, буш тәмәке кабы белән бергә, утка түләгән кәгазен дә агачлыктагы әрекмәннәр арасына ыргытты. Күп тә үтмәде, сигналын биреп, машина да килеп җитте. Наил, директор кушканча барысын да төгәл эшләп, өч бәйләм тактаны төяп җибәрде дә ачкычын урынына кертеп элеп куйды. Вакыт инде соң, таң алды булганга, үлән өстенә куе булып чык төшкән. Наил, шул чыкны ерып, үзе артыннан эз калдырып, өенә кайтып китте. Иртәгесен участок мастеры Рамил складны ачып керүгә аптырап китте. Өемдә өч бәйләм такта җитми. Нәрсә соң бу?! Ул, аптыравыннан нишләргә белмичә, тимер рәшәткә белән тышланган тәрәзәләргә ташланды. Аларда бернинди үзгәреш юк. Тузаннары да селкенмәгән. Яңадан кулына йозагын алып карады, анда да бернинди үзгәреш күрмәде. Ул арада эшчеләр дә килеп җитте. Наил, иптәшләре янына керүгә, стена кырыена сөяп куйган эскәмиягә барып утырып, тәмәкесен кабызды. – Рамил, син ялгышмыйсыңмы? Әллә куеп бетермәдеңме? Бикле складтан өч бәйләм такта ничек югалсын? Өч такта түгел бит ул, аңа ышаныр да идең. Өч бәйләм бит, өч бәйләм! – Син, Наил, мине акылга таман дип саныйсыңмы әллә?! Кичә кайтып киткәндә санап чыктым. Бүген заказ бирүчеләргә шалтыратырга тиеш идем. Участковыйга хәбәр итмичә булмый болай булгач. Килеп тикшерсен! – Ашыкма әле, директор килсен! Бәлки, ул җибәргәндер. – Юк, булмаска тиеш! Әгәр дә берәр нәрсә җибәрәсе булса, мине чакыртып әйтә. Кичә әле ул абыйсының юбилеена барырга тиеш иде. – Наил әйткән сүзләргә Рамилнең ачуы килде. Аны бала-чагага тиңлиме әллә ул?! Башка көннәрдән соңгарак калып, директор килеп җитте. Кунактан соң торырга авыррак булган, ахры, дип уйлады Наил. Директор машинасыннан төшешли үк эшчеләр белән исәнләште. – Нинди собрание монда? – дип сорады ул гаҗәпләнгән кыяфәт белән. – Менә складта өч бәйләм такта җитми. Йозак ватылмаган, тәрәзәләр шул килеш, ачкыч урынында эленеп тора иде. Сез җибәрмәгән булсагыз, урлаганнар булып чыга. Ләкин ничек барысы да тәртиптә. Участковыйны чакыртырга кирәктер! – Рамил аптыраган кыяфәт белән директорга текәлде. – Ялгышмыйсыңмы?! Әллә салып бетермәдегезме? – Мин дә шулай дим, – дип кысылды Наил. Ул арада Рамил участковыйга шалтыратты. Ярты сәгать тә узмагандыр, практикант егетне ияртеп килеп тә җитте. Ул эшчеләр белән кычкырып кына исәнләште дә складны тикшерә башлады. Башта мастерны чакырып алды. Ә практикант егеткә бөтен участокны, бигрәк тә склад тирәләрен җентекләп карап чыгарга кушты. – Такта югалганны иң беренче кем белде? – дип сорады ул каршына килгән Рамилдән.