тора. Шуңа күрә хуҗасы аны Фирүзәгә бушлай дип әйтерлек алып китәргә рөхсәт итте. Аннан...
тора. Шуңа күрә хуҗасы аны Фирүзәгә бушлай дип әйтерлек алып китәргә рөхсәт итте. Аннан соң хуҗа кеше көнбагыштан май чыгару технологиясе белән таныштырды. Көнбагышны үстерү генә түгел, аны җыеп алып саклый белергә дә кирәк икән. Моның өчен бүгенге көндә яңа киптерү агрегаты көйләргә кирәк булачак. Ә аңа иртәгә үк тотыну зарур икәнен Фирүзә күңеленә ныгытып куйды. – Николай, без бу агрегатларның барысын да җибәрсәк, безнең эшләгән акчалар электр энергиясенә түләр өчен генә китәрме икән? – дип сөйләнеп куйды Фирүзә, уйга батып. – Фирүзә Борһановна, нигә алай дисез? Нигә әле без шул электрга гына бәйләнеп калабыз? Беләсезме, мин малай чагында совхозның үзенең су электр станциясе бар иде. Ул станция утызынчы елларда төзелгән булган, – дип сөйләп китте Николай, әкрен генә урамдагы казларны, машина тәгәрмәченә керергә йөгергән тавык-чебешләрне таптамаска тырышып, бөтен карашын юлга биреп. – Телисезме, мин хәзер сезне элек станция булган җиргә алып барып күрсәтәм. Алар, авылны чыккач, аңа терәлеп үк торган әрәмәлеккә юл тоттылар. Әрәмәлек эченнән узган тар юл хәйран гына тапталган. «Бу юлдан кешеләр бик еш йөриләр, ахры», – дип уйлап куйды Фирүзә, сирәк кенә очраган яланнарга сокланып. Нинди генә чәчәкләр күренми анда! Ул аларның исемнәрен дә белми. Бер уйлаганда, аңа кирәк түгел. Алар аның күңеленә гүзәллек, күзләренә ял биреп, борынын кытыклап, бөтен тәненә җиңеллек өстиләр. Сазлык, су, болын буйларында үсә торган чәчәкләрнең хуш исләренә ул исереп барды. Озакламый алар тигез ярлы елга буена килеп чыктылар. Елганың бу урынында буа ясаганнар. Су өсте, һәрвакыт тыныч торгангамы, төнбоеклар белән капланган. Кайбер урыннарда төнбоекларның киң яфракларында су бакалары кәпрәеп утыра һәм аларга кунган күбәләкләрне, чебен-черкиләрне иркенләп кенә аулыйлар иде. Урыны-урыны белән яр буен гөлҗимеш куаклары чорнап алган. Алардан чук-чук булып асылынган гөлҗимешләр, алсуланып, су буена аерым бер ямь өсти. Шушы матурлыкны күзләрегез генә тоймасын дигәндәй, елга суы элек станция булган урында зур шарлама ясап, челтерәп утыра. Аның бетон балкаларга төшеп, тирә-якка чәчрәгән тамчылары энҗе кебек җемелди. Яр кырыйларындагы вак таллар арасында үскән кара бөрлегән үзенең эре бөртекле челемнәре белән авыздан сулар китерә. Фирүзәнең бу кара бөрлегәннең бөтен яланны тутырып үсүен беренче мәртәбә күрүе иде. «Табигать нинди гүзәл, бай инде», – дип уйлап куйды ул. Аны аңларга һәм күрә генә белергә кирәк шул! Аны бу күңел исерегеннән иңнәреннән кочып алган Николайның кайнар сулышы айнытып җибәрде. – Сезне, Фирүзә Борһановна, Мишә буйлары үзенә әсир итеп, безнең нигә монда килгәнебезне дә оныттырды, ахры. Ә минем шушы табигать кочагында сезнең белән икебезнең генә булуы бөтен күңелемне, сезгә булган хисләремне шушы ургылып аккан сулар кебек ташыта! – дип, Николай Фирүзәне әкрен генә күкрәгенә кысты. – Нишлисең син, Николай? Акылдан шашасыңмы әллә?! Мин бит сиңа кызлар түгел, ә ирле һәм балалы хатын. – Фирүзә җиңелчә генә Николайның кочагыннан чыкмакчы булып боргаланып куйды. Ул бу сүзләрне әйтелергә тиешле булганга күрә генә әйтте. Ә күңелендә үзе аңлап бетермәслек тойгылар уянды. Менә ул аның кочагында кайнар сулышын тоя. Күптәннән Николайга карата уянган бу хисләр, шушы минутта аның бөтен тәнен кайнарлап, шашып чыгарга әзер иде инде. Аңа бу мизгелдә бөтен тирә-як ак томанга әйләнеп калды. Николайның аңа нидер пышылдавы һәм үзенең муеннарында, ачыла башлаган күкрәкләрендә аның кайнар иреннәрен тою, аңын юдырып, бөтен күңеле белән очып баручы болытларга илткән кебек булды. Ул бу ләззәтле рәхәтлектән ап-ак ромашкалар арасында, Николайның киң кочагында уянып китте. Фирүзә, бу рәхәтлекне югалтасы килмичә, Николайның муеныннан кочып, аның иреннәренә үрелде. Ул аларны йотардай булып шашып үбә башлады. Аңа рәхәт иде. Инде ничә еллар элек беренче мәртәбә Макар тавында шундый рәхәтлекне тойганнан соң, кабат бу хисләрне кичергәне юк иде әле. Николай, көчкә аның иреннәреннән арынып, кабат бөтен җирләрен үбә башлады. Фирүзә тагын, бу рәхәтлекне күтәрә алмыйча,