кичләрен казан асып уха, шурпалар пешерү туристлар өчен яхшы ял булачак.
кичләрен казан асып уха, шурпалар пешерү туристлар өчен яхшы ял булачак. Светлананың, шундый уйлар белән янып йөреп, шәхси тормышы турында уйларга вакыты да калмады. Кичләрен йокларга ятканда гына, ул үзенең арыганлыгын тоя иде. Менә хәзер, күңеле китеклеген ямарга мөмкинлек туганда, ул югалып калды. Адел белән сөйләшүнең икенче көнендә үк аның янына Мәскәүгә чыгып китәсе урында ул мондагы эшләре турында уйлады. Җитмәсә, Фирүзә белән дә нинди проблемалар туган. Шуларны чишмичә, Светланага берничек тә ярдәм итә алмаячак. Ул да башлаган эшләрен ярты юлда калдырып китеп барса, аларның хыяллары тормышка ашмаячак. Светлана моны яхшы аңлый. Шуңа күрә ул бу көннәрдә, шәхси тормышын икенче планга куеп, принципларын алга сөрде. Һәм сөйләшүнең икенче көнендә үк Казанга юл тотты. Мәдәният министрлыгында аның проектын хуплап каршы алдылар. Аларга бигрәк тә туристлар маршрутының төрле уен-көлкеле программалары ошады. Казан буйлап чабып йөреп, арып-талып, кичкә таба бер кафега ашарга керде. Анда кеше күп күренмәде. Ул зал буенча йөреп торучы официант кызга заказ бирде дә, башын артка салып, кәнәфинең эченә үк чумды. Суыктан туңып кергән гәүдәсе, җылыда эреп, Светлананы йокыга тарта башлады. Ул, йоклап китмәс өчен, күзе белән кафедагы һәрбер кешене күзәтеп, үзенчә аның турында уйдырмалар чыгара башлады. Кызык та инде белмәгән кеше турында күзаллау. Нәрсә генә уйласаң да, барыбер эчке кичерешләреңнең чагылышын табасың. Аның да уйлары әкренләп Мәскәүдәге кызы Заринага әйләнеп кайтты. Инде ничә еллар ул аны ерактан гына күзәтә. Ә янына барырга батырчылыгы җитми. Алай гына да түгел, дөреслектә күңелен яралыйсы килми. Теге вакытта аңа Адел, әгәр Заринаны чынлап яратсаң, аның күңелен яралама, дип, аны оныттырырга кушты. Ә менә хәзер аның кичерүен һәм үзен Зарина белән көтеп калганнарын әйтте. Андый уйдан бөтен тәне чымырдап куйды. Аны көтәләр! Ә ул кафеда берүзе, дөньясын онытып, күзләре белән карга саный. Светлана официант кыз китергән ашын аннан-моннан гына капкалады да тимер юл вокзалына кассага йөгерде. Бүген кичкә Мәскәүгә билет сатылып беткән иде инде. Ул ничек булса да үзенә билет табып бирүләрен сорады. Сумкасыннан мең сумлык акча алып кассирга төрткәч, тегесе әзрәк йомшарды. Ни йомыш белән барганлыгын сорагач, аның хәленә кереп, бер билет табып бирде. Әле поезд китәргә хәйран вакыт бар иде. Светлана, вакытын бушка уздырмаска уйлап, кызына берәр матуррак күлмәк белән нинди дә булса уенчык алырга дип, Казанның үзәк балалар кибетенә керде. Киемнәр залында ул бер кат аптырап калды. Кызын бөтенләй белми икән. Бәләкәй чагында ул алган киемнәрне кызы һәрвакыт шатланып кия иде. Ә хәзер ул инде мәктәп баласы. Аның һәрнәрсәгә үз фикере бардыр, күңелендә матурлыкны күрә белү, яхшылык белән яманлыкны аера белү сәләтләре уянгандыр. «Әгәр инде ул мине оныткан булса, аңа бүләгем ошамаса, ул мине кабул итмәячәк. Нишләргә миңа?!» Светлананың күзләре яшьләнде. Ул үзенең соравына җавап таба алмады. Шулай аптырап бөтен залларны дип әйтерлек йөреп чыккач, күңеленә ошаган ап-ак аю сатып алды. Хәзер ошамаса, соңыннанрак барыбер ошар, дип уйлады ул. Икенче көнне поезддан төшкәндә, Светлана каршы алучылар арасыннан, күзләрен тутырып, Адел белән кызын эзләде. Ләкин ул аларны күрмәде. «Телеграмманы алмадылар микәнни? – дигән уй үтте аның күңеленнән. – Әллә берәр нәрсә булдымы икән? Йә Ходаем! Ул-бу булмаса ярар иде. Адел генә кире уйламасын. Әгәр тагын үзенчә исбатлап, мине кызымнан аерса нишләрмен?» дигән өермә уйлар чолгап алды. Ул, аюын салган пакетны тотып, туктап басып калды. Бу минуттагы эчке кичерешләре аңа алга таба атларга ирек бирмәде. «Нишләргә? Хәзер кая барырга? Тагын элеккечә Заринаны ерактан гына күзәтеп, карап калыргамы? Әллә инде, каршысына чыгып, мин синең әниең, дип әйтергәме? Ул миңа, сез, апа, үз акылыгызда түгелдер, дисә?» Шундый уйлардан Светлананың аяклары хәлсезләнеп китте. Шул минут арт яктан кемдер аның җилкәсенә кулын салды. – Исәнме, Светлана!