– Юк, Мансур! Юк-бар белән минем башымны катырып утырмагыз! Сезнең уйлап чыгарган нәрсә...
– Юк, Мансур! Юк-бар белән минем башымны катырып утырмагыз! Сезнең уйлап чыгарган нәрсәләрегез бернигә дә тормый. Сез бит миңа хәзер чын-чынлап яла ягасыз. Минем малайны ничек утыртканыгызны онытмагыз. Боларның барысы өчен дә җавап бирергә туры килер бит! – диде Габидуллин, тешләрен кысып. Аның ачуы йөзенә чыккан иде инде. Ул, күзләре белән ашардай булып, Мансурга карады. Мансур аның карашын тыныч кына каршылады. Аңа бу караш кирәк иде. Менә хәзер, шушы минутларда, аның әңгәмәдәше нерв киеренкелегенең иң зур ноктасына җитте. Хәзер ул авызыннан чыккан сүзләренә отчёт та бирә алмаслык хәлгә килеп җитәргә мөмкин. Һәм Мансур, аның тагын да ачуын китереп, исбатлаучы башка дәлилләрне китерергә уйлады. – Әйе, җавап бирергә туры килер! Башта бу фотоларга күз салыгыз әле, – дип, Мансур кесәсеннән Сәрия биргән фотоларны алып, Габидуллинның алдына куйды. Фотода машинаның килеп туктаган моменты, Саматны, машинадан башын тыгып, шофёрның каршы алуы, Саматның утыруы һәм машинаның номерларын ялтыратып кузгалып китүе аермачык күренә иде. – Бу фотоларга нәрсә дип әйтерсез инде?! Бу машина сезнең энегезнеке. Тәрәзәдән караган шофёр да сезнең энегез. Ул Саматны сезнең янга алып килергә тиеш була. Чөнки Самат алдагы көндә сезнең белән очрашу турында сөйләшкән. Сөйләшүнең максаты – ревизорның үлеменә сезнең турыдан-туры гаебегез барлыгын исбатлап, сездән акча сорау була. Кайчандыр ревизор да сезгә нәкъ шундый сорау белән килә. Ул елларны сез яхшы хәтерлисез. Бер җирдә юньләп хезмәт хакы түләмиләр. Акча табар урын юк. Ә аның кызы укырга керергә җыена. Укырга керер өчен акча кирәк. Сез аңа килергә кушкансыз. Бу турыда ул кызына сөйләгән һәм, укырга керергә акча булачак, дигән. Димәк, сез аның белән ул турыда сөйләшкәнсез. Ә ахырда беркайчан да аракы эчмәгән кеше исерек килеш суга батып үлә. Үлгәннәрне инде терелтеп булмый, ә исәннәргә яшәргә кирәк. Шуның өчен, вакытлыча булса да аларның тормышларын җиңеләйтү максатыннан, сез аларга үзләре сораган сумманы бирегез! – диде Мансур, Габидуллинның йөзе ничек үзгәрүен күзәтеп. Габидуллин, ачуыннан бүртенеп: – Син, Мансур, туйдырдың мине! Әллә кайчан булган хәлләрне актарып чыгарып, закон каршына бастырмакчы буласыңмы? Бу номерың барып чыкмас! Күпме акча бирергә була инде аларга! Минем бит үземнең банкым юк. Мин бит акчаны ясамыйм. Ә эшлим! Ул акчаларны булдырыр өчен, көне-төне чабам. Ә аларның акча тота белмәгәнлекләренә мин гаепле түгел. Әгәр аңа калса, минем алардан алган расписка кәгазьләрем бар. Шуның өчен сезнең миңа бу сорау буенча претензиягез булмаска тиеш, – диде Габидуллин, тешләрен кысып, һәрбер сүзенә басым ясап. – Ә үтерүчеләрне эзләгез, сезгә кирәк булса! – Димәк, сез аларга акча бирдегез! Ләкин шундый сорау туа. Сез биргән акчалар ике очракта да урынына кайтып җитми, ә үлем белән тәмамлана. Монда инде уйларга була, сез акчаны бер кулыгыз белән бирәсез, икенчесе белән кире кайтарасыз. Чөнки аларның сездән акча алуын энегез белән сез генә беләсез! – диде Мансур, тыныч кына. Габидуллин Мансурның аңа әйткән сүзләренә үзалдына: «Ну бу ач тәре Кәрим, монысының да башына җиткән», – дип мыгырданып, сүгенеп куйды. – Сезнеңчә, мин акчаны бирәм дә, кабат аларны үтереп, акчамны кире кайтарам. Бу – уйдырма! Мин беркайчан да аңа бармыйм, чөнки миңа акча җәл түгел. Шуңа күрә үтерүчеләрне үзегез эзләгез, мине бутамагыз! – Ялгышасыз! Саматны, кайдадыр үтереп, балалар мәйданчыгына УАЗ машинасында китереп ташлыйлар. Аны күрүчеләр дә бар. Аннан минем тәгәрмәч эзен төшереп алган фото да бар. Тәгәрмәч эзе – УАЗ машинасыныкы. Аннан соң тагын бер нәрсәне онытмагыз. Сезгә Самат алып килгән документларның бер экземпляры миндә бар. Сез аларны күрдегез һәм ул сездә дә бар. Аннан соң уйлап карагыз әле. Әгәр теге вакытта партия әгъзаларының взносларын урлавыгыз, газетада басылып, халыкка таралса, күпме тавыш чыгачак. Сезгә ул тавыш кирәкме?!