мөмкин. Шуңа күрә Мансур, Иван Васильевич белән киңәшеп, булган материалларны кабат өйр...
мөмкин. Шуңа күрә Мансур, Иван Васильевич белән киңәшеп, булган материалларны кабат өйрәнеп, анда тагын нәрсәләр өстәргә кирәклеген ачыкларга уйлады. Аның төп документлары яшереп куйган урында булганлыктан, Мансур, Иван Васильевичтан бүлекчәнең җиңел машинасын сорап, авылына кайтып китте. Мансур авылга кайтып кергәндә, инде караңгы төшеп, өйләрдә ут алганнар иде. Урамда беркем дә күренми. Ара-тирә эт өргән тавышлар гына ишетелеп китә. Үз тыкрыкларына борылгач, Мансур башта Фирүзәләргә кереп чыгарга уйлады. Кабат өйгә кереп, кәгазьләремне алырмын, дигән карарга килде. Мансур кергәндә, Фирүзәләр кичке ашны ашарга җыенып йөриләр иде. Әсма апа, гел элеккечә, кулына чүмеч алып, аш бүләргә тотынды. Фирүзә аңа: – Үзем бүлим, – дип әйтеп караса да, әнисе ирек бирмәде. – Син мине бөтенләй чулакка саныйсың. Мин юк-бар эшләрне генә башкара алам әле, – диде ул. Әсмабикә, сугыш елларыннан соң туган бала булганга, ул вакытларда авыл җирләрендә сугыштан кулсыз, аяксыз кайткан кешеләрне күп күрде. Аларны беркайчан да үз исемнәре белән генә әйтмәделәр. Ә кушамат белән. Чулак Гаптери, Аксак Гайфи... Югыйсә алар бит үз ирекләре белән чулак яисә аксак булып кайтмаганнар. Ә авыл халкы кушаматны элгән. Хәер, авыл халкы кушаматсыз яшәми шул. Монда инде кушаматы күренеп тора. Менә хәзер аны да Борһан Әсмасы димәсләр. Ә Чулак Әсма диярләр. Йә Ходаем, үзеңә тапшырабыз инде. Әсмабикә урамга чыгарга да кыенсына. Ярый әле өйдә оныгы һәрвакыт кул астында. Үзе булдыра алмаганнарны аңа куша. «Бик тыңлаулы шул, үзебезгә тарткан, – дип сөенеп тә куя ул оныгы турында. – Менә әнисенең генә бәхете булыр микән инде Мансур белән? Югыйсә ир башы белән инде ничә еллар малае барлыгын белмәсен! Инде Фирүзәне яратам, дигәч, нигә кушылырга тартылмаган?» Бик еш уйланды Әсмабикә. Аның ул турыда кызына да әйткәне бар, ә ул, икебез дә бериш, дия дә куя. Аннан, кызы үзе беләдер дип тынычлана иде. Мансурның ишектән керүен беренче булып Әсмабикә күрде. – Әйдә, Мансур, түрдән уз! Бик мактап йөрисең икән. Хәзер аш бүләм. Әле тамагыңа да ашарга өлгермәгәнсеңдер. Утыр монда, – дип, ул аңа үз яныннан урын күрсәтте. – Әсма апа! Сезне ничек мактап йөрмәскә инде?! Шушы яшькә кадәр малаемны нинди баһадир итеп үстергәнсең! – Синең малаең дип мин аны балалар йортына бирергә тиеш идемме?! Юк инде! Аталары үз балаларының барлыгын белмәсәләр дә, ул минем оныгым. Анда минем һәм бабасы Борһан каны бар, – диде Әсмабикә, горурланып. – Әсма апа, мин бит балам барлыгын белмәдем. Ә Фирүзә ул турыда әйтмәде! – Мансур, нишләргә белмичә, кызарынып куйды. – Синең акылың кайда иде соң, йоклаган җиреңдә калдымы? Сез, ирләр, куян кебек, кайда ничек бала туганын да белергә теләмисез! – дип кызып китте Әсмабикә. – Ярый, тынычлан, әни! – дип, сүзгә Фирүзә кысылды. – Сиңа ирек кенә куй, әллә кайларга кереп китәсең. Монда Мансур гына гаепле түгел! Гаеп минем үземдә дә зур. Гел аннан читләшеп йөрдем. Шуңа күрә дә бала шушы көнгә хәтле «әти» сүзен әйтә алмады. Бүгеннән башлап ул инде әтисенең барлыгын белә һәм, Ходаем кушса, алар бер-берләре белән уртак тел табарлар дип ышанам. – Әсма апа, мин, ялгышларымны аңлап, сездән хәзер, шушы минутта ук Фирүзәнең кулын сорыйм! Ышанып тапшырыгыз миңа Фирүзәне һәм минем улымны. Без көчле, нык, бәхетле гаилә корырбыз! Ә сез шул гаиләнең башында кунак булып утырырсыз! – Мансур, урыныннан торып, Әсмабикәгә башын иде. Аннан, Фирүзә белән улын кочып: – Сез риза бит, шулаймы, минем бәхет кошларым! – дип, Мансур аларны үбеп алды. – Мин риза! – диде Әсмабикә, аларның бәхетле йөзләренә карап. – Ләкин бу сүзләр әле тагын бер айга кичектерелә. Чөнки син, кызым, шәригатебез каршында ир хатыны! Алар өчесе дә, кочаклашкан килеш, бер-берләренә карап куйдылар. – Әйе шул! – диде Фирүзә. – Кеше нәрсә әйтер?! Әйтеп оятын кая куярбыз? Синең дә тәмамлыйсы эшләрең бар. Әйдәгез, туебызны җәй башында уздырабыз! (Дәвамы бар.)