син, каникулда чагыңда, минем белән көрәшнең төрле төрләрен өйрәнә башларсың! Килештекм...
син, каникулда чагыңда, минем белән көрәшнең төрле төрләрен өйрәнә башларсың! Килештекме?! – Мансур Ильясның башыннан сыйпап куйды һәм уйга чумды. «Авыл хуҗалыгы турында уйламый. Хәер, бәләкәй чакта кайсы малай уйламый икән хәрби булырга. Ә авыл хуҗалыгы аларның туган көннәреннән күз алдында. Беренче аңлый башлаган көннәреннән бирле алар аның авыр хезмәт икәнен күреп үсәләр. Ә менә безгә ул хезмәтнең кирәкле, кызыклы һәм тылсымлы булуын аңларга ярдәм итәргә кирәк. Ул хезмәтне җиңеләйтеп, тагын да уңышлырак итәргә тырышырга кирәклеген үсеп килүче балаларыбызның аңында уятырга иде. Бик сирәк яшьләр бу хыял белән авыл хуҗалыгына кереп китә. Моңа без үзебез дә гаепледер. Чөнки балаларыбызга кечкенәдән үк, балам, тырышып укысаң, монда, авыл сазында калмассың, дип, аңнарына сеңдерәбез. Юк, беребез дә дип әйтерлек, балам, тырышып укысаң, бу авыл тормышын тирәнрәк фәнни аңлап, авыл җирлегенең хезмәтен җиңеләйтеп, уңышлылыгын арттырып, аның тормыш-көнкүрешен җиңеләйтергә тырышырсың, дип сөйләмибез. Буш вакытларында Ильясны үзем белән алып йөрергә кирәк әле. Һәрнәрсәне аңа аңлатырга һәм, нигә болай икән, дип сорап куярга кирәк. Бәлки, нинди дә булса кызыксыну уяныр. Әнә бит әнисе, үз кулыннан узган авыр хезмәтне ничек җиңеләйтеп, авылдашларына яшәр өчен нинди әйбәт шартлар тудырган». Әтисенең көрәш турында әйтүе Ильясның күңелен тагын да үстереп җибәрде. Аның күзләре янып, иреннәре елмайды. Ул, шатланып, әтисен кочаклап алды. – Әти, син нинди көрәшне беләсең? Син мине сугышырга өйрәтәсеңме? Менә ничек әйбәт булачак! Алайса, мин алымнарны белмим. Малайлар белән уйный башласак, мине барысы да бик тиз җиңә. – Җиңмичә, син гел әбиең янында гына үскәнсең! Теге вакытта, аягыңны авырттыргач, сине бөтенләй урамга уйнарга чыгармаганнардыр. Юк, хәзер без спорт белән шөгыльләнә башлыйбыз. Мин, шәһәрдә укыганда, спортзалдан чыкмадым. Ул миңа эшемдә бик ярдәм итте. Син хәзер, мөмкинлекләреңнән чыгып, үзеңә көн тәртибе яз! Аннан миңа күрсәтерсең, һәм без аны, яңабаштан карап чыгып, стенага элеп куярбыз. Әйдә әле, ирләрчә кул бирешик! – Була ул, әти! – Ильяс әтисенең үзенә сузган кулын кысып куйды. – Менә, улым, без синең белән олыларча килешү төзедек. Килешү төзелгән икән, димәк, аны ике як та үтәргә тиеш! Сөйләштек! Иртәгә үк тотынабыз! – Мансур, малаеның аркасыннан сөеп, урыныннан торып залга чыгып китте. Фирүзә, аш бүлмәсендә эшен бетереп, өстәлгә китаплар таратып, нидер эзләнә иде. Ул, Мансур күренүгә, башын күтәреп, шатлыклы күзләре белән сорап куйды. – Бик озак нәрсәләр турында киңәштегез? Миннән матай сораган иде, аласым килмәде. Теге вакытта бер үлемнән калган иде бит инде, шуңа күрә, атаң белән сөйләшербез, дидем. – Әйе, бу турыда без сөйләштек инде. Каникул вакытында мин аны үзем өйрәтә башлыйм. Әйдә киләсе уку елына мәктәпкә үзебезнең хисаптан бер спорт мастеры алыйк. – Мансур, бу турыда мин инде уйлаган идем. Әйдә авылыбызга бер спорт сарае салып куйыйк. Анда эшчеләребезнең балалары спорт белән шөгыльләнер. Беләсеңме, Мансур, ул гына да түгел, шунда ук рәттән, монысын инде дәүләт булышлыгы белән, мәдәният сарае салдырып, анда да үзебезнең хисаптан яхшы белгечләр алып, төрле түгәрәкләрдә балаларыбызның сәләтләрен ачарга ярдәм итәргә кирәк! Аннан тагын бер мәсьәлә күңелне тырнап йөри. Мәктәптә өлкәнрәк сыйныф балаларыннан кечкенә генә игенчелек һәм терлекчелек звенолары оештырырга иде. Мин инде мәктәп директоры белән сөйләштем, аларга җир белән техника бирәбез. Уку чорында ашханәләренә кирәк булган әйберләрне үзләре үстерерләр иде. Ул гына да түгел, балаларда үз хезмәтләренә кызыксыну уянмасмы?! (Дәвамы бар.)